Mijn dochter van 8 wil niet naar haar vader omdat ze zich daar niet thuis voelt. Ze kan er niet van slapen en zegt dat hij niet naar haar luisterd. Haar vader luisterd ook niet naar mij. In onze relatie was sprake van psychisch geweld. Helaas realiseerde ik mij dat pas na de scheiding. Zij wil niet meer naar hem toe, alleen dat hij af en toe op visite komt. Ik die er alles aan om er voor te zorgen dat ze niet in een loyaliteitsconflict komt. Van mijn kant lukt dit ook omdat ze ook de leuke dingen verteld over haar verblijf bij haar vader. Maar als ze bij hem is wordt hij geïrriteerd als ze aangeeft mij te missen. Hoe kan ik haar helpen???? En hoe zorg ik ervoor dat ik niet beschuldigd wordt van ouderverstoting? Want daar ben ik ook erg bang voor want die gevolgen zijn voor zowel mijn dochter als voor mij, niet te overzien. Dit risico maakt dat ik niet in staat ben voor de belangen van mijn dochter op te komen. En dit is niet iets wat zij zelf kan/zou hoeven op te lossen. Maar ik heb het idee dat ik als moeder de laatste ben die haar dichter kan helpen tov haar vader.

Hoi, Hoe kan ik mijn kinderen het beste helpen in onderstaande situatie? De kinderen 11 en 13 jaar gaan 1 keer in de 2 weken naar hun vader toe. De kinderen hebben geen klik met de nieuwe partner van vader. Elke keer komen ze thuis met allemaal "geheimen", dit zijn situaties die zijn voorgevallen en ze niet met mij mogen bespreken. Voor de kinderen is dit erg lastig, zij willen geen geheimen hebben. Als de kinderen vertellen wat er allemaal gebeurt is zou ik vader hier het liefst op aanspreken, dit heb ik in het verleden wel eens gedaan maar daar werden de kinderen alleen maar meer de dupe van. Ze kregen bij de volgende omgang dan te horen dat ze niet alles tegen hun moeder moeten zeggen. Door dit alles wil mijn dochter niet meer naar haar vader toe. Ik wil de kinderen zo graag helpen maar weet niet waar ik goed aan doe. Niets doen gaat de situatie niet veranderen maar met vader in gesprek gaan heeft in het verleden ook niet geholpen.

Mijn stiefdochter van 12 praat niet met me en stelt ook geen vragen aan mij. Ik hoor bijvoorbeeld nooit: hoe was je dag? Als ik haar vragen stel, krijg ik een kort antwoord en dan is het weer stil. Ik heb zelf steeds meer moeite om me open te stellen en vragen te stellen omdat ik zelf het gevoel heb dat ik niet gewenst ben en mijn aanwezigheid niet gewaardeerd wordt. Hierdoor voel ik me in mijn eigen huis soms een vreemde. Onlangs was ik met haar een middagje weg. Ik had een leuk uitje bedacht. Het grootste deel van de tijd, zat ze op haar mobiel. Dat vond ik erg jammer en dat heb ik haar ook verteld. Wat kan ik doen om meer contact te maken en verbinding te krijgen?

Hoe help ik mijn 2 dochters door de pubertijd heen? Hun vader en ik zijn 10 jaar geleden gescheiden. Er is geen goed contact, alleen per mail. Mijn jongste wil niet meer naar haar vader en de oudste wil niet bij ons beide zijn en gaat daarom om de twee weken naar haar vader. Geeft aan dat haar vader niet goed voor haar zorgt en bij mij haar zusje en haar stiefvader haar boos maken.

Hoi, mijn zoon is nu 7 jaar oud en raakt erg verdrietig op de wisseldag van mij naar zijn vader toe (dit gaat via school, ik breng hem, zijn vader haalt hem op). Kan ik dit makkelijker voor hem maken? Heb het aan hem zelf gevraagd, hij wist het niet. Verdriet is vooral omdat hij mij mist, en in mindere mate dat hij niet naar zijn vader wil. Het contact tussen zijn vader en mij is momenteel redelijk, we praten niet negatief over elkaar. Benieuwd naar jullie reacties :) wat zou fijn voor hem zijn in hoe ik reageer?

