Hoe help ik mijn 2 dochters door de pubertijd heen? Hun vader en ik zijn 10 jaar geleden gescheiden. Er is geen goed contact, alleen per mail. Mijn jongste wil niet meer naar haar vader en de oudste wil niet bij ons beide zijn en gaat daarom om de twee weken naar haar vader. Geeft aan dat haar vader niet goed voor haar zorgt en bij mij haar zusje en haar stiefvader haar boos maken.

Hoi, mijn zoon is nu 7 jaar oud en raakt erg verdrietig op de wisseldag van mij naar zijn vader toe (dit gaat via school, ik breng hem, zijn vader haalt hem op). Kan ik dit makkelijker voor hem maken? Heb het aan hem zelf gevraagd, hij wist het niet. Verdriet is vooral omdat hij mij mist, en in mindere mate dat hij niet naar zijn vader wil. Het contact tussen zijn vader en mij is momenteel redelijk, we praten niet negatief over elkaar. Benieuwd naar jullie reacties :) wat zou fijn voor hem zijn in hoe ik reageer?

Hallo, De vader van mijn kinderen (15&12) is er 6 wkn geleden vandoor gegaan. Ik vind het heel moeilijk om hier mee om te gaan en ook voor de kinderen vind ik het moeilijk. De jongste wil wel graag haar vader zien (geen enkel probleem) maar de oudste absoluut niet.. Ik wil ze constant vragen hoe het met ze gaat en hoe ze zich voelen, maar ja het blijven pubers. En ik ben heel bang om mijn kinderen kwijt te raken... Hoe ga ik hier mee om (ik ben de zeur moeder en hij de gezellige leuke papa)

Mijn zoon is inmiddels 13. Sinds zijn 2e zijn wij uit elkaar. Mijn zoon heeft jarenlang niet veel naar zijn vader willen gaan, geen fijn gevoel, te druk nieuwe gezin, intens verdriet. Ik hem jarenlang opgepept. Heel moeilijk dus. Hij heeft met 12 brief aan de rechter geschreven, is gehoord, heeft overduidelijk genoemd wat zijn hartewens is meer bij mij te willen zijn. Is niet ingewilligd…Vader heeft ook een brief gestuurd rechter dat hij tegen wens zoon is. Intens verdriet door deze afwijzing was mijn zoon. Zijn vertrouwen is weg in het rechtsysteem. Wat nu? Hem nog een brief laten schrijven ziet hij niet meer zitten (de rechter gelooft mij niet..) Regeling is nu om de week vader en week mij. Als moeder sta je machteloos wanneer een vader meer voor zijn recht gaat dan wens en belang van zijn zoon. En ik gun hem absoluut de band maar het gaat om mijn zoon. Hij heeft ook nog lichte vorm add blijkt nu en de drukte in dat gezin vader was zo terecht dat hij dit ervaarde die jaren. Wat dit deed met mij in die jaren als moeder is ook niet te beschrijven. Blijkbaar zijn rechten belangrijker dan het welzijn van kinderen…

Beste kindervaringsdeskundigen, Ik ben de stiefmoeder van een 11-jarig meisje dat sinds afgelopen zomer het slachtoffer lijkt van ouderverstoting richting mijn man. Niet alleen hij wordt inmiddels verstoten, maar ook ikzelf en - wat ik erger vind - mijn eigen kinderen (van 11, 13 en 16), met wie ze altijd een heel goede band had. Haar moeder beweert dat het meisje bang is voor haar vader (ze heeft een keer gehoord dat hij boos was op mijn oudste zoon (16)) en dat ze door mijn kinderen gepest zou worden. Mijn stiefdochter reageert niet op berichtjes van mijn man en opent berichten van mij niet eens (ik heb haar een berichtje gestuurd i.v.m. de viering van Sinterklaas). Nu lees en hoor ik overal dat je het kind niet mag aanrekenen dat het zich laat manipuleren door de andere ouder. Maar ik kan hier niet goed mee uit de voeten. Het voelt voor mij ronduit onrespectvol dat ze mij en mijn kinderen compleet negeert. Mijn gedachte is dat ze toch op haar leeftijd al wel beseft dat het bot is om mensen te negeren, dus dat ze bewust onrespectvol is. Ik maak me zorgen over hoe ik met haar om moet gaan zodra ze noodgedwongen toch weer naar ons komt. Mijn man is namelijk bezig met het starten van een kortgeding om de contactregeling te herstellen. Adviezen die ik lees (meestal gericht aan de eigen ouder) houden meestal in dat je niet kritisch mag zijn op het kind en vooral met open armen klaar moet staan. Maar zou ik dan helemaal niet mogen aangeven dat ik haar gedrag geen stijl vind?

