Hoe kan ik mijn dochter het beste ondersteunen?

Hey Irene! Ik was 2 jaar toen mijn ouders gingen scheiden. Mijn vader kreeg een relatie toen ik 4 was, deze relatie heeft mijn hele basisschoolperiode geduurd. Vlak voor de eindmusical ging dat uit. Ik had geen goede relatie met mijn stiefmoeder, zij trok haar eigen kinderen voor en was erg onvoorspelbaar. Ik kreeg straf voor dingen die ik niet had gedaan en werd bij hun thuis compleet genegeerd. Niemand wist hiervan, vaak ging het zelfs achter mijn vader zijn rug om. Ik kan nog steeds de buikpijn voelen die ik toen voelde als ik mijn weekendtas aan het inpakken was om van mijn moeder naar mijn vader zijn gezin te gaan. Het bracht zo veel spanning met zich mee dat ik er fysiek ziek van werd. Ik weet nog goed dat - toen ik zelf naar mijn vader & zijn gezin mocht fietsen - ik een paar keer rechtsomkeer ben gegaan. Mijn moeder keek altijd verbaasd en geschrokken als ze mij in tranen zag. Maar het enige wat ik kon zeggen was: ik ben ziek, ik kan niet naar papa dit weekend. Daarna belde zij mijn vader op en haalde hij mij op. Niet het gewenste resultaat voor mij op dat moment helaas. Mijn moeder heeft altijd gestimuleerd om naar mijn vader te blijven gaan (daar ben ik achteraf dankbaar voor), mijn vader vroeg zelf weleens of ik de regeling anders wilde. Was er maar iemand - ook al waren dat mijn ouders niet - die door zou vragen waarom ik toch zo vaak buikpijn had op momenten dat ik naar mijn vader fietste. Ik was er als kind namelijk niet bewust van dat wat ik meemaakte met mijn stiefmoeder niet oké was. Wat ik je mee wil geven heeft niks te maken met stiefmoeders (want ik heb ook ervaren hoe het wel kan en stiefmoeders kunnen echt geweldig zijn), maar wel met dat het zo fijn zou zijn als je samen met haar kan ontdekken (zonder oordelen) waarom ze niet naar haar vader wilt gaan. En als het je zelf niet lukt, kijk dan of er iemand anders in haar omgeving is (een volwassene) met wie ze dat wel wil delen. Voor mij was het fijn dat ik naar een kinderpsycholoog kon. Het zou heel goed kunnen dat ze zelf echt niet weet wat er is, maar er zelf ook achter wil komen. En als ze er even niet over wil praten, dan is het ook helemaal oké, want hoe meer je dwingt hoe minder ze wilt praten. Maar je kunt er wel uitleggen waarom jij en haar vader het fijn zouden vinden om te achterhalen waarom ze niet wilt, zodat jullie haar het beste kunnen ondersteunen hierin. Groetjes, Amber