Hoi allemaal. Drie maanden geleden zijn wij gescheiden en wonen de kinderen dus afwisselend bij mij en hun vader. Vorige week is mijn oudste zoon zijn eerste melktandje uitgevallen. Dat maakte voor mij heel tastbaar dat ik ontzettend veel van mijn kinderen hun leven ga missen en doet erg veel pijn. Ik zou graag weten hoe kinderen van gescheiden ouders dat zelf ervaren. Mis je de andere ouder erg op bijzondere momenten? Hoe gaan jullie daar mee om en op welke manier kan ik mijn kinderen hierin steunen? Dank je wel alvast voor het advies!

Mijn dochter van 7 gaat met haar vader mee op vakantie. Ze gaan 12 dagen naar familie in Spanje. Aan de ene kant heeft mijn dochter er heel erg veel zin in, aan de andere kant ziet ze er ontzettend tegenop omdat ze mij dan zolang niet ziet. Ze is er erg verdrietig over. Natuurlijk vind ik het ook heel moeilijk, maar dit probeer ik niet teveel naar haar te uiten. Ik gun haar echt een hele leuke vakantie, maar ik vind het ook lastig dat ik haar zo lang niet zie. Zeker als ze er zo verdrietig van wordt. Ik ben op zoek hoe ik haar zo goed mogelijk kan ondersteunen en naar tips hoe het voor haar zo makkelijk mogelijk wordt. Kan iemand me helpen? Alvast heel erg bedankt namens mijn dochter en mij. Vriendelijke groet, Femke

Hallo allemaal, Mijn zoon gaat binnenkort naar de middelbare school en zou graag tips van jullie ontvangen over het volgende.... Wat is het handigst om te doen met de schoolboeken? Heen en weer tussen de ouders of juist een kluisje op school (lijkt mij niet zo handig omdat je daar niet altijd bij kan) Hoe doen jullie dat met huiswerk en leerwerk, zelf wil ik mijn zoon hierin zoveel mogelijk ondersteunen, zijn vader is nu al van mening dat hij dit zelf moet kunnen. Mijn zoon heeft ons beide gezegd dat hij het fijn zou vinden dat wij hem hierbij helpen. Hoe doen jullie ouders dat en wat vinden jullie prettig? (Buiten het feit dat ouders altijd zeuren over huiswerk en leren en ouders lastig worden als je gaat puberen😜🙈) Alvast bedankt voor jullie tijd en antwoord😉👍

Hallo, mijn bonuskindjes van 15 en 11 komen om de week n weekend bij ons. Dochter van 15 komt heel graag en verder geen problemen. Zoon van 11 wil sinds enige tijd niet meer komen. Had elk weekend wel iets om niet te hoeven komen. Wij horen dan van dochter dat hij liever thuis bij mama doet gamen. Nu geeft moeder aan dat hij niet meer komt omdat hij mij niet moet, zoals zij zegt. Mijn partner en ik begrijpen er niks van en maken ons zorgen. Wat kunnen we doen? Praten met moeder hebben we geprobeerd maar wilze niet. Ook zoon wil niet praten laat moeder ons weten... Moeder zegt dat het aan ons ligt en niet aan zoon omdat hij autisme heeft.. Groetjes Sandra

Lieve mensen, Ik heb jullie advies nodig. Sinds de scheiding, 6 jaar geleden, woont onze dochter bij mij en gaat ze 1 dag in de week naar haar vader en zijn nieuwe gezin. So far so good. Dochter heeft nu puberleeftijd en ze is hier vaak boos en roept dan uit dat haar vader niet zo moeilijk doet, dat ze haar met rust laten. We hebben het hier over telefoongebruik, huiswerk maken en opruimen. Sinds een aantal maanden komt bij mijn ex een soort coach om de gezinssituatie daar te bespreken en verbeteren. (Ex man woont met vrouw en haar 2 kinderen samen sinds een half jaar na scheiding. De kinderen zien hun eigen vader al een paar jaar niet meer) Nu merk ik verandering in gedrag dochter. Ze is heel erg verdedigend naar haar vader en stiefmoeder. Ze lijkt hier wat afstand te nemen, merkt ook mijn vriend. Ik probeer haar vader niet zwart te maken maar een eerlijke weergave van situaties ed te geven. Laatst kwam haar vader met mededeling dat hij na de vakantie de omgangsregeling wil veranderen; een wedk bij mij en dan week bij hem. Volgens hem had dochter aangegeven dat ze graag vaker daar wil zijn. Dat wordt mij dan even meegedeeld en verwacht dat ik daar in meega. Hoe ga ik hier mee om? Dochter laat er zelf weinig over los. Vraag me soms af of ze het zelf echt wil of dat het iets met die 'coach' te maken heeft. Hebben jullie tips voor mij. Alvast bedankt!

