Mijn partner heeft de relatie verbroken en is vrijwel direct (binnen een week) een relatie aangegaan met mijn beste vriendin die 30 meter verderop woont. Mijn 5 jarige dochter is klasgenootje van haar 5 jarige zoon en ook vriendjes met zijn 7 jarige broer. Mijn dochter ziet zijn auto dagelijks voor hun deur staan. Mijn ex haalt nu ook samen met haar, haar kinderen op en neemt onze dochter dan niet mee. Dit onder het mom van...ik heb nu eenmaal een nieuwe relatie en daar hoort dit bij. En dan te bedenken dat hij dat bij zijn dochter max 2x gedaan heeft. Ik weet niet hoe ik mijn dochter kan begeleiden in deze nieuwe situatie en hoe kan ik haar geestelijk bijstaan dat papa niet meer bij ons gezin hoort en dat hij "leuke" dingen met haar vriendjes doet zonder haar. Hoe kan ik mijn dochter aan deze nieuwe situatie laten wennen en waar trek ik de grens in haar belang?

Ik heb een zoon van 12 jaar die niet meer naar zijn vader wil. Zijn vader woont 125 km bij ons vandaan ,omdat zijn vriendin hier woont. Onze zoon word nu gedwongen vrijwilligerswerk te gaan doen de weekenden als hij bij zijn vader is. Onze zoon heeft aangegeven dat hij het daar niet leuk vind geen eigen kamer en niet mogen doen wat hij leuk vind. Ik heb hier over gepraat met ex man maar doet er niks mee en luistert niet naar zijn kind. Nu wil hij niet meer naar zijn vader wat moet ik nu? Dit speelt al 2 jaar namelijk...

Hoi, Ik zit op dit moment in een moeilijke situatie met mijn ex. We zijn uit elkaar, maar wonen nog wel in 1 huis omdat hij nog niets anders heeft. Hij is nu op vakantie en over de app gaan er hele nare berichtjes mijn kant op waar ik niet, duidelijk of neutraal op reageer. Ik voel me heel onprettig bij het idee om nog in 1 huis samen te wonen en vind de bijbehorende spanningen voor mijn zoontje van 6 niet goed. Daarnaast vind ik het gedrag van mijn ex nogal onvoorspelbaar. Mijn zoontje is nu, tijdens de vakantie van zijn vader, veel rustiger en vrolijker. Ik zit erover te denken om komend weekend ergens te gaan logeren, om zo niet met mijn ex in 1 huis te hoeven zijn wanneer hij thuiskomt van vakantie. Maar wat kan ik dan het beste aan mijn zoontje vertellen, zonder mijn ex af te vallen? Ik kan m niet vertellen dat ik bang ben voor zijn onvoorspelbare gedrag.... of dat papa heel boos is op mama. Wie heeft er tips? Mijn zoontje is 6 jaar.

Mijn ex man manipuleert de kinderen (10&12) dusdanig dat ze daar nooit durven te vertellen wat ze van dingen vinden en hoe ze zich bij dingen voelen. Het leidt tot een steeds groter loyaliteitsconflict voor de kinderen. Het is zelfs zo erg dat ze beiden vaak aangeven het leven niet meer te zien zitten zoals het nu is. Ex is van mening dat dit onzin is en gaat steeds verder. Hoe krijg ik de juiste hulp voor mijn kinderen? Ik zie ze steeds verder afglijden in hun ongeluk en sta gevoelsmatig echt met mijn rug tegen de muur. Hoe kan ik desnoods zorgen dat ik zorgen wegneem? Overigens geloven de kinderen zelfs hun eigen gevoelens niet meer, omdat het volgens papa niet zo zou zijn... Dank voor jullie input alvast!

Mijn zoon wil mijn nieuwe partner niet ontmoeten. Dat betekent dat ze ook niet in staat zijn om een relatie op te bouwen. Hoe ga ik daar het beste mee om? Mijn nieuwe partner en ik hebben elkaar van de zomer tijdens de vakantie met de kinderen ontmoet. Toen hadden ze een heel goed contact. Dat we een relatie hebben maakt dat mijn zoon mijn nieuwe partner niet wil ontmoeten. Ik vermoed dat het te maken heeft met loyaliteit naar zijn vader. We organiseren leuke activiteiten, maar mijn zoon weigert mee te gaan en zelfs om hem gedag te zeggen. Hij vlucht dan naar boven of naar zijn vader.

Ik ben moeder van 2 kindjes van 2 en 3. In augustus ben ik uit elkaar gegaan. Nu wil ik terug verhuizen naar mijn oude dorp, 10 minuten vandaan bij het huis van mijn ex. Hij vind mij egoïstisch en vind dat ik niet aan de kinderen denk. Omdat ze dan gaan opgroeien in 2 aparte omgevingen. Ik wil heel graag een nieuwe start maken en ik heb niet het gevoel dat ik dat in het zelfde dorp kan. Ontneem ik nu iets van de kinderen?

