Mijn vriendin heeft een ander en wil niet meer verder met mij. Samen hebben we een schatje van een dochter van tweeënhalf jaar oud. Mijn ex en ik hebben co-ouderschap afgesproken. We wonen nu nog in hetzelfde huis en ik heb ervoor gekozen op korte termijn te vertrekken en in een ander huis opnieuw te beginnen. Mijn vriendin wil enkele maanden na mijn vertrek al gaan samenwonen met haar nieuwe vriend omdat het lastig voor haar is om de huur in haar eentje te betalen. Ik vind dat veel te snel. Eerst vertrek ik uit het huis en neem ik een hele zooi spullen mee. Daarna moeten we allemaal een tijdje wennen aan de nieuwe woonsituatie en onze overhoop liggende huizen huizen op orde brengen. Vervolgens moet mijn dochter nog voorgesteld worden aan de nieuwe vriend van mijn ex. Dat is nog niet gebeurd. En dan zou hij dus ook al heel snel bij mijn ex komen wonen. Ik vind het nogal heftig om al deze grote veranderingen in een paar maanden te proppen. Dat ik het persoonlijk niet leuk vind probeer ik niet mee te laten wegen, maar ik vraag me vooral af hoe het voor mijn dochter is. Het komt onveilig, gehaast en onprettig op me over. Kunnen jullie helpen?

Ik lees de open brief over de musical en ik snapt het. Twee ouders in de zaal... die gewoon genieten van de laatste mijlpaal van hun kind op de basisschool. Ik wil dat ook. Nu wil mijn dochter ook de vriendin van haar vader erbij. Ik vind dat moeilijk. Ik verstar op de momenten dat zij er is. Ik reageer in stress (de 3 f-en: fight, freeze, flight). Ik wil geen gedoe op dat bijzondere moment. Vader vindt dat het allemaal moet kunnen. Hij vindt dat ik moeilijk doe. Ik zou willen dat ik het anders kon. In het ouderschapsplan staat dat de ouder, die zijn partner naar dit soort momenten mee wil nemen, de andere ouder om toestemming vraagt. De ervaring leert dat de vader dit niet doet. Ik hoor graag van jullie. Helaas kan ik nu nog niet zoveel met de opmerking ' je moet het gewoon kunnen'... Groet, M

Ik ben stiefmoeder van B. van nu 15 jaar. Ik ken B vanaf zijn 4de levensjaar aangezien ik toen een relatie met zijn vader kreeg. Inmiddels hebben vader en ik ook samen een zoontje van nu 5 jaar. In het begin kwam B om het weekend bij ons en dat verliep prima(op een paar nare dingen in contact met zijn ex na). Ex had direct na de scheiding een nieuwe relatie waarmee zij na 1 jaar ook samen een kind kreeg. Dat kind is nu 11 jaar. Ex besloot weg te gaan bij haar toenmalige partner toen B 10 jaar was. Aangezien zij weer direct naar een andere man ging, welke ook een kind geeft, hebben wij besloten om B in huis te nemen zodat hij zijn bs af kon ronden. Hij heeft toen 3 jaar fulltime bij ons gewoond en ging om het weekend naar moeder. Vanaf middelbare school is er co-ouderschap. Dat ging redelijk goed totdat B een half jaar geleden zei niet meer bij ons te willen zijn. Zijn moeder heeft hem toen ook niet teruggestuurd maar hem met open armen ontvangen. B zegt het niet fijn te vinden bij ons omdat wij alleen maar 'zeiken'. Het klopt dat er bij ons bepaalde regels gelden en wij bepaalde waarden en normen hebben die ver uiteen liggen met moeder. Bij moeder krijgt B in zijn ogen veel meer vrijheid maar in onze ogen zorgt zij alleen maar voor hem maar voedt hem niet op en bereidt hem niet voor op de echte wereld. Nu was het contact herstellende maar heeft hij onlangs weer (emotieloos) aangegeven niet meer bij ons te willen zijn. Wat kunnen we doen en moeten we vooral niet doen?

