Dochter wil niet meer naar vader. Onze dochter van net 13 heeft een conflict met haar vader waarbij, naar ik begrijp van beiden (met beiden heb ik goed contact), van beiden kanten stevige woorden zijn gevallen. Onze dochter was en is hier behoorlijk van overstuur. Ze wil niet meer naar haar vader toe voordat het is uitgepraat, haar vader vindt dat er niets uit te praten valt ("zand erover en door") en dat ze dit niet in moet zetten om te manipuleren. Haar vader wil dat ik hem steun en mijn dochter wil nu niet meer naar hem toe. Ik kan beiden begrijpen maar ik weet niet wat ik nu moet doen. Ik vind eigenlijk dat ze in gesprek moeten zonder mij want beiden willen a.h.w. dat ik achter hen ga staan en dan ben ik dadelijk de boosdoener. Mijn dochter wil dat ik niets doe, dat het initiatief echt uit haar vader komt, uit zijn hart. In haar optiek zou hij anders alleen maar zeggen wat hij denkt dat ze wil horen. Haar vader vindt dat ik me als mede-ouder achter hem moet scharen. Hebben jullie adviezen voor mij?

Ik ben al geruime tijd gescheiden, 5 jaar om precies te zijn. De omgangsregeling is altijd geweest dat onze 2 kinderen 1x in de 14 dagen een weekend naar hun vader gaan en de rest van de tijd bij mij zijn vanwege zijn werk. Nu wil ik gaan verhuizen en stelt hun vader voor daarmee de omgangsregeling te herzien. Hij wil graag naar co-ouderschap, de ene week bij hem en de andere week bij mij omdat hij denkt dat dit beter is voor de kinderen. Hij heeft dit nog niet gevraagd aan de kinderen want hij wil graag dat wij als ouders vooraf een standpunt innemen en dit als mededeling brengen. De kinderen zijn 12 en 14 jaar. Toen een verhuizing ter sprake kwam bij mij, kwamen de kinderen zelf met de vraag of de omgangsregeling dan zou veranderen. De oudste geeft aan nog niet te weten hoe ze de omgangsregeling dan wil, de jongste geeft aan dat ze het zo wil houden zoals het nu is. Ik zou graag met zijn vieren om de tafel gaan en open het gesprek met elkaar aangaan. Vader wil dit echter niet, vindt dat ze (en zeker de jongste) te jong zijn zelf daarover te beslissen, zoals gezegd, hij wil dat we het mededelen. Voor mij voelt dat alsof ik voorbij ga aan mijn kinderen die in mijn ogen juist wel de leeftijd hebben gehoord en serieus genomen te worden in hun wensen. Ik voel een enorme spagaat en zou graag jullie adviezen horen.

Hi, Ik ben moeder van twee jongens van 8 en 10 jaar. Ben 3,5 jaar gescheiden van hun vader. Contact tussen vader en mij verloopt goed. Ene week zijn de jongens bij mij en ander week bij hun vader. Ik heb sinds 8 maanden nieuwe relatie en wij vinden het heel gezellig met z'n allen. Huis is gevuld met liefde. Oudste zoon wilt alleen niet meer naar zijn vader toe. Geeft aan leuker en fijner te voelen bij mij. Hij laat dit ook merken aan zijn vader wat heel pijnijk is voor ons allemaal. Wat is jullie advies hoe ik dit beste aan kan pakken?

Hallo, Ik ben bijna 2 jaar alleen nadat mijn man me plotseling heeft verlaten voor een andere vrouw. Mijn jongste dochter was toen 6 weken. Alles lijkt nu wel op orde, ik ben verhuisd, school kon zelfde blijven en ex en ik wonen bij elkaar om de hoek. Mijn middelste dochter van nu 5,5 jaar is de laatste weken vaak verdrietig. Komt ‘s avonds huilend haar bed uit en zegt dan dat ze wil dat papa terugkomt. Daarnaast is ze met andere dingen ook snel verdrietig, bv zwemles, als iets niet lukt, etc. Ik troost haar maar weet me even geen raad. Wat moet ik doen? Hulp zoeken. Voel me nu zo alleen en wil haar zo graag helpen maar ik begrijp haar niet. Ze praat niet veel over papa. Ze zei laatst wel dat ze bij papa niet huilt. Papa woont samen en er zijn naast haar eigen 2 zus(je) nog 2 kids. Dus vaak druk. Iemand tips?