Hallo, Mijn man en ik gaan in september trouwen. Mijn 2 stiefkinderen willen daar graag bij zijn. Omdat wij de kinderen alleen om het weekend hebben voelt het niet dat wij echt een gezin vormen. Het gezinsleven is bij de moeder die de kinderen het grootste gedeelte van de tijd heeft. Dat wil niet zeggen dat de band die we hebben niet goed is. Met beide kinderen kan ik goed opschieten en met beide heb ik mooie gesprekken en momenten. Als ik aangeef dat ik van ze houd dan geven ze terug dat ze ook van mij houden.De leeftijd van de kinderen is 7 en 9. Wat ik me afvraag is of ze nog een speciale rol moeten krijgen tijdens de ceremonie los van bruidsmeisjes. Je komt al snel uit bij het tekenen van een kind acte of een zandceremonie. Mooi maar voor mijn gevoel klopt dat niet met wat wij hebben. De vader heeft een goede band met de kinderen en ik vind het belangrijk dat hij ook tijd alleen met de kinderen heeft. Dat vind ik ook voor de kinderen zelf belangrijk. Ik voel me dan totaal niet buitengesloten want ik hoor niet bij het kerngezin maar ik heb wel degelijk een mooie plek en met zn 4-en ondernemen we ook genoeg en ik ben dan de stiefmama. Mijn verloofde en ik hebben het nu veel over de ceremonie en steeds weer kom ik bij het gevoel uit dat als wij officieel getrouwd zijn we niet ineens een 'nieuw gezin' gaan vormen , maar door gaan waar we nu staan en als we wel een ritueel zouden doen dat dat of betrokkenheid kan opleveren of juist een loyaliteitsconflict. Wat vindt u?

Hallo, Ik zit nog maar net in de scheiding dus alles is vers. Mijn bijna ex man heeft gisteren voor het eerst weer iets ondernomen met onze dochters. Met de oudste is hij wezen shoppen nog voor haar verjaardag. Toen heeft hij haar verteld dat hij bezig met een eigen huis(Nu slaapt hij bij zijn moeder). En hij heeft tegen haar gezegd dat degene die het vaakst bij hem is de grootste slaapkamer mag hebben. De jongste was er niet bij. En naar aanleiding van hun verhalen heb ik begrepen dat hij amper iets tegen haar gezegd heeft. Ik weet niet zo goed hoe ik hier op moet reageren... Hoe kan ik het beste hier mee omgaan? En hoe kan ik ervoor zorgen dat mijn jongste wat meer gaat praten over dit alles? Ze zegt alleen dat ze niks voelt en dat het gaat niks doet. Beide vinden dat hun vader niet naar ze omkijkt en vinden het lastig dat hij dat nu wel doet. Van mij moeten ze hun vader ook antwoorden als hij ze appte. Maar doe ik daar goed aan of moet ik me er niet druk om maken? Alvast bedankt

Lieve jij, Hoe voelde jij je (toen je zo ongeveer 6/7 jaar was) als je van je moeder naar je vader wisselde of andersom, en je had moeite met afscheid nemen? (die fase, waarin je ouders je vertelden dat 'het nu eenmaal zo is, die situatie met 2 huizen', maar je toch verlangde naar de oude situatie?) wat had je nodig, hoe konden jouw ouders jou helpen bij het wisselen/afscheid nemen? Onze zoon is 7, we zijn nu ruim 2 jaar uit elkaar, en we gaan goed met elkaar om. Eigenlijk beter dan ooit tevoren.. en misschien is dat ook wel het pijnlijke voor hem. 'Als we zo goed met elkaar om gaan, waarom kan het dan niet samen in 1 huis'. Toen hij 4 was gingen we uit elkaar, de jaren ervoor was er veel spanning/gedoe. Toen we uit elkaar gingen krijg de andere ouder vrij snel een nieuwe relatie wat leidde tot een samengesteld gezin. Die relatie ging over, en nu hebben we allebei geen partner. Zelf ben ik blij dat we nu als ouders op 1 lijn zitten en de sfeer goed is. Er zijn 2 huizen waar hij het goed heeft, we voeden samen op, nemen belangrijke beslissingen samen, kunnen bij elkaar over de vloer komen en doen ook regelmatig iets met zn 4en. Opzich fijn maar hoe dan dat afscheid? Wat ik nu doe is liefdevol + streng/duidelijk communiceren en toch doorzetten met de wissel omdat ik denk dat hij dat nodig heeft. Maar zijn verdriet is groot en t neemt toe..(en raakt mij) ps. gelukkig wisselen we ook via school/sport-momenten maar niet altijd. liefs

Ik en mijn ex partner kunnen niet op een normale manier een mening verschil oplossen. Heel vaak haalt zij onze dochter daarbij en maakt haar eigenaar van het probleem. Ik heb op meerdere manieren geprobeerd onze dochter hier buiten te houden (afspreken in openbare ruimtes, afspreken zonder onze dochter erbij niet meer ingaan op gesprekken) maar niets lijkt te werken. Iedere keer zie ik onze dochter een stukje meer afbreken. Is er hier iemand die tips voor mij heeft? alvast bedankt!