Waarheid vertellen?

Hey lieve Karin, Wat goed je het ouderforum hebt gevonden! Wat een vervelende situatie zeg. Wel een hele herkenbare helaas. Mijn vader maakt mijn moeder al jaren zwart. Mijn ouders zijn 3 jaar geleden gescheiden, omdat mijn moeder is vreemdgegaan. Mijn moeder was hierdoor neergezet door mijn vader als de oorzaak van de scheiding en daarmee werd ze een soort 'boeman'. Mijn vader vertelde me dan ook altijd dat mijn moeder met verschillende mannen was vreemdgegaan, waaronder een paar goede vrienden van hem. Ik heb hier een jaar na de scheiding vaak mee rond gelopen. Ik wist niet wie de waarheid sprak en dat maakte de band tussen mij en mijn moeder lastig. Uiteindelijk heb ik gewoon tegen mijn moeder gezegd dat ze eerlijk moest zijn en heb ik aan haar gevraagd met wie ze allemaal was vreemdgegaan. Ze vertelde me toen dat dat echt alleen met haar huidige partner was en niemand anders. Ik geloof haar, want mijn vader liegt wel vaker over dingen en daar ben ik in de loop van tijd vanzelf achter gekomen. Mijn moeder heeft er dus voor gekozen om te wachten totdat ik het zelf vroeg. Ik vond dit persoonlijk heel fijn. Zo kon ik zelf bepalen wanneer ik er klaar voor was om de waarheid te horen. Nu snap ik heel goed dat het echt niet fijn is om zwart gemaakt te worden door je partner. Het lijkt me een onrechtvaardig en misschien ook wel een machteloos gevoel. Maar de grens die je oudste dochter aangeeft is wel heel belangrijk om te respecteren. Het is als kind zijnde heel moeilijk om de waarheid te horen en te realiseren dat je vader liegt. Ik heb daar zelf nog steeds moeite mee. Je zou altijd tegen je oudste dochter kunnen zeggen dat jullie niet meer over papa zullen praten, maar als ze ooit vragen heeft, ze altijd bij jullie terecht kan. Zo geef je je dochter de ruimte om het te verwerken en vervolgens kan ze altijd bij jullie vragen stellen wanneer zij daar klaar voor is. Misschien zou je je dochters het kinderforum kunnen laten zien. Er worden namelijk veel vragen gesteld over ouders die elkaar zwart maken. Zo kunnen ze misschien inzien dat ze er niet alleen voor staan en dat meerdere kinderen zulke situaties meemaken. Mij gaf het namelijk een fijn gevoel toen ik Villa Pinedo ontdekte. Lieve Karin, ik vind het echt fantastisch om te lezen hoeveel jij om je kinderen geeft. Ik vind het ook zo fijn dat je een lieve vriend hebt gevonden. Ik weet zeker dat jullie hier als gezin uit zullen komen. Misschien heb je nog iets aan deze blog: https://www.villapinedo.nl/blog/blogs-door-jongeren/vertel-geen-negatieve-verhalen-over-mijn-andere-ouder/ Hier vertelt een meisje over haar ervaring met negatief pratende familieleden. Als je nog vragen hebt, kan je altijd een reactie achter laten. Ik hoop ook dat mijn ervaring je een beetje heeft geholpen. Veel liefs, Manon

Hoi Karin! Bedankt voor je bericht hier op het forum. Je beschrijft een ingewikkelde situatie. Lijkt me lastig voor jullie allemaal, zowel jou als de kinderen. De situatie waarin ouders niet de waarheid vertellen en het niet met elkaar eens zijn heb ik zelf ook meegemaakt. Mijn ervaring is dat het erg lastig is om daar als kind tussenin te staan, want je weet op een gegeven moment niet meer wat wél of juist niet waar is. Ik snap het verzoek van je dochter heel goed, dat ze op de hoogte gehouden wil worden van wat er speelt of als er dingen gezegd worden die niet kloppen. Dat is ook haar goed recht. Daarentegen is het natuurlijk ook de vraag in hoeverre jij dingen objectief kunt beoordelen. Verhalen hebben altijd twee kanten, en het kan hem in hele kleine nuanceverschillen zitten. Ik zou daarom niet bij het minste of geringste wat niet klopt je oudste dochter inlichten. Wat ik zelf als ouder zijnde zou doen, is een afspraak maken met de kinderen dat ze het aan je kunnen vragen als ze zich afvragen of iets wel klopt. Als ze met zo'n vraag naar je toekomen kun je vertellen wat jij vanuit jouw perspectief feitelijk weet, zoals je dat al eerder hebt gedaan. Ontzettend goed dat je zo bewust ermee bezig bent. Ik heb veel respect voor het feit dat je de kinderen probeert uit te leggen wat er aan de hand is zonder hun vader zwart te maken, ondanks dat hij niet de waarheid vertelt of liegt. Dat lijkt me lastig en voor jou ook ontzettend frustrerend. Hopelijk kun je daar zelf ook met iemand over praten, want het is een lastige situatie. Ook voor de kinderen is het belangrijk dat je jezelf niet wegcijfert. Een leuke mama zorg óók goed voor zichzelf en kan haar eigen moeilijkheden toegeven en kwijt op een ander plekje, waardoor de kinderen er niet zo tussenin komen te staan. Sterkte! Anne