Mijn ex en ik zijn nu 5 maanden uit elkaar en nog in gesprek over de verdeling van het ouderschap. Tot nog toe is onze dochter, van nu bijna 2,5, om de week een dagje in het weekend bij hem. Dat hebben we sinds 2 weekenden uitgebouwd met een overnachting en wordt nu uitgebouwd naar 2 overnachtingen. 1 dag in de week brengt en haalt hij haar naar de opvang, maar ze komt dan weer bij mij thuis. Nu wil hij graag 50/50. Persoonlijk zie ik dat niet zitten, ik wil dat ze een vaste thuisbasis heeft en niet elke week moet verhuizen. Dat vond ik zelf ook verschrikkelijk als kind. Mijn voorkeur gaat uit naar een lang weekend, dus vrijdagavond t/m dinsdagochtend of iets dergelijks. Alleen wil ik ook niet het gevoel krijgen dat ik haar bij haar vader weghoud, dat is niet mijn bedoeling. Wat is hierin het beste? Ook met de wetenschap dat de meeste co ouderschappen van 50/50 na een paar jaar stoppen en dat de eerste twee jaar ik 98% van de verzorging deed. Ik wil zo graag de juiste keuze maken voor haar, waar ze het minste last van zal hebben. Nu en later... Het is een gevoelig meisje die echt duidelijkheid en structuur nodig heeft. Ik merk nu dat het haar ook verward en ze meer driftbuien heeft, zeker sinds er ook al nieuwe serieuze partners in beeld zijn. Waar ze wel gek mee is, maar het schept toch ook verwarring. Wat te doen??

Ik ben een gescheiden vader met 3 zonen van 10,11 en 17 jaar en een zorgregeling van bijna 50%. . De jongste zoon komt volgens de regeling en de oudste kijkt zelf wel, maar komt ook heel vaak. De middelste zoon komt regelmatig niet. Er zijn dan vage redenen. Veel heeft te maken doordat er slecht over mij wordt gesproken en hij zijn moeder, die zich het slachtoffer voelt, wil troosten. Hij heeft hier heel veel last van. Wij communiceren samen niet, ondanks dat wij in een hulpverleningstraject zitten. Ik heb ontzettend veel geleerd van de cursus voor gescheiden ouders op deze site. Ik praat nooit slecht over zijn moeder, koop kado's voor hun voor haar verjaardag, ben positief over haar nieuwe vriend etc.etc. Ik zeg dat ik van hem hou en als het hem helpt dat ik het prima vind dat hij even niet wil komen. Aangezien wij niet communiceren is het vanuit ons als ouders gezamenlijk moeilijk om dit probleem op te lossen. Hun moeder ziet het probleem ook niet. Wat zou mijn zoon zelf kunnen doen om met dit probleem om te kunnen gaan? Wat voor een tips zijn er voor hem of kan ik hem meegeven, zodat hij zich niet meer verantwoordelijk voelt voor de scheiding en de problemen van zijn moeder. Hoe kan hij zelf hier het beste mee omgaan?

Goedemorgen, sinds 2 jaar ben ik gescheiden van de papa van onze mooie dochter van 7. Ze is een pienter meisje met een heel groot hart van loyaliteit. Ik zou graag eens willen dat ze met iemand kon praten, haar hart kan luchten, haar belevingen kwijt kan zonder dat ze het gevoel heeft iemand te kwetsen. Hebben jullie tips misschien? Ik zelf zit te denken aan een kindercoach.

Onlangs zijn de papa en ik uit elkaar. Ons zoontje is 5 jaar. Door allerlei vervelende dingen v papa kon ik niet meer blijven. Papa geeft geen toestemming voor de verhuizing v ons ruim 150 km verder en rechter vindt dat ook dat Mn zoontje niet mag verhuizen. Maw Mn zoontje moet naar papa. Helaas kunnen papa en ik niet met elkaar tot afspraken komen wat in t belang is v ons zoontje. Papa wil ons zoontje naar de bso doen, dit terwijl ik alszijnde mama altijd thuis ben en alles met ins zoontje heb gedaan. Ons zoontje geeft aan bij mij te willen blijven. Zijn er kinderen v jullie van wie de ouders niet meer bij elkaar in de buurt wonen en wellicht tips hebben. En hoe t voelt dat je niet meet bij mama bent wie je altijd naar school bracht/ ophaalde en alles met je deed.

