Mijn exman en ik hebben een soort van coouderschap. Dat was ons ideaal voor de kinderen om conact te hebben met beide ouders. Maar mijn exman en ik heb conflicten over de zorg van onze kinderen mer dreigen met de rechtbank aan toe. Dit levert mijn zoveel stress op en het gevoel dat ik op deze manier niet goed voor de kinderen kan zorgen. Dat ik graag van Tiel naar Gouda wil verhuizen waar betere mogelijkheden voor mij en de kinderen zijn. Ik ben benieuwd of er kinderen zijn met deze vergeleken situatie en hoe zij die rvaren hebben.

Ik ben sinds 3 jaar gescheiden maar helaas verloopt het tussen mijn ex en mij alles behalve goed. De kinderen zijn er ernstig de dupe van. En dan met name mijn dochter. Mijn ex heeft een nieuw gezin en het lijkt erop dat mijn dochter daar niet tussen past. We zijn van co-ouderschap tot bijna nihil omgang gegaan voor mijn dochter. Dit is gebeurt na een voorval bij mijn ex in huis. Niet mijn dochters schuld maar zij moet wel de consequenties dragen. Veilig thuis, GGZ, de kinderbescherming, alles en iedereen is betrokken maar de weg naar OTS is lang. Ondertussen zie ik dat het steeds slechter met mijn dochter van bijna 11 gaat. Ze mist haar vader. Ze ziet hem nu af en toe op woensdagmiddag voor een paar uur. En ook weleens niet. En als er dan omgang is krijgt ze altijd wel weer kritiek te verduren. Hij maakt mijn dochter kapot en ik voel me machteloos. Als ik hem er mee probeer te confronteren dan krijg ik alleen maar neerbuigende opmerkingen maar nooit antwoord op de vraag: waarom zie je je dochter zo weinig. Ik weet niet hoe ik het voor mijn dochter kan verzachten, wat ik moet doen. Lijkt alsof niemand me daarmee kan helpen. Vader wil gewoon niet eigenlijk. En zijn nieuwe partner ook niet. Ze vinden haar maar lastig.

Na een huwelijk van ruim 20 jaar,  heeft mijn ex bijna 7 jaar geleden de knoop doorgehakt. T is een vechtscheiding geworden, na al jarenlang veel hulpverlening en ondersteuning in t gezin. Het komt er nu op neer dat ik meerdere kinderen niet ziet en zeer weinig contact hebt. De jongste 2 woonden eerst nog wel bij mij, maar door t deloyaal maken van mijn ex, is er veel gebeurd. Overleg en afspraken maken is nooit makkelijk geweest en sinds de scheiding nog veel slechter geworden. Zeker nadat ex een nw relatie kreeg. Ik kan me voorstellen dat de kinderen er “tussen” zitten. Ik heb er bewust voor gekozen om mijn ex nooit zwart te maken in t bijzijn van mijn kinderen. Ouderverstoting? Wat maakt t dat kinderen totaal niet reageren op appjes of uitnodigingen om langs te komen en zelfs je niet feliciteren met je verjaardag? ook niet met feestdagen…. Het doet zo allemachtig pijn en ik verlang er zo naar om contact te hebben en te weten wat hen bezighoud en hun verhalen aan te horen. Wat zij mss niet weten of voor kunnen stellen, dat ik alles en echt alles voor mijn kinderen gedaan heb, om zo goed mogelijk hun te geven wat ze nodig hadden toen ze opgroeiden. en alles met veel liefde. Ik voel me machteloos. is er iemand die dit herkend? of kan uitleggen wat er in je hoofd om gaat?

