Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Ik ben bang om mijn kinderen kwijt te raken

Sylvia, 43 jaar

Belangrijke momentenContact
Hallo, De vader van mijn kinderen (15&12) is er 6 wkn geleden vandoor gegaan. Ik vind het heel moeilijk om hier mee om te gaan en ook voor de kinderen vind ik het moeilijk. De jongste wil wel graag haar vader zien (geen enkel probleem) maar de oudste absoluut niet.. Ik wil ze constant vragen hoe het met ze gaat en hoe ze zich voelen, maar ja het blijven pubers. En ik ben heel bang om mijn kinderen kwijt te raken... Hoe ga ik hier mee om (ik ben de zeur moeder en hij de gezellige leuke papa)
OF

Reacties (2)

Willemijn

23 jaar

meer dan 1 jaar geleden

Hoi Sylvia, Jeetje zeg, ik kan me voorstellen dat je in een heftige periode zit. Je moet hier zelf doorheen zien te komen en er ook nog voor je kinderen zijn. Voor hun slaat dit natuurlijk in als een bom. Maar wat goed dat je een vraag stelt op het ouderforum! Ik was een stukje jonger toen mijn ouders uit elkaar gingen, maar mijn zussen waren ongeveer de leeftijd van jouw kinderen toen zij besloten geen contact meer met onze vader te willen hebben. In deze keuze ben ik helaas niet meegenomen, wat ik tot op de dag van vandaag erg lastig blijf vinden. Daarom vind ik het fijn om te lezen dat je het geen probleem vindt dat de jongste wel nog graag contact wil houden. Het is denk ik belangrijk om ze echt beiden zelf de keuze te laten maken, maar het ook hierover te hebben met zijn allen. Ik heb bijvoorbeeld nooit te horen gekregen waarom mijn zussen hebben besloten geen contact te willen, waardoor ik toch een soort wrok heb opgebouwd tegenover hun. Daarnaast, als puber zijnde vond ik het ook vaak vervelend als mijn moeder heeeel veel aan me vroeg en alles wilde weten. Maar daardoor zijn er heel veel dingen over mijn gevoel rondom de scheiding/het verbroken contact nooit bespreekbaar gemaakt. Ik had het wel fijn gevonden in die periode als mijn moeder af en toe gewoon even aangaf dat als ik ooit de behoefte had om het erover te hebben, dat die ruimte er wel was en dat ik altijd bij haar over dat soort dingen terecht zou kunnen. Misschien kan je het meer zo brengen? Zo hoef je niet constant alleen maar de vragen en β€œdoordrammen” maar geef je ze het vertrouwen dat je er bent en de ruimte en veilige omgeving waarin ze zich wel kunnen uitspreken als ze dat zouden willen. Heel veel sterkte in ieder geval de komende tijd, jullie zullen je weg hierin vast vinden! Liefs, Willemijn

0

Anne

29 jaar

meer dan 1 jaar geleden

Hoi Sylvia, Jeetje wat een rot situatie, dat lijkt me ontzettend zwaar voor jou/jullie. Toen mijn ouders gingen scheiden waren mijn broertje en ik ook pubers. Vooral mijn broertje zat in een lastige periode en door de scheiding werd dit alleen maar erger. Hij dacht precies hetzelfde als wat jij beschrijft in je bericht 'mama de zeur en papa de gezellige'. Dat was heel moeilijk voor mijn moeder, vooral omdat ze er altijd voor hem was. Ik kan me voorstellen dat dit jou ook veel pijn doet. Ik sluit me aan bij het advies van Willemijn; wat meer ruimte geven lijkt een goed idee (en daarbij natuurlijk ook laten weten dat ze altijd bij jou terecht kunnen, maar zo te horen doe je dat al heel goed!). Als aanvulling hierop vraag ik me nog af of het mogelijk is deze angst met je ex-partner te bespreken. Mijn ervaring is dat wanneer ouders, ondanks een scheiding, toch als een team optreden, het niet alleen een steun is voor henzelf, maar ook voor de kinderen. Mijn broertje en moeder gingen door een periode van extreem veel ruzie en het kwam zelfs tot een punt dat hij niet meer bij haar wilde wonen. Mijn vader accepteerde dit niet en kwam meerdere keren voor mijn moeder op. Dat maakte een groot verschil. Natuurlijk is dit niet in elke situatie haalbaar, maar als het lukt, kan het ontzettend waardevol zijn. Ik wil je ook laten weten dat ik geloof dat relaties met kinderen vaak sterker kunnen worden, zelfs na moeilijke periodes. Mijn broertje en moeder hebben een lastige tijd achter de rug, maar na verloop van tijd (en met geduld) hebben ze hun band hersteld. Nu is hun relatie sterker dan ooit. Mijn broertje heeft ingezien hoeveel mijn moeder altijd voor hem gedaan heeft, zelfs in de moeilijke momenten. Dat gaf haar erkenning en gaf hem rust. Kinderen merken echt wie er voor ze zijn, ook al laten ze dat niet altijd direct zien. Het belangrijkste is om vol te houden en te blijven laten zien dat je er bent, ook als het nu moeilijk voelt. Ik geloof oprecht dat het beter gaat worden! Blijf consistent, liefdevol en geduldig – dat maakt een groter verschil dan je misschien denkt. Hopelijk heb je hier iets aan, Heel veel liefs, Anne

0

Geef antwoord op deze vraag

Reageren op vragen van ouders is alleen mogelijk door kinderen met gescheiden ouders

respond to letter