3 jaar geleden leerde ik mijn ex kennen, ze had vanaf Mei een zoontje gekregen en zijn echte vader is vanaf de 1e week uit beeld verdwenen omdat hij geen kinderen wilde (achteraf heeft hij dat kenbaar gemaakt). In November dat jaar leerde ik haar dus kennen. Zij gaf aan dat ze wel iemand zocht die ook voor haar zoontje de vaderrol opzich wilde nemen. Aangezien we van plan waren verder te gaan ben ik vanaf de 1e dag direct een vader geworden en zo heb ik altijd gehandeld tot op de dag van vandaag, ik heb altijd gezegd dat ik hem als mijn echte zoon zie en dat ik altijd als een echte vader voor hem zal klaar staan. Afgelopen Juli is onze relatie beeindigd en werd direct een verwijt naar mij gemaakt dat mijn zoontje niet mijn echte zoon is en dit ook nooit zal worden, en dat ik hem dus ook niet meer mocht zien om afscheid, of iets dergelijks, te nemen. Ik heb onlangs aan mijn ex gevraagd of ik wel een cadeautje mocht kopen voor sinterklaas als zijnde een afscheid van mij uit, heb hier nog steeds geen afscheid van kunnen nemen. Als antwoord kreeg ik een ronduit brutaal en kwaad bericht terug, met de woorden: "ben je gek geworden", "godsamme" en "ben er klaar mee", dit zijn nog de netste woorden. Het vreet me vanbinnen helemaal op dat ik geen afscheid mag en kan nemen. De band die ik op die 3 jaar heb gekregen met mijn zoon is zo sterk dat ik dit niet zomaar "even" aan de kant zet. Nu mijn vraag. Met kerst wil ik wel een kaartje sturen naar hem alleen en weet dat hij dit niet zal krijgen te zien. Alleen er is zoveel dat ik wil schrijven en vertellen aan hem maar weet niet hoe. Wat kan ik in een kerstkaartje schrijven om te laten merken dat hij voor altijd in mijn hart zal blijven en ik hem nooit zal vergeten ?? Overigens als hij het kaartje zou krijgen, lezen kan hij nog niet, wordt pas 4 in Mei

Hallo, Mijn partner en ik hebben 2maanden geleden besloten te gaan scheiden. We vinden het beide erg verdrietig maar hopen er op beide weer ons geluk te vinden zonder elkaar en zo ook weer meer geluk door te kunnen geven aan onze dochters van 7 en 8. Onze dochter van 8 heeft mij 3 maand terug al eens gevraagd of we gaan scheiden, toen wisten we dat nog niet. Maar ze heeft me heel nadrukkelijk gevraagd om het haar direct te vertellen als het wel zo zijn en dat heb ik haar beloofd. Een belofte die ik heb moeten verbreken, we moesten eerst zelf alles op een rijtje krijgen en laten landen. Nu hebben we besloten het as zondag te vertellen, 23-12.. dus 2 dagen voor kerst. Met als reden dat ik en mijn man dan thuis zijn en zij vrij van school zodat ze thuis hun emoties kunnen uitten en vragen stellen. En voor kerst omdat ik bang ben dat ze zich anders bedrogen voelen dat kerst niet ‘echt’ was. Maar nu twijfel ik... zullen ze kerst dan voor de rest van hun leven associëren met de scheiding? Ik hoop dat jullie ons kunnen helpen. Bedankt!

Hoi ik ben Mark. Mijn vrouw en ik hebben 3 maanden geleden besloten om uit elkaar te gaan na een relatie van 32 jaar. We hebben 2 kinderen van 14 en bijna 13 en wonen ook al 3 maanden net meer bij elkaar. De kinderen wonen in hun "ouderlijk" huis bij hun moeder. Ik woon dicht in de buurt in een (veel) kleiner huisje dan waar we samen woonde. Tot op heden gaat alles redelijk on speaking terms en op de dagen dat mijn vrouw werkt ben ik in het oude huis om de zorg op me te nemen. Wij denken dat de tijd daar is dat ook de kinderen moeten gaan pendelen tussen hun oude huis en mijn nieuwe huis in plaats van dat ik dat doe. We willen hier allemaal geen druk op leggen, maar eigenlijk net besloten dat het niet anders kan. Ik loop er eigenlijk tegenaan dat ik degene ben die de scheiding heeft geïnitieerd omdat ik een andere vrouw heb leren kennen. Mijn vrouw en de kinderen zijn hier uiteraard niet blij mee dat daardoor het gezin uit elkaar valt . Mijn algemene vraag is eigenlijk dat of er algemeen advies is in de situatie waarin we nu zitten. Mijn vrouw en ik willen in pais en vree uit elkaar, maar dat is best moeilijk omdat emoties iedere keer naar boven komen. In hoeverre moet ik mijn kinderen de details vertellen over mijn nieuwe vriendin, ik houd dat nu (nog) bij ze vandaan... Ik ben op dit moment bang dat de kinderen zich tegen mij keren omdat ik " de schuldige " ben van de breuk....... Wat kan ik doen en juist niet? ieder tip is welkom...DANK

