Het contact loopt niet soepel

Hey Mariska, Toen ik je vraag las toen raakte het me wel. Ik vind het mooi hoe je op zoek gaat naar wat je het beste kan doen voor je kinderen. Ik herken het namelijk heel erg, het niet open staan voor contact. Na de scheiding van mijn ouders (ik was 13) wilde ik ook even geen contact meer met mijn vader. Mijn zus verbrak het contact volledig. Hij was namelijk niet altijd zo leuk geweest tegen mij, mijn zus of mijn moeder, en ik was daarom eigenlijk best wel boos op hem en voelde me niet veilig bij hem. Hij had voor veel onrust gezorgd. Even geen/veel minder contact zorgde voor mij voor heel veel rust en kon ik verwerken wat er allemaal was gebeurd en me concentreren op de middelbare school en andere dingen. Mijn moeder vond dit in het begin heel lastig, en dwong ze mij om naar mijn vader te gaan. Dit zorgde voor énorm veel spanning bij mij en werd ik ook boos op haar. Op een gegeven moment had ze denk ik door dat het gewoon te veel was voor me en vroeg ze aan me wat ik zelf het liefste wilde. Toen gaf ik aan dat ik eigenlijk geen behoefte had aan contact. Dit is een tijd lang zo geweest (ik heb geen idee wat mijn moeder daarover tegen mijn vader heeft gezegd) en op een gegeven moment gingen mijn vader en ik weleens wandelen. Dat vond ik een fijne activiteit, omdat je dan ook niet altijd hoefde te praten en je ook afgeleid was door het wandelen. Plus duurde dit dan niet te lang, zodat ik ook niet per se heel lang bij hem hoefde te zijn (dat zorgde voor spanning). Achteraf gezien vind ik het heel erg fijn dat mijn moeder mij de ruimte gaf om zelf aan te geven of contact en wat voor contact voor mij het fijnste was. Daardoor heb ik me echt gezien gevoeld en mocht mijn gevoel er zijn. Het gaf ruimte om het allemaal te verwerken. Ik werk eigenlijk nu nog steeds aan de band met mijn vader, en ben daar nog steeds zoekende in omdat het toch echt wel veel impact heeft wat er allemaal gebeurd is. Maar ik blijf hierin naar mijn eigen gevoel luisteren wat hier goed in is, en mijn moeder blijft mij hierin steunen en praat ook gelukkig nooit negatief over hem. Ik hoop dat je hier wat aan hebt, Mariska. Succes! Groetjes, Lara

Hoi Mariska, Wat fijn dat je ons hebt gevonden over dit vraagstuk. Zelf herken ik het ook dat ik niet altijd behoefte had aan contact met één van mijn ouders. Mijn ouders zijn gaan scheiden toen ik zelf 15 was en hoewel ik nu met terugwerkende kracht soms in kan zien dat ik als kind ook niet altijd fair was tegen mijn ouders, weet ik wel nog dat dat was waar ik op dat moment echt behoefte aan had. Ik ben het er mee eens dat je ze niet hoeft te forceren om contact met hun vader op te nemen, soms hebben kinderen gewoon tijd nodig om alles zelf te kunnen relativeren. Ik had dat ook nodig. Nu heb ik met allebei mijn ouders weer een goede band en ik heb er ook aan gewerkt om de 'verloren' band weer op te bouwen. Is voor nu erg vervelend (licht uitgedrukt) maar er is ruimte nodig voordat je weer iets opnieuw kunt opbouwen zonder dat het beïnvloed wordt door gevoelens/frustraties van eerst. Heb je zelf nog contact met de vader? Het is natuurlijk goed dat je niet slecht over hem praat, maar zeker bij jongere kinderen, kan dit ook invloed hebben. Als tip voor de vader is het misschien een idee om langzaam op te bouwen met geplande activiteiten die maar een klein dagdeel duren (middag ijsjes halen, avondje samen eten en dan weer naar huis). Als je wilt ondersteunen dat je kids wel (weer) contact met hun vader hebben zijn dit punten waarop je daarmee zou kunnen helpen. Gun je kids de ruimte die ze nodig hebben om hun verdriet/woede te verwerken. Dat is in mijn ogen altijd goed en als zij weer open staan om contact met hun vader op te nemen, weet je hoe je dat kunt ondersteunen.