Al ruim een jaar in scheiding nadat de vader van mijn dochter voor hem heel plotseling is vertrokken. Mijn dochter is 11 en heeft er erg veel moeite mee. Te meer omdat vader erg boos en impulsief heeft gehandeld bij halen en brengen tijdens de weekenden. Een tijd leekhet beter te gaan totdat er een nieuwe partner in het spel kwam. Mijn dochter is daar per toeval achter gekomen en is daar vreselijk van overstuur geraakt. Haar vader heeft geen enkel gevoel voor haar en vindt dat zij er maar aan moet wennen. Gevolg mijn dochter weigert nog langer naar hem toe te gaan. I.p.v. dat vader zijn vriendin tijdelijk iets naar de achtergrond schuift “ kiest “ hij steeds voor haar wat de situatie niet ten goede komt. Hij zag zijn dochter om de 2 weken een wekend. Ook verschijnt hij zonder aankondiging met haar tijdens een sportevenement. Mijn dochter weigert ook dan contact en is naderhand erg overstuur. Wat nu?

De dochter van mijn man die elk weekend al 7 jaar in mijn leven is heeft vorig besloten weg te blijven en mij niet meer te willen zien. Ik ben in haar huis gaan wonen met haar vader en mijn kinderen ( 6 en 9)en zij ging door de weeks bij haar moeder wonen. Nu zijn we allemaal een jaar in therapie geweest. Zij heeft emdr gehad om e.e.a. te verwerken en wij als opvoeders en ouders hebben met elkaar met een gezinscoach een jaar lang gesproken. Zij is met haar vader elk weekend bij haar oma gaan wonen. Ik was dan met mijn eigen kinderen. Nu is ze er bijna weer aan toe om de weekenden bij ons te gaan wonen. Ik wil als eerste contact met haar eigenlijk praten met de therapeuten erbij. Om te vertellen waarom het niet ging en dat wij als ouders niet bij machte waren om het haar naar de zin te maken. Is dit handig /noodzakelijk? Of is praten voor een kind van 15 over wat er gebeurd is tussen ons volwassenen niet fijn. Haar moeder heeft mij jarenlang gemeen behandeld, ze heeft dit bekend. Nu gaan we goed met elkaar om, we gaan samen koffie drinken na de zomer en pakken de terugkomst van hun dochter stap voor stap aan. We kijken er met name naar wat hun dochter wil maar ik vind het wel belangrijk dat er ook gesproken wordt over wat er niet goed ging. Dit om ook herhaling in de toekomst te voorkomen. Zij heeft ADD en haar vader waarschijnlijk ook.

3 maanden geleden heeft mijn man besloten dat hij liever verder gaat met zijn vriendin, met wie hij al sinds vorig jaar herfst - in het geheim - een affaire had. Nadat ik daarachter kwam is hij vertrokken. Onze 3 kinderen wonen het grootste deel van de tijd bij mij (11 van iedere 14 dagen). En dat is goed zo. Nu willen ze regelmatig facetimen met hun vader. MAAR hij wil niet dat zij weten van de vriendin. Dus als hij bij haar is, verzint hij smoezen om niet te facetimen: vanavond heb ik slecht bereik, dus we facetimen niet, maar bellen kan wel. Ik heb nog net genoeg batterij om te bellen, facetimen gaat helaas niet. Etc. Een van mijn kinderen is daar steeds heel verdrietig over. Zij vraagt door (is 11 en niet dom) en hij wordt op een gegeven moment boos, omdat ze “zeurt”. In mijn ogen probeert hij zijn vriendin geheim te houden door tegen de kinderen te liegen en boos te doen als ze doorvragen. Onterecht dus. Ik zit steeds met verdrietige kinderen omdat ze papa iets wilde laten zien, hem wilden zien, etc. Wat nu te doen? Vertel ik de kinderen dat papa niet wil facetimen omdat hij bij zijn vriendin is en niet wil dat ze dat weten? Of laat ik hem de kinderen een slecht en verdrietig gevoel geven? Ik heb hem hier al op aangesproken, maar hij blijft het doen.... en hij wil niet vertellen dat hij een vriendin heeft, dus van hem komt de oplossing niet.