Beste, Ik zit met het volgende dilemma. Ik ben sinds 1,5 jaar gescheiden. Ik heb met de vader van mijn kinderen, 10 en 12 jaar, een omgangsregeling van om de week in het weekend en in de andere week gaan ze op donderdagavond naar hun vader en hij brengt ze dan naar school. In de weekenden gaan mijn kinderen steevast te laat naar bed namelijk op zijn vroegst 23.00 uur en er zijn geen regels en structuur. Ik heb dit meerdere malen met hun vader besproken. Ik heb ook al meerdere malen aangegeven betere en duidelijke afspraken met de kinderen te maken, dit omdat de afspraken die ik met de kinderen heb heel erg afwijken van de afspraken die hij met de kinderen heeft en dat de kinderen daar last van hebben. Ik heb hem 21 mei aangegeven dat als er niets veranderd ik de regeling aan ga passen. Hij heeft de belofte gedaan dit te doen. Afgelopen weekend hadden ze een feestje (dat wist ik) heb ik hem en mijn kinderen op hun hart gedrukt, maak het nu geen nachtwerk van, dat komt niet ten goede van. Uiteindelijk was het 00.30 uur toen ze daar weg gingen, dus rond 00.45 uur thuis en tot overmaat van ramp is mijn ex toen de kinderen sliepen terug gegaan naar de zaal en heeft de kinderen 's nachts alleen gelaten voor een uur of 2. Ik wil nu de daad bij het woord gaan voegen en de omgangsregeling gaan wijzigen. Ik vind dit heel lastig want uiteindelijk worden de kinderen de dupe en als ik niets doe dan worden ze ook de dupe. Wat is wijsheid? Groet, Jessica

Lieve allemaal, Na veel vragen en antwoorden gelezen te hebben (dank daarvoor!) wil ik graag zelf ook een vraag stellen: Ik ben zelf kind van gescheiden ouders, maar ik was toen al 18 (ging net op kamers). Nu gaan mijn man en ik uit elkaar en ons kindje is net 3 jaar. Hij is heel gevoelig, was al een huilbaby en daarna ook enorm veel woede en driftbuien, is snel 1: Hoe vertel je een 3 jarig kind hierover en wanneer? Het duurt zeker nog vele maanden tot 1 van ons ergens anders woont, maar sinds 3 weken gaat de vader wel door de weeks ergens anders logeren en komt van vrijt/m ma thuis en leven we allemaal samen. We zeggen nu dat papa een paar dagen "gaat werken en logeren" elke week. 2:We dachten eerst aan co-ouderschap, maar ik denk dat het enorm onrustig gaat worden. Ik weet nog niet waar ik een woning kan krijgen, maar waarschijnlijk niet in dezelfde stad. Is het dat beter om toch om de week te doen? Of is dat te lang voor een peuter/kleuter? Ik vind t zo lastig en inpaksters hebben we al gauw dus ik denk dat er dan vaker irritaties komen. 3: Ik merk dat de vader veel dingen niet aanvoelt en vaak dingen laat slingeren die gevaarlijk zijn voor een kleintje (bv messen of batterijen), hij zegt oei ja ik let erop en zeur niet zo, maar ik voel me er niet fijn bij. Ik wil hem niet weghouden bij zn vader maar ik merk gewoon dat hij het niet zo " aanvoelt" allemaal. Wat kan ik nu het beste doen? Ik vind het zo moeilijk!! Alvast bedankt voor jullie meedenken!

Beste ervaringsdeskundigen, ongeveer 1,5jr geleden hebben mijn man en ik besloten uit elkaar te gaan. Echter wonen we pas een maand of 10 echt apart en hebben we sinds enkele maanden pas de rust in ons leven terug. Wij hebben een zoontje van 8 en die is ongeveer 60% van de tijd bij mij en 40% bij zijn vader. Zijn vader heeft een nieuwe relatie sinds kort en ookal voorgesteld aan mijn zoontje. Ik vind dat dit allemaal heel snel gaat (en dat geeft mijn zoontje ook aan), maar dit is lastig bespreekbaar met mijn ex. Ik ben heel erg zoekende hoe ik me hierin moet verhouden. Hoe kijken jullie aan tegen ontmoetingen van nieuwe partners? En de opbouw hierin? Zij heeft ook 2 kinderen die iets ouder zijn dan mijn zoontje. Ik geloof overigens echt wel dat dit een aardige vrouw is en t liefst zou ik haar op korte termijn ook willen ontmoeten. Of is dat vreemd? Alvast bedankt voor jullie reactie.

