Kritisch zijn op de stiefdochter?

Hey Mieke, Dankjewel voor het delen van je verhaal en situatie. Het eerste waar ik aan dacht bij het lezen van je verhaal is dat het voor iedereen een hele lastige situatie is. Dat is in elk geval iets wat bij contactverlies altijd een feit is. Dat komt ook heel mooi naar voren in de open brief over contactverlies en de persoonlijke brieven van verschillende jongeren van Villa Pinedo.  Ik heb zelf als kind ook vaker geen contact met mijn vader gehad en ik vond dit altijd heel erg moeilijk. Ook als ik er zelf voor koos, bleef het ingewikkeld voor mij. Er zijn periodes in mijn leven geweest dat ik al genoeg had om me mee bezig te houden (puber zijn, school, vrienden, vriendjes, wat ik van mezelf vond en wie ik nu eigenlijk was) en dat ik het (moeizame) contact met mijn vader er even niet meer bij kon hebben. En ik voelde me ook niet volledig op m’n gemak en vrij bij mijn vader thuis. Zijn boosheid (niet eens altijd alleen richting mij) deed veel bij mij en zorgde er ook voor dat ik bang ben geweest voor hem. Onveiligheid was in mijn geval een gevoel in mijn buik wat was ontstaan door de situatie en niemand had me daar een ander gevoel in kunnen geven. Ik had wat tijd nodig.  Je schrijft onder andere over ‘dat het kind zich laat manipuleren door de andere ouder’. Ik denk dat het geen bewuste keuze is van kinderen om zich wel of niet te laten manipuleren (als hier al sprake van is). Toen ik zelf 11 jaar was, was ik me echt nog niet bewust van termen en thema’s als ‘manipulatie’ of ‘bewust negeren’. Ik was vooral bezig met mezelf staande houden in een moeilijke en instabiele situatie in mijn leven (de scheiding van mijn ouders). Dit hoeft niet bij elk kind zo te zijn, maar ik denk dat het belangrijk is om van het goede uit te gaan van kinderen en daarom niet van ‘bewust kwaad’ doen. Wat volwassenen belangrijk vinden in communicatie en contact met anderen, is voor kinderen soms nog helemaal niet haalbaar. Ik denk dus dat we niet kunnen verwachten dat kinderen hetzelfde communiceren met volwassenen als dat volwassenen onderling zouden doen. Dat heeft tijd en ontwikkeling nodig. Ik ben benieuwd of je je daarin kunt vinden?  Het lijkt er in de basis vooral om te gaan dat jouw man, jij en je kinderen haar missen en het liefst zouden willen dat de situatie anders was. Een benadering vanuit die liefde lijkt mij het allermooist en fijnst. Ik had het echt heel fijn gevonden als mijn vader en stiefmoeder mij vanuit liefde hadden laten weten dat ik altijd welkom zou zijn zodra ik daar weer aan toe was en dat ze me ook vanuit die liefde wat ruimte hadden gegeven. Zodat ik zelf, op mijn tempo, weer in beweging kon komen.  Wellicht heb je iets aan mijn ervaring en visie. Ik wens je in elk geval veel succes (en liefde) toe.  Liefs, Joya.