Misschien ben ik de enige ouder die wat kwijt wil. Maar vanuit het perspectief van een ouder wil ik dit met jullie delen. Ik ben van plan om te gaan scheiden van mijn gezin omdat ik, tijdens onze time out, gevoelens voor een ander heb gekregen. Ik heb een prachtige dochter van 5 jaar waar ik mee zit en wat mij de scheiding doet vertragen. Ik weet niet of ik haar schade toebreng als ik dit zou doorzetten. Vragen die als vader door mijn hoofd gaan zijn namelijk, zal mijn dochter hier mee zitten? Zal zij een trauma hieraan overhouden? Zal ze mij dit ooit vergeven? Moet ik om mijn dochter bij de moeder blijven? Zal mijn band goed blijven met mijn dochter? Kan iemand mij ajb beantwoorden?

goedemiddag allemaal. ik heb een goede omgang met mijn ex en met onze dochter van 8. ik zie haar bijna elke dag, en dat is heerlijk. en we gaan 4 soms 5 keer paar jaar samen op korte vakantie s. Verder is ze bij mij op zondag woensdag en vrijdag. NU gaat ze vrijdag avond naar haar moeder, omdat de grote zussen dan een dag thuiskomen. dan zijn ze samen. en dan komt ze zondag weer bij mij. Ik doe op woe en vrijdag de hockey trainingen met haar en zaterdag fluit ik de wedstrijden. Maar nu heeft mijn ex vrouw een andere man sinds 6 maanden en gaan ze samen wonen, op 10min rijden en dat is heerlijk. Maar wat me zorgen maakt is dat dit haar 2 relatie is in 2 jaar. Ik wil stabilteit bieden en haar zoveel mogelijk het zelfde ritme aan laten houden. Dus zelfde school zelfde sporten. Ik maak me een een beetje zorgen, want ik heb niet het gevoel dat deze relatie , zo snel al gaan samen wonen, een relatie is op basis van , we passen goed bij elkaar. moet ik nu extra zorgen maken? Mijn dochter gaat er goed mee om.

Goededag, De vader van mijn zoontje (net 4 geworden) en ik zijn bijna een jaar uit elkaar. Wel wonen we nog onder een dak. En ons zoontje weet nog niks van de breuk. Over 1,5 maand krijgt hij de sleutel van z'n eigen plek. Dan gaan we het ons zoontje ook vertellen dat wij niet meer samen zijn. Hij heeft al een aantal maanden een nieuwe vriendin. De relatie is serieus. Hij wil ons zoontje kennis laten maken met z'n vriendin, maar hij noemt haar een goede vriendin van papa. Hij wil het rustig aan doen, maar hem wel alvast laten wennen dat zij een bekend gezicht wordt. De 1e kennismaking wil hij doen dmv een uitstapje met haar erbij. Mijn vraag is of dit een goede aanpak is voor de kleine. Hij is een gevoelige, zachtaardige, sociale jongen. Is nog aan het wennen aan zijn schoolritme en moet nog starten aan het verwerkingsproces dat zijn ouders niet meer samen zijn. Ik wil dit zo goed mogelijk laten verlopen voor ons zoontje. Alvast bedankt!

Beste Jongerenteam, Wat fijn dat ik jullie een vraag mag voorleggen. Mijn dochter is zeven jaar. Zes jaar geleden ging het niet zo goed en zijn we uit elkaar gegaan en hebben co-ouderschap afgesproken. Eerst woonde we in de zelfde straat en vlak naast de basisschool waar zij naar toe gaat. Ongeveer een jaar geleden is haar vader binnen de stad verhuisd, ongeveer 3 km verderop. Mijn dochter ervaarde de verhuizing, maar ook de afstand tot school en haar vriendinnetjes als groot. Nu wil haar vader de stad uit verhuizen naar een nabijgelegen dorp. Ongeveer 8 km verder op. Hij vraagt mij om akkoord maar ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Het belangrijkste voor mij is dat mijn dochter gelukkig is en dat ze fijn contact met beide ouders heeft. Maar ik twijfel of de afstand niet te groot en onoverzichtelijk is voor mijn dochter. Ik hoor heel graag jullie mening, alvast dank je wel daarvoor. Liefs Milet

Wil je als kind weten of een van je ouders is vreemd gegaan? Dat is uiteraard een reden ban t scheiden. Of doen we er beter aan dat niet te vertellen en waarom wel of niet? We hebben 2 dochters, 13 en 15 jaar oud.