Lieve kinderen, Graag wil ik jullie om advies vragen over het volgende. Mijn kinderen zijn 5 en 6 jaar oud. Zij hebben bij mij aangegeven dat ze mij missen als ze bij hun vader zijn (er is een co-ouderschap). Ze vertellen dat ze dit ook tegen hun vader hebben gezegd en dat ze van hem niet mogen bellen, of dat hij aan hen beloofd dat ze op een later moment mogen bellen en dat dan niet gebeurd. Ze geven aan dat ze niet meer vragen of ze mij mogen bellen om de reden dat hun vader dan boos wordt. De kinderen vroegen mij of ik hen dan niet kon bellen wanneer zij bij hun vader zijn. Ik heb gezegd dat dat wel kan en sindsdien bel ik hen 1 keer op wanneer zij bij hun vader zijn. Dit telefoongesprek duurt niet langer dan 10 minuten. Ik heb dit niet van te voren met hun vader besproken, dat was niet handig van mij. Nu geeft hun vader mij te kennen dat ik de kinderen niet meer kan bellen, omdat ik bel vanuit mijn behoefte en het niet meer om de behoefte van de kinderen gaat. Ik heb hem verteld wat er bij mij thuis aan vooraf is gegaan. Vader blijft bij zijn mening, en vindt dat de kinderen zelf het contact t.a.v. mij moeten regelen wanneer zij bij hem zijn. Ik heb de kinderen nu niet telefonisch gesproken zoals ik beloofd heb. Vader neemt zijn telefoon niet meer op. Wat moet ik straks vertellen als de kinderen aan mij vragen waarom ik niet gebeld heb? Ik wil niks lelijks vertellen over hun vader... Hoe staan jullie hierin? Want ik weet nu even niet meer wat te doen. Ik wil dit graag goed oplossen voor de kinderen en zonder ruzie met hun vader. Bedankt voor het lezen van mijn vraag en alvast bedankt voor jouw advies.

Hoi, Sinds 3 jaar ben ik van mijn partner af. Daar ben ik zelf heel erg gelukkig mee. Ik heb eindelijk mijn leven weer terug . Echter heb ik achteraf wel heel duidelijk gemerkt dat mijn ex een narcist is. Omdat ik er niet meer ben, projecteert hij dit op onze dochter.Dingen die tussen ons niet goed gaan (omdat ik nu heel duidelijk een eigen mening heb en hier ook voor uit kom) legt hij bij haar neer. Ik heb hem al verzocht om daar mee te stoppen omdat hij haar er mee belast. In plaats van dit te doen, praat hij haar richting therapie. In principe heb ik niks tegen therapie, ben zelf ook regelmatig geweest. Ik heb er wel erg veel moeite mee, dat dit moet van hem en zij continu die kant op gepraat wordt. Ze heeft in eerste instantie ook aangegeven dit niet te willen. Nu begint ze er steeds meer op terug te komen. Mijn gevoel is dat er elke keer zo op haar inpraat word.Als wij onze issues voor ons houden en haar gewoon kind laten zijn, is het voor haar prima te behappen. Dat geeft ze bij mij dan ook zelf aan. Vandaag heb ik haar geintroduceert met Villa Pinedo en hoop dat ze op deze manier haar ei kwijt kan en duidelijk kan maken wat ze zelf wil. Heeft iemand dit ook al eens meegemaakt?

Ongeveer 4 jaar geleden ben ik gescheiden en een co-ouderschap. Nu heeft de vader al een tijdje een vriendin en dat gaat met de kinderen helemaal niet en de sfeer wordt er niet beter op bij hun. Gelukkig vertellen ze veel tegen mij, maar nu weet ik niet zo goed wat te doen. De middelste dochter ( 14 jaar) heeft een contract gemaakt dat ze een jaar de vriendin niet willen zien, dit hebben ze alle drie ondertekend. Ze heeft tegen haar gezegd dat ze een gruwelijke hekel aan haar heeft, hier schrok ik best van en vader is nu boos op haar en vraagt waarom ze zon kinderachtig briefje heeft geschreven. Kunnen jullie misschien tips geven wat we het beste kunnen doen? Alvast bedankt voor het lezen en de eventuele reacties.

