Mijn dochter woont een week bij mij en dan week bij haar vader. Nu zij 18 is wil haar vader geen alimentie meer betalen voor haar. Mijn dochter wil hier niet tussen worden gezet maar omdat zij 18 is moet zij zelf stappen ondernemen hiertegen. Vecht zij voor de alimentatie, krijgt ze ruzie met haar vader laat het erbij moet ik Als moeder voor alles opdraaien. Ik vind het moeilijk en het doet heel veel verdriet dat mijn dochter er tussen is gezet. Maar toch wil wel graag de alimentatie ontvangen. Ze zit nog op school. Hoe moet ik dit aanpakken.

Mijn ex partner valt de kinderen lastig met (haar) financiële situatie. Ik merk sterk aan de kinderen dat ze er veel stress van ondervinden en ben van mening dat dit een onderwerp is die niet thuis hoort bij de kinderen. Gezien we niet op een lijn zitten omtrent dit onderwerp vraag ik om advies om dit bij de kinderen weg te kunnen halen.

Hoi, Ik ben gescheiden van mn man en heb nu een vriendin. Hoe kan ik het mijn ex en dochter van 12 het beste vertellen? Groetjes Emi

Hallo, Afgelopen mei ben ik gescheiden van mijn man gaan wonen. Onze jongens 12 en 13 jaar wonen sindsdien elke week 2 nachten bij hun vader. De ene keer het weekend en de andere keer doordeweeks. Hun vader wil ze vaker zien. Zij willen geen verandering omdat ze het zo goed vinden. Samen met mediator hebben we besloten dat we de regeling wel willen veranderen, maar dat de jongens mochten kiezen wanneer het in zou gaan. Helaas blijven de jongens volhouden dat ze niet willen veranderen. Ondanks de argumenten die wij aandragen. Dat het nu makkelijker schema wordt en dat ze dan vaker hun vader zien. Ik vind t heel naar dat we niet naar ze luisteren. We hebben afgesproken dat we het welgaan doen... Maar ze blijven volhouden dat ze niet willen. Het gaat tegen mijn gevoel in om ze te dwingen. En aan hun haren er heen slepen is ook niet de bedoeling. Wat moet ik nou? Gaan voor de wensen van mijn ex man of voor de wensen van mijn jongens? Wat nou als ik doorduw? Wat doet dat met mijn relatie met de jongens? Ik vind de regeling zelf ook goed zoals hij is. Ik deed het voor mijn ex man. Ik wil ze zelf helemaal niet missen... wat is het beste voor mijn jongens?

We zijn nu vijf jaar gescheiden, eerst co-ouderschap, nu gemiddeld twee weekenden in de maand. Zoon 12 wil niet naar vader en ik krijg niet helder waarom niet. In gesprek met ex krijg ik ook geen (negatieve) redenen. Moet ik hier consequenties aan verbinden? Zus gaat wel.

Hoewel mijn partner en ik al ruim een jaar uit elkaar zijn, woont mijn partner nog in mijn huis met onze dochter en ik door omstandigheden bij mijn moeder. Ik zie mijn dochter wel elke week. Nu vertelde mijn partner, zonder mij meegenomen te hebben in het proces, dat hij een nieuwe partner heeft en binnen 5 weken wil samenwonen. Ons kind van 4 kent de nieuwe partner nog niet. Haar 2 oudere zussen uit een eerdere relatie al wel een maand. Ik probeer het constructief op te lossen en heb voorgesteld onze dochter pas na de zomervakantie daar te laten wonen ( doel 50%). Wat is nu een goed proces om onze dochter te informeren en te laten wennen aan de situatie? Doel tussenliggende periode is ieder een week met onze dochter in mijn huis te verblijven. Ik dacht zelf aan: - samen vertellen dat papa een nieuwe vriendin heeft, waar hij ook verliefd op is en mee kust. Dat hij het leuk zou vinden dat ze deze vriendin ontmoet. - dat vader en de nieuwe vriendin een activiteit plannen waar kennis gemaakt kan worden (in bijzijn van de 2 zussen) - paar keer een activiteit plannen en daarna pas bij elkaar slapen (met de vraag aan onze dochter of zij dat ook leuk vindt). Dit slapen nog niet fulltime. Tijdspad ongeveer een maand. - bij elkaar slapen opbouwen - paar maanden wachten en dan onze dochter informeren dat zij bij nieuwe partner 50% van de tijd gaat wonen. Is dit in jullie ogen een goed proces? Graag hoor ik jullie input