Mijn ex en ik hebben co-ouderschap over onze dochter. De laatste weken geeft mijn dochter aan dat ze vaker bij mij wil zijn en ziet ze op om naar haar vader te gaan. Zij geeft zelf aan niet te weten wat er is en het breekt mijn hart dat ze het moeilijk heeft. Wat kan ik doen om mijn dochter hierin het best te ondersteunen?

Hallo, Mijn kinderen gaan niet meer naar hun vader. Het contact tussen vader en kinderen loopt niet soepel. Vader wil wel graag contact, maar door alles wat er gebeurt is, staan de kinderen hier nog niet open voor. Met hulp van speltherapie is er even gezorgd voor geen omgang. Naast dat ik thuis nooit slecht praat over vader, of ze tegen hou om te gaan, wil ik ze ook niet meer dwingen. Wat is hierin wijsheid en hebben jullie nog tips?

Goedemiddag Onlangs ben ik gescheiden. Samen hebben we 3 kinderen (van 13,17 en 19 jaar). In mijn huwelijk is er dikwijls sprake geweest van huiselijk geweld, en vaak in de vorm van verbale en passieve agressie door mijn ex-man. Nu we zijn gescheiden zet hij dit gedrag voort op mijn kinderen. En dan vooral mijn dochter van 13 jaar. Graag zou ik advies willen en hulp hoe ik om kan gaan met mijn kinderen? Op welke manier kan ik hen het beste bijstaan? Dit agressieve gedrag van mijn. ex zie ik namelijk escaleren, zodanig dat mijn dochter niet meer naar haar vader wil gaan (Zoals deze week maar 2 daagjes en de rest van die week en de week erop is ze bij mij.

Ruim 2 jaar geleden kwam ik in een, niet door mij gewenste, scheiding terecht. Er was geen sprake van ruzie of een vechtscheiding. Wel was het zo dat mijn ex-echtgenote, naar later bleek, voor iemand anders koos. Voor onze beide dochters, nu 13-15 jaar oud, werd een plan opgesteld waarbij we hen ieder 50% van de week zouden verzorgen. Mijn oudste dochter koos echter vanaf het 1e moment ervoor om nauwelijks meer naar haar moeder te gaan. In het begin ging het nog maar al snel werd de verstandhouding tussen hen slechter. Dit is een aantal keer tot uitbarsting gekomen. Het gevolg: mijn oudste dochter wil eigenlijk geen contact meer met haar moeder. Ik vind dit, los van de scheiding, heel erg. Ik probeer haar te stimuleren wel naar haar moeder te gaan dan wel om ten minste contact te onderhouden. Ze wil niet. De huisarts is ingezet evenals een kindercoach en een POH-GGZ. Maar steeds kapt ze de hulp af. Haar gedrag is zeker niet beïnvloedt door mij, integendeel. Zoals ik zei probeer ik haar te stimuleren wel naar haar moeder te gaan of contact op te nemen. Ik word echter ten onrechte beschuldigd van het aanzetten tot ouderverstoting. Ik wil heel graag mijn oudste dochter helpen om open te staan voor het contact met haar moeder. Haar moeder wil dat uiteraard ook graag. Ik weet alleen niet meer hoe ik mijn oudste dochter zover kan krijgen. Hebben jullie ideeën of suggesties?

Hallo, Ik heb twee kinderen van 12 en 14 en ben inmiddels 3 jaar gescheiden. De relatie met mijn ex-partner was na de scheiding best goed. Helaas is dit de laatste paar maanden heel erg achteruit gegaan. Tijdens de wisselmomenten bleven we altijd even kletsen met elkaar. Nu kijken we elkaar niet eens meer aan. Uit zelfbescherming moet ik (er zijn veel nare dingen gebeurd) proberen zoveel mogelijk mijn ex te ontlopen, maar dat merken de kinderen natuurlijk. Ik ben heel erg zoekende naar wat ik mijn kinderen wel en niet kan vertellen. Ik wil het niet doodzwijgen en ze uitleg geven over de situatie. Maar wat kan ik ze dan wel en niet vertellen? Hebben jullie er ervaring mee dat je vader nare dingen heeft gedaan bij je moeder (of andersom), waardoor het contact tussen hun lastig is? En is het dan fijn als je moeder hier openheid over geeft? Wat kan ik wel en niet delen met ze en kan ik het überhaupt benoemen dat wij ruzie hebben? Ik hoop dat jullie mij wat tips kunnen geven, of jullie ervaring willen delen met mij. Alvast heel erg bedankt!