Hallo, De vader van mijn kinderen (15&12) is er 6 wkn geleden vandoor gegaan. Ik vind het heel moeilijk om hier mee om te gaan en ook voor de kinderen vind ik het moeilijk. De jongste wil wel graag haar vader zien (geen enkel probleem) maar de oudste absoluut niet.. Ik wil ze constant vragen hoe het met ze gaat en hoe ze zich voelen, maar ja het blijven pubers. En ik ben heel bang om mijn kinderen kwijt te raken... Hoe ga ik hier mee om (ik ben de zeur moeder en hij de gezellige leuke papa)

Mijn zoon is inmiddels 13. Sinds zijn 2e zijn wij uit elkaar. Mijn zoon heeft jarenlang niet veel naar zijn vader willen gaan, geen fijn gevoel, te druk nieuwe gezin, intens verdriet. Ik hem jarenlang opgepept. Heel moeilijk dus. Hij heeft met 12 brief aan de rechter geschreven, is gehoord, heeft overduidelijk genoemd wat zijn hartewens is meer bij mij te willen zijn. Is niet ingewilligd…Vader heeft ook een brief gestuurd rechter dat hij tegen wens zoon is. Intens verdriet door deze afwijzing was mijn zoon. Zijn vertrouwen is weg in het rechtsysteem. Wat nu? Hem nog een brief laten schrijven ziet hij niet meer zitten (de rechter gelooft mij niet..) Regeling is nu om de week vader en week mij. Als moeder sta je machteloos wanneer een vader meer voor zijn recht gaat dan wens en belang van zijn zoon. En ik gun hem absoluut de band maar het gaat om mijn zoon. Hij heeft ook nog lichte vorm add blijkt nu en de drukte in dat gezin vader was zo terecht dat hij dit ervaarde die jaren. Wat dit deed met mij in die jaren als moeder is ook niet te beschrijven. Blijkbaar zijn rechten belangrijker dan het welzijn van kinderen…

Beste kindervaringsdeskundigen, Ik ben de stiefmoeder van een 11-jarig meisje dat sinds afgelopen zomer het slachtoffer lijkt van ouderverstoting richting mijn man. Niet alleen hij wordt inmiddels verstoten, maar ook ikzelf en - wat ik erger vind - mijn eigen kinderen (van 11, 13 en 16), met wie ze altijd een heel goede band had. Haar moeder beweert dat het meisje bang is voor haar vader (ze heeft een keer gehoord dat hij boos was op mijn oudste zoon (16)) en dat ze door mijn kinderen gepest zou worden. Mijn stiefdochter reageert niet op berichtjes van mijn man en opent berichten van mij niet eens (ik heb haar een berichtje gestuurd i.v.m. de viering van Sinterklaas). Nu lees en hoor ik overal dat je het kind niet mag aanrekenen dat het zich laat manipuleren door de andere ouder. Maar ik kan hier niet goed mee uit de voeten. Het voelt voor mij ronduit onrespectvol dat ze mij en mijn kinderen compleet negeert. Mijn gedachte is dat ze toch op haar leeftijd al wel beseft dat het bot is om mensen te negeren, dus dat ze bewust onrespectvol is. Ik maak me zorgen over hoe ik met haar om moet gaan zodra ze noodgedwongen toch weer naar ons komt. Mijn man is namelijk bezig met het starten van een kortgeding om de contactregeling te herstellen. Adviezen die ik lees (meestal gericht aan de eigen ouder) houden meestal in dat je niet kritisch mag zijn op het kind en vooral met open armen klaar moet staan. Maar zou ik dan helemaal niet mogen aangeven dat ik haar gedrag geen stijl vind?

Mijn ex en ik hebben co-ouderschap over onze dochter. De laatste weken geeft mijn dochter aan dat ze vaker bij mij wil zijn en ziet ze op om naar haar vader te gaan. Zij geeft zelf aan niet te weten wat er is en het breekt mijn hart dat ze het moeilijk heeft. Wat kan ik doen om mijn dochter hierin het best te ondersteunen?

Hallo, Mijn kinderen gaan niet meer naar hun vader. Het contact tussen vader en kinderen loopt niet soepel. Vader wil wel graag contact, maar door alles wat er gebeurt is, staan de kinderen hier nog niet open voor. Met hulp van speltherapie is er even gezorgd voor geen omgang. Naast dat ik thuis nooit slecht praat over vader, of ze tegen hou om te gaan, wil ik ze ook niet meer dwingen. Wat is hierin wijsheid en hebben jullie nog tips?