Ik ben een mama van 3 kids die bij vader tijdelijk verblijven hoop ik door een verlopige voorziening ik zie ze om de 2 wekwn een weekend wat ik zelf heel zwaar vindt omdat kids er niet schoon en verzorg uit zie kind van bijna 10 pikt in winkels en is okk niet open ik wil niet dat kids denken dat ze moeten kiezen ik hoop zo dat kids bij mijn mochen wonen ik heb er zoveel verdriet van weet niet hoe ik met alles om moet gaan okk voor me kids niet ik praat niet negatief over me ex tegen hun want het is en blijf hun vader nu moet ik naar medietor maar denk niet dat gaay werken vader wil iets anders en ik wil ook voor de kids zorgen en terrecht heb xe 9 maanden gedragen ook

Hallo allemaal, Mijn partner en ik hebben een vraag over wisselen. Sinds de scheiding moeten de kinderen wisselen. Dat vinden we voor hen vervelend genoeg. We proberen hier op een zo goed mogelijke manier mee om te gaan, en te luisteren naar wat de kinderen vinden. Nu hebben we een dilemma, die we graag aan jullie voorleggen: Mijn dochters (12, 11 en 8) wonen ongeveer 50/50 bij ons en bij mijn ex en haar partner. De oudste twee dochters fietsen zelf heen en weer, omdat zij uit voetbal komen. De jongste dochter wordt nog gebracht met de auto. Soms gebeurt het dat ze alledrie zelf kunnen fietsen. Dat is voor ons volwassenen stiekem wel relaxed. Het scheelt contact aan de voordeur en het scheelt tijd. Maar hoe vinden jullie dat? Vanaf welke leeftijd vinden jullie dat kinderen zelf moeten/zouden kunnen wisselen? Hoe belangrijk is het dat we als volwassenen meegaan, en alleen maar 'hoi' zeggen? (Het contact is prima, geen ruzies aan de deur ofzo, maar ook niet heel vriendschappelijk.) Daarnaast stelt mijn ex voor om via school te wisselen. Ik vind dat niks (omdat de schooldag dan een soort niemandsland dag wordt, en praktisch staan er dan de hele dag spullen op school). Maar - wat vinden jullie? Hopelijk lukt het om op alle vragen te reageren. Alvast hartelijk dank!

Hallo allemaal, Zijn er hier mensen die ervaring hebben met co-ouderschap van verdeeld in blokken van 2 weken? Onze pubers geven aan de wisselfrequentie (nu week op week af) te hoog te vinden. Contact tussen ons is goed, overdrachten gaan goed en alles verloopt in harmonie. Alvast bedankt voor jullie ervaringen.

Hoi! Ik ben de moeder van een 5 jarig jongetje en ik maak me ernstige zorgen. Ik zou graag advies willen om hem te helpen met ondersteunen in zijn situatie. Zijn vader en ik zijn al een aantal jaar uit elkaar. Het duurde niet lang voordat vriendin nummer 1 in zijn leven was. Alles ging heel snel. Vader kwam zijn zoon vaak te laat ophalen (of een paar dagen). Ging altijd op vakantie zonder hem. En na 2 maanden relatie sliep zij bij hen thuis. Mijn zoontje begon steeds meer driftbuien te krijgen en angsten. De relatie is uiteindelijk verbroken. Zoonlief was net aan har gewend. Twee weken later kwam vriendin 2 in het leven van mijn zoon. Zij heeft zelf een zoontje van 10. Nu gaat alles nog sneller. Vanaf de eerste kennismaking spenderen ze elk weekend samen met de kinderen. Ze slapen bij elkaar op de kamer wegens ruimtegebrek. Mijn zoontje trekt zich vaak terug en de laatste tijd gedraagt hij zich brutaal en luistert hij niet meer naar me. Als hij terugkomt van zijn vader herken ik hem niet meer. Na een dag trekt het meestal bij. Mijn zoontje heeft zelf aangegeven dat hij zijn vader mist en dat zijn vriendin zich als zijn moeder gedraagt. Dit vindt hij niet leuk. Zijn kamer, familie en alles delen vindt hij leuk tot op zekere hoogte. Zijn vader geeft helaas geen gehoor aan zijn hulpvraag om hem vaker te zien. Naar mij luistert hij ook niet. Binnenkort gaan ze samenwonen, gok ik. Wat kan ik doen om mijn zoontje te ondersteunen?