Mijn kinderen zijn nu 2,5 week bij mij in de zomervakantie, oudste dochter is overstuur omdat ze haar vader mist en andersom mist ze mij als ze bij hem is. Foto's of bellen aangeboden, maar dat wil ze niet. Ze is 9 jaar en kan met beide ouders goed. Scheiding is inmiddels 3 jaar geleden. Ik vind het zo naar haar zo verdrietig te zien en wil haar helpen dit beter aan te kunnen en te verwerken.

Mijn dochter durft niet aan haar vader te laten weten dat ze graag meer bij mij wil zijn. Ze wil hem niet kwetsen. Dit speelt al een hele tijd. En ze blijft er maar bedrukt onder zonder zich echt uit te spreken. Hoe kan ik haar ondersteunen om toch haar gevoel en wensen duidelijk te maken aan haar vader.

Hallo, Onze scheiding is nu een poosje achter de rug. Wat al een hoop rust geeft. Mijn ex bleek er al een klein jaar een ander op na te houden en heeft hier veelvuldig over gelogen tegen mij en de kinderen, zij zijn hier ongelofelijk boos om. Het vertrouwen is compleet beschadigd, hij heeft dat alleen nog steeds niet door. De grootste klap voor de kinderen kwam, toen ze er achter kwamen dat hij direct bij zijn nieuwe vriendin is gaan wonen. Nu hebben de kinderen hem al ruim 9 maanden niet gezien. Voorlopig zie ik hier ook geen verandering in komen. Ik heb het gevoel dat ik constant in tweedeling sta. Ik zou niets liever willen dan dat er weer goed contact is, maar zie ook steeds weer de teleurstelling op hun gezicht (helaas terechte teleurstelling). Ze hebben het gevoel dat zijn nieuwe partner op 1 staat en dat zij langere tijd geen vader meer hebben. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan?

Hoi nog een vraag: Mijn kinderen  vertellen geregeld dingen die ze niet zo leuk vonden bij papa. Kleine dingen zoals 'papa koopt geen kauwgom die ik lekker vind' of 'papa heeft alleen kleine handdoeken, ik heb het koud als ik uit bad kom'. Wat doe ik hiermee? Enerzijds wil ik mij niet bemoeien met wat hij met de kinderen doet, dat zou ik zelf ook niet fijn vinden. Ik denk dat het ook belangrijk is dat de kinderen leren om zo'n dingen te bespreken met de persoon die er ook iets aan kan veranderen (nu gaat het over papa, maar zo leren ze ook om bv zelf iets met de juf te bespreken). Anderzijds vind ik het heel belangrijk dat de kinderen hun wereld zo veel mogelijk een geheel blijft en wil ik niet gewoon zeggen dat ze dat met papa moeten bespreken. Ik hoor heel graag jullie ervaringen en advies. Dank je wel! C

Hoi Een klein jaar geleden besliste de vader van mijn kinderen dat hij wou scheiden. Dat is natuurlijk erg moeilijk voor mij en ik ben daarvoor nog steeds erg boos op hem, maar tegelijk wil ik echt dat de kinderen hier zo weinig mogelijk onder leiden. Ik zit met heel wat vragen en voel mij heel dankbaar dat ik die hier kan stellen! Mijn dochtertje is erg bezig met de reden van de scheiding. Ze praat daar blijkbaar met haar papa over die dan dingen zegt zoals 'jouw mama was altijd bang' of 'jouw mama hield te weinig rekening met mij'. Ik wil graag dat mijn kinderen geen oordeel over de andere ouder horen en zonder zorgen van beide ouders kunnen houden. Hoe kan ik hiermee omgaan? Ik ga dat zeker met de papa bespreken, maar wat kan ik tegen mijn kinderen zeggen? Alvast bedankt voor het advies! C

Zorgen om mijn zoons - . Ik kom uit een slechte erelatie, narcistische -boze- ex, die manipuleert, verdraait, liegt, wil alles bepalen en creeert problemen. Nu nog steeds, 4 jaar gescheiden, 6 jaar uit elkaar (foute belastingaangifte, aangifte bij UWV, spaarrekening opheffen van de kinderen en mijn handtekening vervalsen, zwartmakerij etcetcetc). Zelf veel hulp gehad, therapie om hier uit te komen. Steeds alles gedaan vanuit mezelf, dus niet terugsmijten met modder of kinderen ertussen zetten. Ik hoop dat het een keer stopt, misschien heeft iemand daar ervaring mee en tips voor? Ondertussen krijgen onze zoons er steeds meer last van, op verschillende manieren. Mijn ex heeft co-ouderschap afgedwongen, er is niet eens een ouderschapsplan - er zijn 4 wisselingen in 2 weken en vaak ook 6 als ze naar zijn nieuwe vriendin gaan, vermoeiend. Ook hen manipuleert hij en wil alles bepalen. Laatste tijd ook conflicten waarbij hij keihard schreeuwt, krijst tegen m'n jongste zoon (12) - die sluit zich op in de badkamer en belt mij dan, ik hoor hem schreeuwen. Voel me machteloos en herken de pijn. Inmiddels bij GGZ beland die niet zien wat er echt aan hand is en m'n zoon krijgt stempel autisme. Voorstel voor ouderbegeleiding weigert m'n ex. M'n zoon wil heel graag een lieve, veilige pappa, maar nu moet hij steeds zijn best doen en op z'n tenen lopen. Heeft iemand tips, herkenning, ideeën om hier mee om te gaan, voor mij en m'n zoon

