Ik ben 9 jaar geleden gescheiden, mijn zoon toen 8. Ik ben getrouwd met de man waar ik toen verliefd op ben geworden. Onze exen hebben ook een relatie gekregen. We waren geen vriendjes maar over onze zoon altijd goed contact, zakelijk wel, maar alle ouderavonden en andere dingen die hem aan gingen wel samen gedaan. Ik belde mijn ex ook regelmatig. 2 jaar geleden werd mijn ex ziek. Longkanker met uitzaaiingen. Mijn ex vroeg of onze zoon doordeweeks bij hem mocht wonen de tijd die hem restte. Ik had daar geen moeite mee en gunde hem dat en heb hem.ook altijd vader laten zijn in tegenstelling tot de ex van mijn huidige man. Ze wonen ongeveer 50km van ons vandaan. Onze zoon is een werk en leren opleiding gaan doen en kwam vrijdagavond of zaterdag naar huis en maandagavond weer terug en heeft daar een leuke baan gevonden. Dus de rollen waren nu omgedraaid, prima. Hij is nu 17. Nu is mijn ex 2 weken geleden overleden. Mijn zoon is nu nog daar doordeweeks bij zijn stiefmoeder en de zoon van mijn man(wij hebben allebei 1 zoon). Ik ben nog op bezoek geweest bij hem. Maar ik (wens van mijn ex)en niemand van hier waren welkom op de uitvaart hij mocht 1 vriend uitnodigen en ook die ouders mochten niet binnen. Alleen mensen van daar. Ik heb nog geprobeerd of t kon maar nee. Zij is een dominante vrouw en wil om de wens van haar man(mijn ex)te vervullen mijn kind daar houden. Ik heb hier veel moeite mee en wil mijn zoon terug thuis. Mijn zoon wil ook daar blijven nog. Hoe pak ik dit aan

Beste forumleden. Ik wil graag het volgende aan jullie voorleggen, want ik weet inmiddels niet zo goed meer wat ik moet doen. Ik ben nu ruim een jaar gescheiden en moeder van 2 dochters waarvan 1 puberdochter. Mijn puberdochter is niet zo'n prater en hing altijd erg aan haar vader (die ze nu al een tijd niet heeft gezien vanwege zijn ziekte). Iedere keer als er een afspraak is met haar vader en die wordt afgezegd, is ze onhandelbaar. Inmiddels heb ik een nieuwe partner, waar ze ontzettend brutaal tegen kan doen. Mijn nieuwe partner hebben we op een rustige manier geïntroduceerd. Eerst is hij komen eten zonder dat ze wisten dat wij een relatie hadden en uiteindelijk wisten ze het en hebben ze hem vaker gezien. Gezien de afstand in woonplaatsen zien wij elkaar alleen in de weekenden. Echter zijn mijn dochters altijd bij mij, omdat hun vader momenteel niet voor hen kan zorgen. Dit stuit helaas op nogal wat weerstand van mijn puberdochter. Ze vindt mijn nieuwe partner wel aardig, maar ook weer niet en ze vindt dat we hem teveel zien. Wat kan ik nu het beste doen? Het liefst zie ik mijn nieuwe partner elk weekend. Is het nu beter om mijn dochter te zeggen dat dit is hoe het voortaan is of er in meegaan en niet elk weekend samen zijn? We hebben ook al de afspraak om maar 1 weekend in de maand bij hem te zijn, omdat zij daar niet wil zijn. Hij heeft ook kinderen, maar die zijn ouder en daar hoeven we geen rekening mee te houden. groeten Angelique

Ik heb een vraag over hoe ik om moet gaan met het drinkgedrag van mijn ex-man. Mijn zoon is om het weekend bij zijn vader. Mijn ex heeft geen grip op de mate van zijn alcoholinname bij gezelligheid in het weekend, waardoor mijn zoon geregeld alleen op de woonark slaapt met een vader die onder invloed is. Ik kan hier met mijn ex niet over praten ( ik moet me niet zo druk maken , het gaat tenslotte toch goed). De huisarts zegt dat ik bij twijfel de politie kan benaderen om hun dan ter plekke een alcoholtest te laten afnemen ( maar met welk trauma scheep ik mijn zoon dan op wanneer s avonds/ s nachts de politie ineens aan de deur staat?) Ik heb mn zoon al goed geïnstrueerd wie hij allemaal mag/moet/kan bellen wanneer er iets is met/bij papa. Ondertussen heb ik om het weekend veel zorgen of het allemaal weer goed gaat. Welk advies hebben jullie voor mij en/of voor mijn zoon ( die trouwens de ernst vd situatie niet zo ziet zoals ik hem zie) Ik wil eigenlijk niet langer meer wachten tot het wel echt een keer misgaat Mvg een machteloze moeder