De vader van m'n zoontje en ik zijn ongeveer 5 jaar gescheiden. Ons zoontje is 7 jaar en we hebben co-ouderschap. We wonen op minder dan 2 km v elkaar. Ons contact verloopt erg goed. Bij z'n vader heeft hij 'n stiefmoeder, 'n stiefbroer van 8 waar hij 'n goede band mee heeft en 'n (half)broertje van 1,5. Z'n stfbroer is de helft v/d tijd bij z'n vader. Bij mij heeft hij 'n stiefvader en 'n (half)zusje v 1 Nu vertelde z'n vader dat ze willen verhuizen naar 'n dorp 20 km hier vandaan. Hier werken hij en z'n vriendin,z'n stiefbroer zit daar op school en de vader van hem woont daar ook. Ze willen dit oa omdat ze nu in hun ogen heel veel heen en weer rijden. De ouders van z'n vriendin passen op hun jongste zoontje en die wonen ook daar. Voor iedereen is dit dus 'n fijne oplossing. Behalve voor m'n zoontje. Die zou namelijk over 1 á 2 jaar van papa naar mama kunnen fietsen,maar nu moet hij altijd heen en weer gebracht worden. Het zou betekenen dat hij nog maar om het weekend naar z'n vader zou gaan en 1 middag en misschien 1 avond doordeweeks. Als hij naar de middelbare gaat, zal hij doordeweeks altijd bij mij zijn en om het weekend bij z'n vader. Ik vind het heerlijk om hem zoveel bij mij te hebben,maar ziet hij z'n vader en broertjes dan wel genoeg? Ik probeer dit voorzichtig af en toe met mijn zoontje te bespreken, maar hij is nog maar 7 en ik wil hem niet dwingen over om over zulke moeilijke dingen na te denken. Maar ik wil wel dat hij gelukkig is. Iemand ervaring hiermee?

Beste mensen, als eerste sorry voor mijn nedrelands Ik ben pools en schrijven vind ik nog wel lasting in het nederlands. Ik ben nu 3 jaar gescheiden. We hebben gekozen voor co ouderschap. Mijn dochters van 6en 9 nu zijn dinsdag en vrijdag en om het weekend bij hun Vader en rest van de dagen bij mij. We wonen heel dicht bij elkaar en praktisch is alles goed geregeld. Ik ben inmiddels hertrouwd mijn man heeft 2 kinderen van andere relative. Mijn dochters vinden hun stiefvader lief en hebben heel sterke band met hem ook met zijn kinderen. Mijn ex had een vrindien ze hebben samen gewoont maar toe gingen ze uit elkaar wat mijn dochters heel veel pijn deed omdat ze haar heel leuk vonden. Nu komt mijn vraag mijn jongste dochter heeft wel soms heel sterke emoties over haar vader als ze van hem komt is ze overstuurd moet ze huilen en zegt dat ze het niet leuk vind meer dat we gescheiden zijn. Ze is wel makkelijk om te trosten en vaak in no time is ze weer blij maar als ze zo bui heeft weet ik niet hoe kan ik erop reageren. Ik voel me dan enorm schuldig dat ik niet haar kon beschermen toen en dat ik niet meer van haar vader kon houden om bij hem te blijven. Hij heeft me in die jaren toen we samen waren kapot gemaakt met alle beschuldigen en emotioneel geweld ik was nooit goed genoeg maar dat kan ik niet tegen mijn dochter zeggen als ze vraagt waarom ik niet bij hem kan zijn.... hoe kan ik het wel uitleggen? Ik wil niet dat ze pijn heeft.