Wij hebben co-ouderschap voor onze zoon van 14. Mijn zoon geeft iedere week bij de wisseling aan dat hij niet naar zijn vader wil, maar bij mij wil blijven. Gaat met veel tegenzin weg. We praten veel over waarom hij dat niet wil. Mijn ex verwijt me veel en is snel boos op dingen die ik vraag, zeg, doe en heeft veel commentaar op hoe ik met onze zoon, zijn school en opvoeding omga (veel negatieve mails). Ik kan het gesprek over aanpassen van co-ouderschap daarom niet met hem aangaan. Mijn ex denkt en vindt dan dat ik mijn zoon opstook. Dat is echt niet het geval! Ik heb het vaak met mijn zoon over dat het belangrijk is dat zijn vader ook in zijn leven blijft en vraag hem hoe hij dat dan zou zien/willen. Wat hem betreft ziet hij hem nooit meer. Mijn zoon heeft al een aantal keer geprobeerd het gesprek met zijn vader aan te gaan, maar het lukt hem niet om duidelijk te maken dat hij het anders wil. Hij vindt het eng en vindt dat zijn vader niet voor rede vatbaar is en ik citeer "toch alleen maar doet wat hij zelf wil". Wat raden jullie aan om hiermee te doen? Ik wil mijn ex het contact met zijn zoon niet ontzeggen, maar vind het ook vreselijk om te zien dat mijn zoon het niet zo wil. Ik heb hem al eens gewezen op jullie site, maar hij vindt het lastig om jullie te benaderen. Wat raden jullie aan om te doen?

Hallo allen. Even een vraag van mijn kant. Mijn dochter kent haar biologische vader niet ( ze is 5 jaar) Er is ook geen omgang of contact. Echter stuur ik ieder half jaar een email met een bericht hoe het met haar gaat. Het enige wat ik als respons van zijn kant krijg is of ik een foto wil sturen. Nu word er gezegd denk aan wat het beste is voor je kind. Maar op dit punt vind ik het heel moeilijk. Hij vraagt nooit naar haar, heeft geen gezag over haar heeft ook nooit geen alimentatie of iets dergelijks betaald. Maar hij wil wel een foto. Waarom dat wel, en geen contact? Maar dat even terzijde. Hoe is jullie gevoel hierover? En wat kan ik het beste doen? Mijn moeder gevoel zegt dat ze eerst contact moeten hebben voordat er foto's enz worden uitgewisseld. Mijn dochter weet niet eens wie hij is. ( hij is tijdens de zwangerschap al uit mijn leven ) Alvast bedankt voor jullie reacties

Mijn zoon wil zijn vader niet uitnodigen voor zijn eindmusical. Hij vind het namelijk erg lastig. Heb hem gezegd dat hij gewoon zijn vader mag en kan uitnodigen en dat dat nooit een probleem is. Dat hij weet dat het geen probleem is. Hij raakt hiervan in de stress en word boos als ik het erover heb. Ik zou heel graag advies willen hebben hierin. Het is zijn feestje en moet leuk zijn voor hem. Moet ik respect hebben voor zijn keuze? Of moet ik er toch op aansturen zijn vader wel uit te nodigen? ( ik denk namelijk dat zijn vader dit niet gaat waarderen als hij hem niet uitnodigd en dit op hem gaat verhalen). Hij gaf direct bij de uitnodiging aan dat hij mij zijn moeder en stiefvader en oma mee wil hebben...geen woord over vader. Ik zeg dan heb je nog 1 kaartje over..aan wie wil je die geven? Die geef ik dan wel aan iemand die graag iemand extra mee wil nemen.. Hoor graag zsm van jullie aangezien over een week de eindmusical al is. Liefs een bezorgde moeder

Ik ben moeder van 2 jongens 11 en 6 jaar Sinds twee jaar gescheiden De jongens wonen bij mij om het weekend bij papa Nou maak ik me zorgen om Mn oudste hij doet erg zn best op school ,wil alles voor mij doen ,hij wil te goed doen . Krijg het gevoel dat hij voor mij wil zorgen terwijl dat helemaal niet nodig nodig is We hebben het goed zo met zn drieën Hij gaat wel duidelijk verschil merken dat ik graag wil dat Mn jongens het goed hebben ,overleg wat hun leuk vinden om te doen Bij papa gebeurt dat niet papa en vriendin bepalen en jongens moeten mee Herkent iemand zich hier in ,het willen zorgen voor een ouder Bedankt