Allereerst mijn complimenten voor deze site en de adviezen die het jeugdteam geeft. Ik ben een vader van 2 kinderen (9 en 7). Mijn ex-vrouw is in ons huwelijk 4 keer vreemd gegaan. En met de laatste man is ze verder gegaan en dus gescheiden van mij. Natuurlijk is mijn ex-vrouw ook deel van dit hele verhaal, maar ben ik toch vooral heel boos op haar nieuwe vriend, de man waarmee ze als laatste is vreemd gegaan. Want hij had gewoon weg moeten blijven bij een getrouwde vrouw met kinderen! Nu hoor ik inmiddels vaker zijn naam als de kinderen hier zijn. En dat raakt mij heel hard. Ik kan er eigenlijk niet mee omgaan. En kan dan ook nogal geïrriteerd reageren. Zo zijn er situaties dat ik 'nee' tegen de kinderen moet zeggen, omdat ik hem niet wil zien/tegenkomen/etc. Ik heb het gevoel dat ik mezelf daarmee in een kwaad daglicht plaats bij mijn kinderen. Want zij snappen niet waarom ik zo reageer op zaken die hem aangaan. Toen we vertelden dat we gingen scheiden, hebben we gezegd dat het een gezamenlijk beslissing was. Dat was niet zo, maar voor de kinderen toch maar gedaan. Mijn vraag is of ik aan de kinderen kan vertellen dat mama's vriend eigenlijk de reden is dat papa en mama niet meer samen zijn. En dat papa daarom heel boos is op hem. En dat ik het daarom niet fijn vind dat er veel over hem gesproken wordt. En dat ik daarom dus wel eens 'nee' zeg op dingen. Zodat ze mijn reacties kunnen begrijpen. Of moet ik het voor de kinderen 'inslikken' en proberen ermee om te gaan

Waar doen we goed aan? Ik ben bonusmoeder van twee kinderen in de puberleeftijd (heb zelf ook twee kinderen met mijn ex). Mijn man heeft een vechtscheiding achter de rug, zijn ex en hij praten niet meer met elkaar. Om de week wonen we met elkaar en dat vergt van iedereen wat aanpassing. Zo’n periode verloopt de ene keer makkelijker dan de andere keer. Er is een regeling afgesproken waarvan wij het idee krijgen dat ze het steeds lastiger gaan vinden. Heen en weer met spullen, weer wat vergeten en moeten ophalen, wennen, afscheid nemen en er speelt nogal wat loyaliteit richting hun moeder (de hoofdverzorger). • Is het beter de kinderen ondertussen vrij te laten in het wel of niet naar ons komen. Dat ze zelf mogen bepalen of en wanneer ze komen? • Moeder heeft elke dag contact met de kinderen als ze bij ons zijn via app, bellen of laat ze bij haar langskomen. Wat doet dit met kinderen? • Willen kinderen in een puberleeftijd één vaste plek hebben bv bij één van de ouders? Kan/moet je aangeven dat dat voor jou als ouder prima is wanneer het voor de kinderen beter voelt? • Willen kinderen in een puberleeftijd liever alleen opgevoed worden door de ouder waar ze het vaakst zijn als ouders geen afspraken kunnen maken over een gelijke opvoeding? De gespannen momenten willen we voor niemand. Iedereen zou zichzelf moeten kunnen zijn en niet te hoeven liegen/stiekem zijn vanuit loyaliteit. Hoe kunnen wij als vader en bonusmoeder hen ondersteunen/tegemoet komen?

Beste forumleden, Mijn ex partner en ik zijn sinds augustus uit elkaar, hij had in de maanden ervoor een andere relatie en dat is bij mij en bij mijn dochter van 9 hard aangekomen. Sinds januari woon ik in een ander huis samen met haar (daarvoor woonde ik nog in het huis van mijn ex partner en hij bij zijn ouders). Mijn ex wil heel graag zijn nieuwe vriendin kennis laten maken met mijn dochter maar zij verzet zich daar met hand en tand tegen. Nu heeft hij gezegd dat zij zijn nieuwe vriendin eind volgende maand gaat ontmoeten. Mijn dochter is daar erg verdrietig over, zegt dat ze het niet wil maar dat papa daar niet naar luistert. Onze relatie is niet goed, de communicatie is erg stroef. Mijn dochter uit zich niet naar hem (nooit gedaan) en is bang voor zijn reacties. Mijn ex heeft het hele idee al uitgewerkt hoe de kennismaking zal verlopen. Op zich wil hij het wel goed aanpakken, eerst een paar uurtjes en dan langzaam uitbouwen. Maar....mijn dochter wil het echt niet. Wat kan ik in deze situatie nou doen, ik vind ook dat hij te snel gaat voor onze dochter!