Allereerst vind ik Villa Pinedo een fantastisch initiatief. En oh wat had ik deze site graag eerder leren kennen. Graag wil ik het volgende delen/ vragen; het is alweer enkele jaren geleden dat ik gescheiden ben. Door het lezen van deze site komen er vragen in mij naar boven waarvan ik achteraf me afvraag hoe gebeurtenissen voor mijn kinderen moeten zijn geweest. Mijn kinderen zijn nog niet zover dat ze er over kunnen praten wat het met hen gedaan heeft. Zijn er bv kinderen die mee maakten dat, relatief kort na de scheiding van hun ouders (zeg binnen een half jaar), hun vader of moeder een relatie kreeg met een goede gezamenlijke vriend/vriendin? De kinderen kennen die vriend/vriendin en hun kinderen ook heel goed maar opeens liggen de verhoudingen anders en heeft 1 van je ouders er een relatie mee. De introductie was zeer snel, zoals ik al aangeef binnen het half jaar terwijl de scheiding niet officieel rond was, beiden ouders nog op zoek moeten naar een nieuwe plek om te wonen, geen tijd genomen om hun leven opnieuw in te richten als alleenstaande ouder. Wat doet dit met je als kind? Hoe kun je dit goed aanpakken. Hebben jullie tips? Of is het gewoon goed om als ouder stevig in je schoenen te staan en vooral uitdragen dat het goed is wat het is? Er komen zoveel vragen naar boven..... Heel graag hoor ik jullie ervaringen. Alvast dank voor jullie antwoord.

Hoi hoi, Ik zit met een verhuisdillema Mijn ex man en ik zijn bijna 3 jaar gescheiden Ik heb inmiddels een nieuwe partner en wij willen graag samen gaan wonen Mijn ex man en ik hebben 2 kinderen van 9 en 5 jaar Mijn ex man huurt een klein kamertje waar hij in leeft en slaapt en als onze kinderen bij hem zijn slapen ze met zn 3en in 1 bed niet bepaalt ideaal als je het mij vraagt Nu is mijn idee om het huis waar ik nu in woon aan mijn ex man te geven zodat de kinderen hun eigen kamer hebben en ook contact met vriendjes en vriendinnetjes in de buurt kunnen houden als ze bij hun vader zijn Is dit een goed idee?? Ik wil buiten de stad verhuizen en ben bang dat mijn kinderen zich niet kunnen aarden daar Ik zou het zo fijn vinden als ze zich thuis voelen bij mij en mn vriend maar ook bij u in vader Ik weet niet wat ik kan doen om het zo soepel mogelijk te laten verlopen En mijn ex man weet nog niet van dit idee Mvg cilla

Hallo, Mijn man ik gaan uit elkaar en zijn momenteel bezig met het invullen van het ouderschapsplan. We hebben twee dochters, van 8 en 9. We gaan co ouderschap doen en de insteek is 1 week bij vader en 1 week bij moeder. We denken dat ze hierin de meeste rust zullen ervaren en zo alle dagen van de week bij een ouder mee maken. We zullen het wel eerst opbouwen zodat ze niet direct een week lang de andere ouder hoeven te missen. Maar we twijfelen voor straks over de wisselslag, vrijdag eind van de middag zodat er direct tijd is voor elkaar of zondag eind van de middag zodat er tijd is voor elkaar om de week af te sluiten. Ik hoor heel graag jullie mening of ervaring. Alvast bedankt!

Beste hardwerkende lieve Allemaal, Mijn Zoontje is 3 en vandaag ben ik gestart met de training online. Bij het gesprek scrolt ik zo door met de focus om aan jullie een vraag te stellen.Reeds 7 maanden geleden en daarvoor stelde ik de vader afkicken of je moet er uit.Relatie therapie ingezet maar Vader besloot toch te gaan.Ik was verrast dat had ik niet verwacht.Nu hebben we inmiddels een ouderschapsplan gemaakt .En heeft de Vader urgentie aangevraagd om een woning te krijgen.Wij beide zijn liefdevolle ouders voor onze Zoon.Mijn Zoon woont bij mij.Helaas laat Vader het af en toe af weten. De Papa maakt nou eenmaal andere keuzes. Ik moet niet naar over hem spreken als hij de afspraak weer gezegd voor Zoonlief.Kan ik wel mijn 3 jarige vertellen dat Papa soms niet zo lekker in zijn vel zit.Of Papa vind het leven lastig? Want Zoonlief kan er niets aan doen als de afspraak niet door gaat.Wat zouden jullie mij aan raden? Hartelijke groet en diep respect voor deze leerzame fijne site van samenwerking en harmonie