Lieve kinderen, In 2016 zijn de vader van mijn jongste (zoontje nu 4 jaar oud) en ik uit elkaar gegaan. Geen vechtscheiding. Maar stilletjes, zonder teveel drama. Ik vertrok naar een nieuwe woning. Meeging ook mijn dochter van (nu 11 jaar) zij beschouwde de vader van haar broertje als eigen vader. Door zijn verschillende werkdiensten, haalde hij zijn zoontje eens in de week op wanneer hij vrij was. En bleven beide kinderen bij hem slapen. Mijn dochter begon de omgang vervelend te vinden, omdat ze het gevoel kreeg dat haar broertje vreselijk werd verwend en werd voorgetrokken. Uiteindelijk is dat geëscaleerd en heeft zij totaal geen contact meer met hem. Alleen mijn zoontje gaat nog naar hem toe. Ik vind heel eerlijk dat hij ook niks heeft gedaan om haar bij zich te houden. Ik was eerst erg verdrietig hierover en boos. Ze had hem beschouwd als haar vader. Noemde hem papa en nu werd ze voor de 2e x in haar leven verlaten door een man die haar vader had moeten zijn. Terwijl m’n zoontje door zijn vader en grootouders wordt verwend als een keizertje. Mijn ex-partner had ons zoontje alleen 1 of 2 x door de weeks. Na de opvang. Nooit een weekend. Nooit eens echt iets leuks doen. Dat heb ik hem vaak verweten. Inmiddels heb ik een nieuwe relatie gekregen. (Nu 1,5 jaar) een man zonder kinderen. M’n dochter is superhappy met hem en mijn zoontje houdt ook van hem. Maar natuurlijk is zijn papa de beste. Dochter en ik willen in de zomer verhuizen naar mijn vriend. Gezien mijn alleen gezag en tevens dat er geen omgangsregeling is heb ik vader hierover ingelicht, 9 maanden voorafgaand aan de verhuizing. Mijn dochter wil heel graag want ze heeft niks meer (familie) in de stad waar we nu wonen. Mijn zoontje heeft er ook zin in. Ik maak hem bewust van de veranderingen. Dat hij straks papa in de weekenden kan zien, meer tijd samen. Maar ook dat hij in groep 2 naar een nieuwe school gaat. Het maakt, denk ik veel uit, dat we in de weekenden al daar zijn. En de kids zich het afgelopen jaar, het huis, de buurt helemaal eigen hebben gemaakt. Nu heb ik aan mijn ex gevraagd om via mediation een omgangsregeling te treffen zodat dat vaststaat als ik ga verhuizen. Hij geeft aan dat hij het tot aan de rechtbank gaat spelen en ik ons zoontje indoctrineer met mijn verhuisplannen. Ik vind dit heel lastig. Ik kijk toch eerder naar mijn dochter, omdat zij zoveel teleurstelling en verdriet heeft moeten verwerken en wil juist ook datgene wat zij wil. Ik wil juist niet mijn zoontje zijn vader weghouden. Daarom wil ik het correct doen. Heb ik op tijd hem ingelicht over de verhuizing, mediation voor omgangsregeling. maar ik wil vooral de kinderen bij elkaar houden. Ik ga niet akkoord dat mijn dochter maar 50% opgroeit met haar broertje. Zijn vader zegt dat als ik wegga dan wil hij volledig alleenstaand ouderschap. hij heeft nog nooit voor zijn kind heeft gezorgd in momenten van stress. Alleen tijdens vrije dagen. Ik ben zo bang dat als hij naar de rechtbank stapt omdat hij nooit een omgangsregeling wil accepteren via mediation (voor gezag aan te vragen, tegenhouden verhuizing, omgangsregeling) e.d. dat het toch een hele zware en verlate vechtscheiding gaat worden, met alleen maar verdriet op het eind en geen oplossing. Ik hoop eigenlijk op advies. Hoe ik m’n zoontje kan beschermen tegen onze a.s. gevecht..😥

Hoi Ik ben een mama van twee lieve dochters ik moet zo vaak huilen dat ik mijn huwelijk niet heb kunnen redden.de kinderen hebben die tijd aan gegeven dat ze er niet meer tegen konden .en voor mij was dat ook de druppel.ik voel me schuldig dat ze een scheiding moesten mee maken lijkt me vreselijk voor een kind. Iets positiefs is gelukkig wel dat papa er nu wel voor de kinderen is wat toen niet zo was.die vraag waarom toen niet en nu wel krijg ik helaas nooit geen antwoord op . Het rouwproces doet zon pijn .en zeker als mijn jongste dochtertje beld naar mama te willen en huilt is zo moeilijk. Toch vind ik het belangrijk dat de kinderen ook een goed contact met papa hebben. Maar ooo wat doet een rouwproces veel pijn .ben nu 1 jaar gescheiden .de tranen zijn er nog dagelijks als ik ze moet missen in de vakantie. Hoe gaan jullie hier mee om ?