Mijn zoon van 6 is om de week een weekend bij zijn vader. De vakanties zijn gedeeld. Er mag slechts 1 maal per weekend of week contact zijn tussen zoon en mij van vader. Zoon en ik hebben afgesproken dat als hij kan lezen en schrijven, hij dan een telefoon zou krijgen, zodat hij kan appen en bellen op momenten dat hij dat wil. Volgens vader heeft mijn zoon nu last van die contactmomenten en vindt vader het beter om de telefoon uit te zetten. Hij voelt het ook als gestolen tijd van mij met mijn zoon. Vader stuurt me een mail met dat ik mijn kind erg veel verdriet doe door te appen. Terwijl mijn zoon aan mij zegt dat hij dat juist fijn vindt. Vader heeft er een handje van om contact tussen ons te verstoren en hij vindt het dan ook helemaal geen probleem als mijn zoon en ik ruim twee weken helemaal geen contact hebben. Hij presteert het zelfs om mij op dag 1 van de vakantie te bellen. Ik kon niet opnemen en belde binnen 5 minuten terug, maar geen gehoor. Vervolgens twee weken lang, helemaal niets meer vernomen. Ook geen reacties op e-mails van mij naar vader om me nog eens te bellen. Toen de overdracht was, was mijn zoon ontzettend boos op me, omdat ik niet terug gebeld had. Nu heeft vader zijn mobiele telefoon uitgezet en dus wederom geen contact mogelijk. Kan iemand mij zeggen hoe ik hiermee om kan gaan? Ik laat het nu maar, omdat ik bang ben dat mijn zoon anders helemaal last krijgt van een loyaliteitsconflict. Ben er alleen niet blij mee.

Ik zit met een grote, zo niet de grootste vraag van mijn leven. Mijn vrouw en ik gaan wss scheiden. We zijn nog in gesprek maar alles voelt alsof we naar de uitgang op weg zijn. We doen dit overigens in erg goed overleg en zonder ruzies en aangezien we een klein kind van 2 hebben vind ik dit ook erg belangrijk. Nou, klinkt goed toch? Maar nu komt het.. Ik ben geboren in een andere stad op een uurtje rijden van waar we nu wonen. Mijn sociale leven speelt zich daar af, Ik ben naar onze huidige woonplaats verhuisd om samen met mijn vrouw een leven op te bouwen. Ik heb hier behalve mijn gezin niets. Ik werk hier niet, ik heb hier geen vrienden (op wat kennisen na), geen familie.. niets. Klinkt wat sneu maar is het niet. Als we geen kind hadden zou ik blind terug zijn gegaan naar mijn geboorteplaats. Maar nu we een kind hebben is die keus niet zo simpel gemaakt. Ik geloof niet heel erg in co-ouderschap, als ik o.a. de verhalen hier lees denk ik dat het goed is dat een kind 1 primair huis heeft en vanuit daar bij zijn andere ouder (en dus huis) komt logeren (bijv. 1 x per 14 dagen een weekend en nog een dag door de week), dit zou ook kunnen vanuit mijn geboorteplaats (ongeacht of ons kind bij mij of haar komt te wonen). Mijn vrouw ziet echter co-ouderschap zitten in onze huidige woonplaats. Voor haar is dit makkelijker aangezien haar leven zich hier afspeelt. Ik denk dat ik me erg alleen ga voelen hier en dat dat ons kind ook niet ten goede komt. Wat zijn jullie ervaringen?

Mijn kinderen zijn 10 en 14 jaar en gaan op basis van de continue rooster van hun vader naar hem toe. In feite houdt dat in dat ze 6 nachten bij mij zijn en 3 bij hem. Over het algemeen genomen hebben wij een goede band omdat ik het belang van de kinderen boven alles zet. Wat er ook gebeurd,hun hebben hier niet om gevraagd. Nu struggle ik al een paar jaar met eerst dat de oudste er n drama van maakte dat ze niet meer naar dr vader wilde en nu is de jongste ook al n tiid bezig. Ik vind t belangrijk dat hun vader in hun leven is maar de beste man is nogal egoistisch. Het gaat er bij hem niet zo zeer om wat zij willen maar wat hij wilt. Ik heb zelf al n aantal x aangekaart dat ze moeite hebben met t heen en weer. Maar daar heeft hij geen boodschap aan,pas wanneer de kinderen t zelf zeggen. En daar zit de angel,Ze zijn altijd er bang dat hun vader boos wordt (en dat wordt hij helaas ook) als ze beginnen dat ze korter naar hem willen. Maar ik merk dat ze er nu allebei aan onderdoor gaan en mij steeds appen dat ze naar huis willen als ze daar zijn. Ik probeer ze te leren dat ze het zelf aan moeten geven bij hem want als ik het doe,dan geloofd hij dat niet. Maar ze durven niet. Nu ben ik in staat om hulp te zoeken zodat diegene het wellicht over kan brengen aan hun vader maar dat is eigenlijk te gek want hij zou ook eens kunnen luisteren naar hun. Maar nu is mijn vraag,kan ik wel van hun verwachten van hun dat ze zelf zeggen dat ze niet of minder willen of is dat toch meer mijn stuk

Dag, Voor mijn dochter (14 jaar, atheneum) zoek ik vergoede psychologische hulp. Ze heeft het best moeilijk met de scheiding en de ontstane situatie. Wie heeft ervaring?