Hallo allemaal, Hier een vader met veel verdriet en twijfel. Een paar maanden geleden heeft mijn vrouw laten weten te willen scheiden. Wij hebben 3 prachtige kinderen van 2, 4 en 7 jaar oud. Mijn vrouw heeft direct laten weten met de kinderen in haar geboortedorp te gaan wonen. Dat is een klein dorp, 20 kilometer van onze woonplaats. Ik wil in de huidige plaats blijven wonen, ik heb verder ook niets in het geboortedorp van mijn vrouw. Haar ouders wonen daar nog. Ik heb grote moeite met de aangekondigde verhuizing. Er zal vrijwel geen spontaan contact met de kinderen mogelijk zijn, ze kunnen niet even bij mij langs komen (ook niet als ze wat groter zijn, er gaat geen OV naar dat dorp). Ze zullen daar op een kleine basisschool terecht komen, voor de middelbare school moeten ze een uur fietsen (dus 2 uur per dag). Intussen dreigt de scheiding uit te lopen op een gevecht, helaas. Daarom ben ik het huis uitgegaan. Dat is rustiger voor de kinderen, maar heel moeilijk voor mij (en ik denk ook voor de kinderen). Ik zie ze nu op de donderdag en om de week een weekend. Veel te weinig.... Waar doe ik goed aan? Ik neig er naar om in te stemmen met de verhuizing. Ik zou dan graag de kinderen om het weekend bij mij hebben, van vrijdagavond tot maandagmorgen (dan wil ik ze naar school brengen). En het liefst haal ik ze door de weeks een keer uit school en breng ze de volgende dag naar school. Dan zie ik waar ze zijn, wat ze doen en wie hun vriendjes zijn. Maar het voelt als falen als vader. Gevoelsmatig ben ik er veel te weinig voor ze. Maar wat is het alternatief? De verhuizing tegenhouden betekent een enorme langdurige vechtscheiding. Dat is niet in het belang van de kinderen. En wat hebben de kinderen aan een moeder die met tegenzin ergens woont? Het liefst heb ik de kinderen meer weekenden bij mij, maar ze moeten ook weekenden bij hun moeder doorbrengen. En in de buurt van hun nieuwe vriendjes. Dat geeft ook te denken over het doordeweekse moment bij mij, dan kunnen ze niet met klasgenootjes en vriendjes spelen. Is dat wel in het belang van de kinderen? Hoe zal dit gaan zodra ze naar de middelbare school gaan? Dan zal het doordeweekse contact waarschijnlijk vervallen. De kinderen die dan nog naar de basisschool gaan zie ik dan wel, de middelbare scholier niet. Dat maakt mij nu al erg verdrietig. Hebben jullie hier ervaring mee? Waar doe ik goed aan? En hoe zorg ik er voor dat ik als vader vol in beeld blijf?

Beste jongerenteam Wat fijn dat ik met mijn vraag terecht kan bij jullie. Ik heb zelf geen gescheiden ouders maar mijn zoon van 11 dus wel. Soms weet ik dus niet hoe het moet voelen voor hem. Zijn vader en ik zijn sinds zijn 7de uit elkaar en inmiddels kunnen zijn vader en ik goed met elkaar overweg. Tot nu toe heeft hij doordeweeks bij mij gewoond en in het weekend was hij bij zijn vader. Maar komend jaar moet hij een keuze maken voor een middelbare school en zijn vader wil graag dat hij daar bij hem naar school gaat. We wonen zo'n 25 minuten rijden bij elkaar vandaan dus niet heel erg ver maar ook niet heel dichtbij. Mijn zoon zegt de hele tijd dat het hem niet uitmaakt. Hij heeft geen duidelijke voorkeur of hij bij mij naar school wil gaan ( en dus doordeweeks bij mij blijft wonen) of bij zijn vader en dan gaat hij doordeweeks bij zijn vader wonen. Omdat hij zelf geen duidelijk keuze maakt, wil ik graag van jullie horen wat ik nu het beste kan doen? Moet ik de keuze voor hem maken? Of hebben jullie andere tips? Ik hoor het graag.