Ik ben officieel nu 1 1/2 jaar gescheiden van mijn man omdat hij een nieuwe vriendin heeft. Onze dochter van 19 is 4 maanden op wereldreis geweest en komt weer terug. Ik wil haar graag, samen met hem, op Schiphol ontvangen (zoals we ook bij haar vertrek hebben gedaan) maar hij is vastbesloten dat zijn vriendin hier ook bij moet zijn. Hem met zijn vriendin samen zien, is voor mij nog heel pijnlijk, dit doe ik liever niet. Tot nu toe heeft dit ook niet hoeven gebeuren. Ik weet nu niet meer goed wat te doen: ook naar Schiphol gaan en net doen alsof me dat niets doet en (eigenlijk gefeacked) vrolijk te zijn of mijn dochter dan maar niet op Schiphol welkom heten en haar bij mij uitnodigen te komen eten en haar terugkomst te vieren. (Mijn dochter heeft er voor gekozen om bij haar pap te blijven wonen in het ouderlijk huis. Ze kwam voor haar reis alleen soms in het weekend op bezoek. ) Waar heeft mijn dochter het meest aan: een terugkomst met 2 ouders op Schiphol waarbij er in ieder geval 1 niet op zijn gemak is of 1 ouder op Schiphol en de ander dan later zien. Wat is jullie advies?

Mijn vriendin heeft een ander en wil niet meer verder met mij. Samen hebben we een schatje van een dochter van tweeënhalf jaar oud. Mijn ex en ik hebben co-ouderschap afgesproken. We wonen nu nog in hetzelfde huis en ik heb ervoor gekozen op korte termijn te vertrekken en in een ander huis opnieuw te beginnen. Mijn vriendin wil enkele maanden na mijn vertrek al gaan samenwonen met haar nieuwe vriend omdat het lastig voor haar is om de huur in haar eentje te betalen. Ik vind dat veel te snel. Eerst vertrek ik uit het huis en neem ik een hele zooi spullen mee. Daarna moeten we allemaal een tijdje wennen aan de nieuwe woonsituatie en onze overhoop liggende huizen huizen op orde brengen. Vervolgens moet mijn dochter nog voorgesteld worden aan de nieuwe vriend van mijn ex. Dat is nog niet gebeurd. En dan zou hij dus ook al heel snel bij mijn ex komen wonen. Ik vind het nogal heftig om al deze grote veranderingen in een paar maanden te proppen. Dat ik het persoonlijk niet leuk vind probeer ik niet mee te laten wegen, maar ik vraag me vooral af hoe het voor mijn dochter is. Het komt onveilig, gehaast en onprettig op me over. Kunnen jullie helpen?

Ik lees de open brief over de musical en ik snapt het. Twee ouders in de zaal... die gewoon genieten van de laatste mijlpaal van hun kind op de basisschool. Ik wil dat ook. Nu wil mijn dochter ook de vriendin van haar vader erbij. Ik vind dat moeilijk. Ik verstar op de momenten dat zij er is. Ik reageer in stress (de 3 f-en: fight, freeze, flight). Ik wil geen gedoe op dat bijzondere moment. Vader vindt dat het allemaal moet kunnen. Hij vindt dat ik moeilijk doe. Ik zou willen dat ik het anders kon. In het ouderschapsplan staat dat de ouder, die zijn partner naar dit soort momenten mee wil nemen, de andere ouder om toestemming vraagt. De ervaring leert dat de vader dit niet doet. Ik hoor graag van jullie. Helaas kan ik nu nog niet zoveel met de opmerking ' je moet het gewoon kunnen'... Groet, M