Inmiddels is het 5 jaar geleden dat wij zijn gescheiden. Een lange en negatieve weg is bewandeld. En nog steeds loopt het niet lekker. Wij hebben twee dochters van 9 en 11 jaar. De jongste lijkt niet heel veel last van de scheiding te hebben. Ze is nog steeds lekker onbezonnen en speels. De oudste daarentegen is erg somber, last van stress, loyaliteit en veel bezig met "ouder zaken". Mijn ex is erg negatief over mij richting de kinderen. Ik kan het in haar ogen nooit goed doen. Ik heb lange tijd geprobeerd de omgang en opvoeding van mijn kinderen zo te doen dat het in de ogen van mijn ex wel goed was. Dat is nooit gelukt. Ik heb de meiden 50% van de tijd en daar ben ik heel blij mee. Waar ik erg mee zit is dat mijn dochter de afgelopen maanden al een aantal keer heeft overgegeven van de spanning. Het gebeurd altijd wanneer ik en mijn ex op dezelfde dag in beeld zijn geweest. Ook wanneer ik haar op maandag naar school breng is ze verdrietig en roept ze dat ze niet naar mama wil. Ze is dan haast ontroostbaar. P.s. maandag is de wisseldag. Afgelopen week hoorde ik van mijn oudste dochter dat ze van haar moeder niet meer met mij mag praten over alles wat haar dwars zit. Nu vindt ze het erg moeilijk om een gesprek met mij te starten. Ze is bang voor de consequenties: Mama heeft gezegd dat ze dan niet meer met mij zal praten. Ik heb haar beloofd dat de gesprekken tussen ons blijven (tenzij ze zelf anders aangeeft). Ik kan de inhoud dus niet delen met haar moeder.

Beste kinderen, jongeren, Mijn ex-partner en ik hebben 2 prachtige jongens, een van 7 jaar en een van 15 jaar. Wij zijn 2 jaar geleden uit elkaar gegaan en hebben beiden inmiddels nieuwe partners. Onze jongens kunnen het goed met de nieuwe partners vinden. Vader en zijn nieuwe partner hebben echter besloten om over 2 jaar te verhuizen naar de woonplaats van de nieuwe partner. Dit betekent dat er geen co-ouderschap meer kan zijn en vader kan onze jongens dan alleen nog om het weekend zien. Als moeder vind ik dit heel erg moeilijk, ik vind hier ook het mijne van. Ik maak me erg druk om hoe dit voor de jongens zal zijn. Het maakt mij ook erg verdrietig. Want voor mijn gevoel laat vader zijn kinderen in de steek. Hoe denken jullie over deze situatie, welk gevoel krijgen jullie hierbij, hebben jullie dit zelf misschien ook meegemaakt? Liefs van een bezorgde moeder. En alvast dankbaar voor het meedenken. Nathalie

Een paar weken geleden hebben wij onze kinderen (12 en 10) verteld dat mijn man en ik uit elkaar gaan. We hebben daarbij ook eerlijk verteld dat het de keuze van hem was. (Was dat een slechte keuze? We hebben slimme, oplettende kinderen (HB) en waren bang dat ze daar anders per ongeluk achter zouden komen. We vinden eerlijkheid belangrijk en wilde niet in een situatie terecht komen waarin we iets steeds moeten verbergen.) Aan mijn zoon van 10 merk ik bijna niks, maar mijn dochter van 12 is ontzettend boos op haar vader. Ze wil eigenlijk niet bij hem zijn. Hij en ik kunnen nog goed met elkaar overweg en we hebben geen moeite om positief over elkaar te praten, maar mijn dochter kan er op dit moment niet anders naar kijken. Hij is stom en het komt nooit meer goed. Het is zwaar om al die boosheid op te vangen, maar het is nog moeilijker om haar op wisselmomenten over te dragen aan haar vader. (Al heeft ze als ik eenmaal weg ben ook af en toe (semi)positieve momenten met hem.) Ik wil heel graag dat zij hun band weer kunnen herstellen en ik snap dat dat tijd kost, maar waar doe ik nu, op dit moment goed aan? Aan de ene kant ben ik bang dat als ik toegeef en haar alleen bij mij laat zijn dat het daardoor alleen maar moeilijker zal zijn om weer met hem te verbinden en aan de andere kant ben ik bang dat als ik vast hou aan de 50/50 verdeling dat ik haar dan te weinig veiligheid geef. Waar doe ik goed aan? Kunnen wij dit zelf beslissen of is hier professionele hulp bij nodig?

Mijn zoon (11 jaar) wil graag meer naar zijn vader maar zijn vader heeft daar geen tijd voor ivm zijn werk of eigen privé leven. De verdeling is 70/30. Hij ziet ook de verschillen in de 2 huishoudens. Hij heeft het hier erg moeilijk mee. Hij uit dat in boosheid en verdriet bij mij (de mama). Hij wil hier niet in details met mij over praten. Hij praat met zijn juf hierover, maar ik zie hem nog wekelijks struggelen. Ik geef aan dat hij altijd bij mij terecht kan, ik knuffel hem als hij dan nodig heeft. Maar zijn vader kan ik niet veranderen. Wat kan ik nog meer voor hem doen?