Sinds bijna 4 jaar ben ik de stiefmoeder van een hele toffe jongen. Ondertussen is hij 13 en ik heb wel het gevoel dat we een goeie band hebben. Echter ben ik soms een beetje in de war over wat mijn rol is. Zijn papa is zelden thuis,vaak weg voor zaken. Zelf doe ik thuiswerk, administratie en ben er dus altijd. De biologische mama wil al jaren geen enkel contact met ons. Een 3 tal keer per jaar komt zij mijn stiefzoon halen voor een verlengd weekend of korte vakantie,meestal een dagje of 5. Komt er eigenlijk op neer dat ik verder volledig zelf insta voor de opvoeding van mijn stiefzoon, omdat de moeder niet in the picture is.. En vader zaakvoeder is van een B.v. en erg druk is. Ik doe alle oudercontacten, doktersbezoeken , enz enz Overal wordt gezegd dat je de opvoeding aan de biologische ouders moet overlaten, maar dat is in dit geval onmogelijk. Mijn stiefzoon spreekt mij aan met mijn voornaam, dus ik neem aan dat hij mij niet echt als zijn moeder ziet.. Maar ik begrijp ook niet goed wat mijn rol dan is of hoe ik in dit verhaal sta..

Hallo,sinds een paar jaar ben ik gescheiden en heb ik geen contact helaas met mijn kinderen. Mijn kinderen zijn begin twintig. In de eerste jaren deed ik cadeaus bezorgen als hun jarig waren en met sinterklaas. Kinderen hebben aangegeven dat ze zelf contact zoeken als ze er klaar voor zijn. Nu stuur ik alleen bericht met feestdagen en een cadeau met sinterklaas. Helaas verneem ik daar niks van hoe ze daar instaan. Echter het gaat nu om mijn zoon van 25. Ik heb nu gehoord dat hij depressief thuis zit, en dat het helemaal niet goed gaat, hij is daarbij ook game verslaafd en zit zonder werk, ik ben zeer geschrokken en ik hoor dat kennissen, zich ook grote zorgen maken. Afgesproken in ons convenant, dat als er iets belangrijks was de andere ouder op de hoogte word gebracht, echter is dat niet het geval, eerder toen dochter ziekenhuis bezoek had en uit huis ging heb ik niks vernomen en ben nu bang dat ik ook niks hoor. Mijn vraag is omdat ik mijn grote zorgen maak, wat zou ik kunnen doen? Mijn ex-partner contact mee zoeken, zo ja telefonisch (eerder nam ze nooit op) of per brief? Of zal ik zelf contact met mijn zoon opnemen of zal hij dan mijn helemaal nooit meer willen zien? zo ja telefonisch of per brief, of aanbellen bij zijn moeder waar hij woont?. Ik hoop dat ik wat handvatten krijg om te kijken wat ik kan betekenen voor mijn zoon. Met vriendelijke groet G.

Ik ben een moeder van twee jongens van bijna 13 en 10 jaar oud. 2 jaar geleden wilde mijn oudste zoon bij zijn paps en zijn vriendin wonen, omdat dat zoals hij zelf aangaf rustiger was ipv. heen en weer reizen. Met pijn in mijn hart en de afspraak met vader dat mijn zoon mocht langskomen wanneer hij wilde ben ik daarmee akkoord gegaan. Vervolgens zag ik hem nooit meer en ging mijn zoon dingen verzinnen waardoor paps een nog slechter beeld van mij kreeg dan wat hij al had. Hij gaf mijn zoon bvb al gelijk en vond het niet nodig om daarin in gesprek te gaan met zn drieën. Sindsdien spreek ik mijn zoon ook niet meer. Ik stuur hem zo nu en dan een kaart met dat ik nog steeds trots op hem ben en nog altijd net zoveel van hem hou. Verder zoek ik geen contact, omdat mijn zoon heeft gezegd dat hij dat liever niet wilt. Ik vind dit hartverscheurend, maar ook dat accepteer ik. Nu is het zo dat mijn jongste nu graag bij mij zou willen wonen, maar daar wordt geen gehoor aangegeven. Ik ben van mening dat als je in een fijne omgeving leeft en ouders kunnen communiceren dat je ook beide nodig hebt. Mijn jongste komt vaak verdrietig en vol schuldgevoel thuis met hele nare opmerkingen/meningen over mij die bij papa thuis over de tafel gaan. Paps maakt daar ook geen geheim van, want hij zegt het ook waar mijn zoon bij is tegen mij. Het liefste heb ik dat mijn jongste met plezier naar papa gaat, maar hij is zo overstuur als hij terug gaat. Ik troost hem, het voelt alsof ik hem niet kan helpen

Vanaf welke leeftijd kan een kind een buddy krijgen?