Sinds 5 jaar ben ik gescheiden. Mijn 2 zonen van 14 en 12 zijn de helft van de week bij hun vader en de helft bij mij. Het co-ouderschap werkt voor ons goed. Onze regels zijn redelijk gelijk en bij beide zijn de jongens, naar mijn idee, graag. Mijn ex heeft een samengesteld gezin met 2 stiefbroers en een halfbroertje van 2 jaar. Ik merk dat ik vaak meega met de afspraken die ze voor de oudste stiefbroer maken. Bijv. vanaf welke leeftijd mag je werken, welke games mag je spelen etc.. Meestal kan ik me hierin vinden. Nu is er één onderwerp die ik wil aankaarten waarbij ik verwacht dat we als ouders niet op één lijn zitten. Ik vind dat de jongens meer vrijheid mogen krijgen waar ze zijn; en ik wil hier flexibel in zijn. Mijn ex is erg van de structuur. En afspraak is afspraak. Als bijv. hun neefje jarig is en het is 'zijn dag' dan mogen ze hier niet naartoe. Ik wil het onderwerp 'flexibiliteit in co-ouderschap' aankaarten en met hun vader over in gesprek. Ik ben huiverig dit met de kinderen te bespreken; omdat hun vader vindt dat wij dit als ouders bepalen. Ik wil graag advies krijgen van jongeren; hoe zien jullie dit? functioneert co-ouderschap beter bij structuur (dus de planning wordt voor jou gemaakt) of ben je blij met vrijheid? en vanaf welke leeftijd is het goed om hiermee te beginnen?

Ik ben sinds 3 jaar gescheiden en merk dat de communicatie met mijn ex steeds moeizamer gaat over de kinderen. Hij gaat haaks in op wensen van de kinderen (die ik voor ze over breng) wij hebben cöouderschap, maar in feiten komt alle zorg op mij neer en wanneer ik iets voor de kinderen vraag of wil overleggen heeft hij geen tijd, vindt hij het flauwekul of doet het dan net tegenovergesteld. In alles probeer ik mij te verplaatsen in wat voor de kinderen prettig is of wat voor hun het beste is. Hun vader heeft een relatie met een meisje van 20 jaar jonger en is niet of nauwelijks te bereiken als de kinderen hem even willen bellen. Even een voorbeeld. Mijn zoon zat in groep 8, is toch een bijzondere afsluiting van een fase in zijn leven. Schoolgerelateerde dingen zouden alleen de ouders doen. zegt hij,...ik neem mijn vriendin mee. Ik heb toen aangegeven dat ik mij daar niet prettig bij voel en vind dat wij dat als ouders samen moeten doen, was hij zwaar beledigd. Mijn zoon gaf aan dat hij graag wilde dat wij naast elkaar zouden zitten, dit heb ik hem verteld, maar dat zou hij wel zien. Mijn zoon heeft dit zelf nog 3x gevraagd,..hetzelfde antwoord, Op de desbetreffende avond heb ik een plekje vrij gehouden voor zijn vader, gaat hij helemaal achterin zitten, ik wenkte hem er is plek, schudde hij zijn hoofd. De teleurstelling op het gezicht van mijn zoon,de tranen springen weer in mijn ogen nu ik dit typ. Dit is 1 van de vele dingen voorvallen. Tips zijn zeer welkom!!