Hallo iedereen, Ik heb 2 kinderen van 10 en 8 jaar. Als ouders zijn we nu 7,5 jaar gescheiden. Helaas loopt het tussen ons als ouders heel stroef. Ik zou het heel graag anders voor de kinderen zien omdat ze hier onder lijden. Kinderen geven aan niet meer naar de andere ouder te willen omdat deze heel boos tegen hun doet. We hebben al diverse dingen geprobeerd en helaas is er nog weinig mogelijk en komt het neer op een juridische weg (Je kan een ander niet veranderen) . Dit wil ik als ouder liever niet. De jongens geven aan veel negativiteit te ontvangen van de andere ouder over de andere ouder. De kinderen durven dit niet te bespreken met de desbetreffende ouder, zij willen ook niet dat de ouders hierover praten omdat de desbetreffende ouder nog bozer wordt. En zij het gevoel hebben dat er dan meer negativiteit is dan er al is. Dit is gebleken uit eerdere ervaringen. Ook mogen zij zich niet emotioneel uiten bij de andere ouder als zij iets niet leuk vinden daar, heimwee hebben, het ergens niet mee eens zijn of bijv moeten huilen. Ik probeer hun aan te horen, er voor ze te zijn zodat ze hun gevoel kunnen tonen en het kwijt kunnen. Wat zou ik nog meer voor de kinderen kunnen betekenen om het voor prettiger te maken. Groetjes!

Ik ben nu een dik jaar gescheiden en mijn kinderen van 16 en 19 jaar zijn de helft van de tijd bij mij. Ik wil graag weten hoe ik het beste aan mijn kinderen vraag hoelaat ze bv. thuis zijn tijdens de wisseling van hun vader naar mij. Zeg ik dan: "Hoelaat ben je thuis?" of zeg ik "Hoelaat ben je bij mij?". Mvg Marjolijn

Mijn ex en ik zijn ongeveer 6 jaar vrij kort na de geboorte van onze dochter uit elkaar gegaan (ze wordt deze week 7jr). We zijn heel goed met elkaar omgegaan en doen dat nog steeds, zo ook met de nieuwe partners die al een tijd in beeld zijn. We hebben een ongeveer 50/50 verdeling. Onze dochter doet het erg goed op school en heeft veel vriendjes. We hebben door de tijd heen de verdeling wat uitgerekt naar 50/50, waar die eerst voor het grootste gedeelte naar mijn ex lag. In de tussentijd is er een dochter bijgekomen aan mijn kant (2jr). Dit vindt mijn dochter erg leuk, maar soms is delen lastig, maar ze zijn gek op elkaar. Bij mijn ex zijn er geen kinderen bijgekomen. Mijn vraag is: wat is de best passende verdeling: week op week af of zoals wij doen, om het weekend met vaste wisseldag?

Helaas gaan mijn vriendin en ik uitelkaar. Onze kinderen van 8 en bijna 4 zullen dan voor de helft van de tijd bij papa zijn en de andere helft bij mama. Nu heeft mama inmiddels ook al een nieuw vriend en op het moment dat wij uitelkaar gaan dan gaan zij ook al samenwonen in hun nieuwe koopwoning. De kinderen weten hier nog helemaal niets van. Ze denken dat mama alleen met de kinderen zal zijn. De gedachte van mama is dat de kinderen haar nieuwe vriend niet gaan zien voor de eerstvolgende maanden, maar dat lijkt mij lastig als je samenwoont en er toch wel eens spullen zullen slingeren of ergens fotos hangen. De kinderen kennen hem wel maar weten niet dat er een relatie is met mama Hoe kijken jullie hier tegenaan? Wat zouden jullie fijn vinden, of juist niet. Willen jullie de nieuw vriend dan ook gelijk ontmoeten als mama ergens anders gaat wonen of willen jullie dit juist niet en tijd hebben met mama. Dit zijn wat vragen die bij mij spelen.

Lieve ervaringsdeskundigen, Ik ben Debby en mijn kinderen zijn 6 en 10 jaar. Mijn ex-man wil verhuizen en bij zijn vriendin gaan wonen, maar dat is een half uur rijden naar school met de auto. De kinderen geven aan (nog) niet te willen verhuizen, maar hij gaat het toch doen. Is het voor de kinderen beter om doordeweeks bij mij te blijven zodat ze makkelijker naar school kunnen of is elke dag een uur heen en weer (3/4 dagen in de week) ook oké voor ze? Ik wil ze niet weghouden bij hun vader, maar wil wel dat ze rust krijgen als ze naar school moeten. Hebben jullie daar ervaring mee?

Wij zitten helaas middenin een scheiding en onze zoon is 4,5 jaar. Ik lees veel over wonen in twee huizen en vroeg mij af wat zou je ons adviseren bij een jongetje van 4,5 jaar? We kunnen helaas niet in hetzelfde huis blijven wonen. We kunnen wel in dezelfde stad blijven maar dan is er weinig ruimte om lekker buiten te spelen. Zelf had ik bedacht om 1 hoofdhuis te maken waar onze zoon kan wonen met mij als mama zijn spullen etc. heeft en kan logeren bij de andere ouder ( papa) die dan een appartement in de buurt heeft. Als onze zoon dan ouder wordt geeft hij aan wat hij wil. Zodat we ook rekening houden met z’n leeftijd. Z’n papa en mama gaan in hetzelfde dorp wonen zodat hij makkelijk ons beide kan zien. En een leven kan opbouwen met vriendjes en sport en school. Ik ben heel benieuwd naar jullie ervaringen tips en andere adviezen. Dank je wel alvast, we leren graag van jullie en we kunnen nu nog het verschil maken in onze keuzes.