Hoe doe ik het goed voor mijn kinderen?? Ik ben 3 jaar gescheiden. Het was een hel van een scheiding. Alles was leugen bedrog wat hij heeft gedaan. Ook financieel. Ik wist van niks. Vreselijk. Nadat we gingen scheidennis hij vertrokken naar 75 km hier vandaan. Om de week zijn de kinderen op papier bij hem maar dit gebeurt nooit. Hij komt of niet of houdt hele aal geen rekening met ze. De jongste is 11 jaar en wil nog wel eens mee en mist haar vader. Echt heel zielig. De oudste twee hebben al zo hun eigen legen dat ze niet gaan. Ze willen hun eigen sport en dingen blijven doen; leren chillen met vriendinnen etc. Nu is het zo dat mijn ex elke keer zijn eigen plan trekt en ze ( lees de jongste) ook in een keer dit weekend wil komen halen en als hij dan eenntijdje niet is geweest vind ik het fijn voor mijn dochtertje dat ze hem ziet. Zij wordt daar blij van. Maar ik wil weten waar ik aan toe ben en haat het dat hij maar doet wat hij wilt. Moeilijk. Moet ik me vasthouden aan de afspraak of haar naar hem laten gaan. Pfffff

Mijn man en ik gaan scheiden. Na 23 jaar is ‘de koek op’. We staan er beide 100% achter. We maken elkaar niet meer gelukkig. We zijn nu bezig met de verbouwing van ons huis. Ik ga daar met de kinderen wonen en mijn ex woont dan een straat achter ons, in ons oude huis. Mijn vraag is wanneer moeten we het de kinderen vertellen. Voor de verhuizing of daarna? Als we het voor de verhuizing vertellen zit onze dochter net in de Cito weken. Ze gaat in augustus naar de middelbare. Onze zoon is 9, erg gevoelig mannetje. Mijn man/ex en ik hebben al 20 jaar een goedlopend restaurant. We blijven het restaurant samen runnen omdat we perfecte zakenpartners zijn.

8 jaar geleden ben ik gescheiden van de vader van mijn 2 oudste zonen, nu 9 en 12. Ik ben hertrouwd en de jongens hebben een broertje van 4 en een lieve stiefvader. Mijn zoon van 12 wil niet meer naar zijn vader sinds een paar maanden. De afspraak is om het weekend 2 nachtjes. Hij vindt het huis waar zijn vader woont niet fijn en maakt veel ruzie met zijn broertje. Vanochtend vertelde hij dat hij het moeilijk vindt dat hij ziet dat zijn broertje meer band heeft met zijn vader dan hij en dat hij daardoor ruzie maakt. Wij hebben in overleg het nu zo aangepast dat hij een nachtje alleen gaat het andere weekend om zo meer tijd alleen met zijn vader door te brengen, maar het lijkt niet genoeg. Hij praat veel met mij en ik vind het soms lastig omdat ik niet weet hoe ik het kan uitleggen. Zijn vader is wie hij is en heeft het huis wat hij heeft en vindt het moeilijk een betere woning te vinden. Ik zou zo graag mijn zoon helpen, moet ik hem niet meer laten gaan? Of hem helpen het te bespreken met zijn vader, want dat wil hij echt niet zelf? We hebben prima contact, zijn vader en ik, al voel ik me niet de persoon hun relatie te bespreken. Ik heb mijn zoon gevraagd of hij er met iemand over wil praten, maar hij wil alleen met mij. Ik zou het zo fijn voor hem vinden als hij op deze site met iemand zou kunnen uitwisselen, toch kan ik het niet forceren, dat weet ik. Heeft iemand tips? Een tijdje niet gaan? Dat vindt zijn vader heel moeilijk ook.

Lieve mensen, 4 jaar geleden is de vader van mijn kinderen zeer plotseling vertrokken naar, bleek toen, zijn nieuwe liefde. Is ruim 55 km verderop samen gaan wonen met inmiddels zijn nieuwe vrouw. In het begin was er nog een omgangsregeling voor mijn jongste dochter toen 13 jaar. De oudste 2 kids mochten het zelf regelen. Nu is mijn dochter 17 jaar en ziet haar vader nauwelijks. Haar vader vraagt niet of ze komt en zij heeft haar leven in de omgeving waar wij wonen. Ze gaat 1x per jaar met hem op vakantie, gaat er heen voor haar verjaardag, kerst en hooguit nog 2 of 3 andere momenten. Als ze er dan een keer is dan blijkt dat hij altijd andere dingen te doen heeft waardoor ze alleen is. Ik snap haar wel dat de zin om er heen te gaan minder is. Maar ik vind het een zorgelijke situatie. Praten met mijn ex-man heeft geen zin. Dat is al meerdere malen gebeurd maar hij voelt zich aangevallen door mij. Hij vindt dat ze zelf mag bepalen wat ze wil. Daar ben ik t mee eens maar aandacht voor je dochter, vragen of ze komt, dingen met jaar ondernemen lijkt me niet meer dan normaal. Ik zou graag horen van jullie hoe ik me op moet stellen. Wat moet ik doen om het et contact te verbeteren zonder steeds uitgemaakt te worden voor een bemoeizuchtig persoon. Ze is momenteel bezig zich voor te bereiden op een juiste studiekeuze voor komend schooljaar. Ook daar us geen belangstelling voor van vader uit. Hij is nog naar geen enkele open dag of informatieavond mee geweest. Als ik met mijn dochter over bovenstaande wil praten wordt ze boos op mij en neemt ze het op voor haar vader. Ik probeer hem niet aan te vallen maar uit wel mijn zorgen. Hebben jullie tips voor mij hoe hier mee om te gaan en wat ik wel en niet moet doen? Alvast hartelijk dank, Margreet