Graag zou ik willen vragen of jullie tips of adviezen voor mij hebben. Ik heb een zoontje van 3 jaar ( bijna 4) samen met mijn ex partner. We zijn al twee jaar geleden gescheiden. Sinds een jaar hebben we beide een nieuwe relatie waarmee we allebei willen gaan samenwonen. Hij een dorp verderop en ik 45 km verderop. Mijn partner heeft daar een fijn huis maar het belangrijkste is dat mijn nieuwe partner ook een zoon heeft (bijna 4). Hij heeft samen met zijn ex partner een co-ouderschap waardoor het voor ons logischer en praktischer zou zijn om daar te gaan wonen. Onze zoon is ongeveer 5 dagen bij mij en 2 dagen bij zijn vader. Wij hebben altijd een goede verstandhouding gehouden met elkaar vanwege onze zoon. We willen er altijd samen uitkomen als er zich iets voordoet en dit lukt ook vaak wel. Nu zijn we ook in gesprek met elkaar en nieuwe partners over onze eventuele verhuizing. Tot nu toe hebben we beide onze argumenten op tafel gelegd en wat ik ook begrijp, mijn ex partner heeft er moeite mee en geeft geen toestemming. Hij kan dan geen spontane bezoekjes brengen aan zijn zoon als hij bijvoorbeeld op een sportclubje gaat of naar zwemles gaat.  Onze zoon zou dan bij mij naar school gaan en ik breng hem zelf op en neer naar zijn vader. Ik heb vier verschillende voorstellen gedaan waarin de uren zoveel mogelijk gelijk blijven aan hoe vaak mijn ex zijn zoon nu ziet. Tevens zal ik zoveel mogelijk rijden en als mijn ex moet rijden, hem financieel tegemoet komen hierin.

Ik zit met de handen in t har. Mijn zoon is 11 en mijn ex en ik zijn al 10 jaar uit elkaar. Omgangsregeling is om t wknd en dit gaat goed. Mijn zoon is dol op zijn vader. Drie jaar geleden is hij gaan samenwonen met zn nieuwe vriendin (in haar huis met haar dochter) en sindsdien gaat t bergafwaarts. Mijn zoon voelt zich in haar huis niet veilig en buitengesloten. Hij is al heel lang ongelukkig en meerdere gesprekken met psycholoog (met ex en haar ook erbij) helpen niet echt. Ze snappen elkaar niet. Mijn ex en ik komen er ook niet uit en zien het anders. Mijn zoon heeft geen problemen met de twee huizensituaties maar voelt voor hem dat zijn vader er niet voor hem is. En nooit zijn kant kiest. Dat is zijn gevoel niet mijne. Nu staat de vakantie voor de deur en hij wil niet met hen mee. Ik probeer het positief te brengen dat het vast leuk zal worden etc maar hij wil echt niet mee. Vind t wel heel moeilijk omdat hij zn vader niet teleur wil stellen. Het breekt mijn hart en ik weet niet waar ik nu goed aan doe.. hem zelf laten kiezen of hem toch laten proberen... ik wil hem niet dwingen te gaan maar ook niet hem ongelukkig weg moeten brengen... wat zou jullie advies zijn? Groetjes een bezorgde mama

Mijn ex, waar mijn zoon van 10 om het weekend naartoe gaat , drinkt meer dan twee drankjes en gaat dan gerust met mijn kind in de auto rijden. Ook bestelt hij zware drank tijdens een kinderfeestje. Als ik hem hier rustig op aanspreek, schiet hij in de verdediging en vind hij dat ik me aanstel. Maar ik maak me zorgen en vind dat hij het juiste voorbeeld moet geven aan een pre-puber. Nu is het zo dat hij niet het ouderlijk gezag heeft en ook geen omgangsregeling. Dit is niet de eerste onverantwoordelijke actie van zijn kant en ik vraag mij af hoe lang ik dit moet slikken onder het mom van 'jongens hebben een vader nodig'. Is dat ook zo wanneer een vader meer kapot maakt (opvoeding) dan toevoegt? Mijn zoon is namelijk heel beïnvloedbaar en mijn ex geeft op veel punten het slechte voorbeeld. Ik ben benieuwd wat jullie hiervan vinden?