Wie kan mij helpen? Mijn ex-partner en ik zijn nu bijna 4 jaar uit elkaar. Zelf heb ik bijna 2 jaar een nieuwe relatie en mijn ex al 5 jaar. Ja dat klopt, we waren nog samen toen hij zijn nieuwe vriendin leerde kennen met ook 2 kinderen. Helaas is dit een behoorlijke vecht-scheiding geweest. Ons dochtertje was nog te klein om echt te beseffen wat er aan de hand was, maar voelde natuurlijk wel alles aan. Zelf heb ik de partner van mijn ex nog niet leren kennen doordat er te veel frustraties zijn. Mijn partner heeft wel kennis gemaakt met mijn ex. Onze dochter heeft er heel veel moeite mee dat haar papa en mama niet meer samen zijn en vraagt er dan ook iedere avond naar. Zelf praat ik nooit slecht over haar vader en gaat ze ook 40% naar haar papa toe. Kan iemand mij tips geven wat ik zou kunnen doen om haar pijn te verzachten? Ze mag altijd in de avond voor het slapen gaan even haar papa bellen of sms'en. Liefs Stella

Hoi, ik heb een hele erge vechtscheiding achter de rug nu 3,5 jaar geleden. Mijn dochter van nu 5 heeft veel geschreeuw en gedreig en gescheld gehoord van mijn ex. Nu bracht ik haar straks naar hem en begon hij weer te schreeuwen en schelden. Zij was bang en moest erg huilen en ik mocht haar niet eens meer een kus geven. Ik heb veilig thuis gebeld maar die kunnen niks doen. Ik ben bang dat mijn meisje hierdoor getraumatiseerd word. Wat kan ik doen? Groetjes Wendy

Een jaar geleden ben ik gescheiden van de vader van mijn kinderen. De kinderen wonen een halve week bij mij en dan een halve week bij hem. Vooral de jongste (4 jaar) heeft er moeite mee om steeds van huis te wisselen en dus ook van ouder. Afscheid nemen wordt steeds moeilijker voor haar. Hebben jullie tips hoe we haar hiermee kunnen helpen?

Ik ben twee en een half jaar uit elkaar gegaan met mijn destijds vrouw. We woonde in Engeland en hadden daar een zoon van 6 samen. Zij had tevens een zoon uit een andere relatie die 15 was destijds. Hij heeft tevens autisme. We hebben 7 en een half jaar samengewoond, maar uiteindelijk werkte dit niet meer. Ik heb besloten terug te keren naar Nederland gezien ik hier mijn familie en meer vrienden heb. Van vechtscheiding is geen sprake geweest en de relatie is nu veel beter dan wanneer we nog samen woonde. We hebben ook goede afspraken kunnen maken over financiën en wanneer ik mijn zoon zie. Hij woont nu nog in Engeland en komt elke schoolvakantie naar Nederland. Ongeveer elke 8 weken. Er komen nu wel meer berichten vanuit zijn school wat betreft slecht gedrag en pesten. Hij heeft zich nooit uitgesproken hoe hij zich voelt, en weet daarom niet goed wat er speelt en wil hem graag helpen. Hoe kan ik met mijn kind praten over zijn gevoelens?

Beste kinderen, wat fijn om jullie antwoorden te lezen die wij als ouders stellen, jullie helpen ons enorm daarmee! Bij ons thuis ( met 4 kinderen van 5 t/m 12 jaar) heeft mijn vrouw aangegeven van mij te willen scheiden, zij liep al jaren met deze gedachte zonder dat ik dat wist. Nu ze sinds enkele maanden hevig verliefd is geworden op een ander heeft zij besloten om mij te vertellen dat ons huwelijk 'op' is en dat ze alleen verder wilt. Dit weet ik nu een kleine 2 maanden en ik zit nog volop in een soort rouwfase om het te verwerken. Ik voel alle emoties van boosheid, verdriet en verslagenheid omdat ons huwelijk niet geslaagd is. We willen het de kinderen pas vertellen na de Cito's eind januari maar ik merk dat ik het steeds moeilijker vind om toneel te spelen voor iedereen en met name voor mijn kinderen en nabije familie en vrienden. Mijn vrouw wil niet dat naar buiten komt dat zij vreemd gaat omdat het volgens haar niet de hoofdreden van onze scheiding is. Maar beschadig ik onze kinderen niet als we daarover liegen op het moment dat we hun vertellen over de scheiding?

Mijn dochter (12) wil niet meer naar haar vader toe. (Er is sprake van een omgangsregeling) Ze hebben vaak heftige ruzie en mijn dochter heeft hier veel verdriet van en voelt zich gekwetst en onbegrepen. Hoe kan ik haar helpen? Ben ik wel de juiste persoon om haar te helpen? Een bezorgde, verdrietige ouder

Ik zit met een probleempje... Ik ben 5 jaar geleden gescheiden toen mn zoon 3 jaar oud was. Zn vader en ik hebben beide een nieuwe relatie en hebben voor onze zoon een co ouderschap.De band tussen mijn ex en mij is prima en ook de band tussen mijn ex en mijn nieuwe partner is goed.de band tussen mij zoon en mijn nieuwe partner is geweldig goed. Alleen de band tussen mij en de nieuwe partner van mij ex gaat niet goed. Zijn nieuwe vriendin probeert zichzelf boven mij als moeder te zetten tegen over mijn zoon ( nu bijna 8)ook als ik erbij ben. Om een voorbeeld te geven: we hebben wel eens wat met zn alle ondernomen ook met haar kinderen erbij, maar op zulke momenten gebeurt het dat als ik iets tegen mijn zoon zeg zij hier overheen gaat en mij eigenlijk terecht wijst waar de kinderen bij zijn. En vervolgens de rest van de middag me uitdaagt en expres tegen me aan gaat lopen en vervelende opmerkingen maakt. Al meerdere gesprekken gehad met zn 4e maar dit heeft niet het gewenste resultaat. Nu is het zover dat we elkaar niet eens gedag zeggen ook niet als het wissel dag is van mijn zoon. Ook mijn zoon reageert eigenlijk al van t begin af aan naar de vriendin van zn vader heel terug houdend dit is nu alleen maar erger geworden nu hij ziet dat wij samen niet door 1 deur kunnen. Hebben jullie adviezen voor mij hoe hier verder mee om te gaan of tips om dit te verbeteren?