Hi! Vorig jaar zijn de vader van mijn zoon en ik gescheiden. We hebben co ouderschap en er zijn veel verschillen in de opvoeding. Onze zoon doet het naar omstandigheden eigenlijk heel goed. Hij is een beetje een binnenvetter en praat niet veel. Wel weet ik dat hij het niet fijn vindt om te wisselen, hij graag bij papa én bij mama is, en dat hij waar hij is de andere ouder mist. Zijn manier om er mee om te gaan is 'het andere huis' te blocken. Zo heb ik hier foto's van papa en de huisdieren maar die wil hij niet zien omdat hij hen dan meer mist. Mijn zoon is 8. Mijn vraag aan jullie is, welke vragen, gesprekken of hulp hebben jullie gehad (of juist gemist) die helpend waren of waren geweest?

Hoi! Vier jaar geleden zijn mijn ex en ik gescheiden. Samen hebben we 2 dochters (10 en 12). Al vier jaar lang is de situatie erg complex. Mijn ex wordt snel boos, waardoor mijn kinderen bang van hem zijn en dus niet graag naar hem toe gaan. (Er is geen fysieke agressie). Ondanks meldingen bij Veilig Thuis en dat de kinderen bij de rechter hebben aangegeven niet graag bij hem te zijn, heeft deze vorig jaar toch besloten dat ze een extra dag en nacht in de week naar hun vader moeten. Mijn dochters (en dan vooral de oudste), gaan met steeds meer tegenzin naar hem toe. Vanaf het moment dat ze weer bij mij zijn, kijken ze op tegen het moment dat ze weer weg moeten. Ik weet niet zo goed hoe ik hiermee om moet gaan en hoe ik ze nu het beste help. Wanneer ik mijn ex aanspreek op zijn gedrag, weet ik uit ervaring dat hij dit afreageert op mijn dochters en wordt hij boos op hun. Maar mijn dochters zelf durven ook niet aan te geven dat ze niet graag bij hem zijn, omdat ze bang zijn dat hij dan nog bozer wordt. Wat hebben mijn kinderen van mij nodig? Wat kan ik voor ze doen?

Hoi, ik heb even een vraag aan alle tieners op dit forum. (Of iemand anders die hier ervaring mee heeft) wij zijn 1,5 jaar geleden uit elkaar gegaan en onze dochter is nu 10 geworden en gaat naar groep 8 na de vakantie. Mijn ex is gaan trouwen met een nieuwe partner en is per direct verhuisd naar een stad een uur bij ons vandaan. Nu gaat onze dochter om het weekend naar haar vader en iedere maandag uit school tot dinsdagochtend, vader brengt haar naar school. Nu wil dochter deze regeling graag behouden omdat ze aangeeft haar vader anders weinig te zien. Zijn er hier kinderen/tieners die er ervaring mee hebben om door de week een dag bij de andere ouder re zijn en dan een uur te moeten reizen? Hoe ervaar jij dat en heb je nog tips?

Ik leef sinds 6 maanden gescheiden van mijn man met mijn drie kinderen. Sinds een aantal weken gaat mijn oudste zoontje van 7 jaar met veel moeite in de weekenden naar zijn vader.(inclusief huilen, schreeuwen, tegenstribbelen). Er gebeuren bij zijn vader geen traumatische gebeurtenissen maar hij vind het bij zijn vader wel moeilijker dan bij mij, zijn moeder. Wat kunnen wij als ouders doen om onze zoon (en de andere twee kinderen) met minder moeite en tegenstribbelen met zijn vader mee te laten gaan? De momenten van overdracht zijn namelijk bijna, als ze dat al niet zijn, traumatisch voor zowel onze zoon als ook voor mij. Onze kinderen zijn trouwens 7, onze zoon en dochter, en de jongste is een jongetje van 2.

Ik zit met een dilemma : ) We hebben 2 zonen van 7 en 10 jaar. De jongste van 7 jaar mist regelmatig zijn moeder als hij bij mij is. Dat is al vanaf het begin (3 jaar geleden), maar de laatste tijd speelt het weer meer op. Ik weet dat hij het goed heeft bij z'n moeder, we wonen dichtbij elkaar (10 minuten fietsen). Nu wil ik met zijn moeder overleggen dat hij 6 of 7 nachten p/week bij z'n moeder is. En mogelijk 1 of 2 dagen bij mij en dan s'avonds weer naar z'n moeder gaat. Maar eerlijk gezegd kan ik de pedagogische consequenties niet zo goed overzien. Ik zie vooral dat hij veel behoefte heeft aan 1 vaste plek, voor zichzelf en z'n speelgoed. Heeft iemand ervaring met deze constructie? Het contact tussen mij en zijn moeder is redelijk goed en ik kan mij zo voorstellend dat het over 4 jaar weer heel anders is. Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen en meningen. Alvast dank.

Ik zit midden in een complexe scheiding, zie mijn oudste 2dochters nu al een maand niet meer. Een dochter (12) kwam al een aantal maanden niet meer om de week bij mij volgens ouderschapsplan zonder echt duidelijke oorzaak en met vage redenen. Vader heeft nooit voornemens geleken hier aan contactherstel mee te werken. Sterker nog, hij heeft mij niets mee gedeeld en het zo gelaten. Oudste dochter (16) woonde tot voor kort fulltime bij mij en helaas hebben we in de paar maanden samen wat heftige ruzies gehad. Ongeveer een maand geleden kwam ik twee dagen voor tijd er achter dat beide dochters met vader zouden mee verhuizen naar Rotterdam , waar vader eerst in naburig appartement hier in Vlaardingen woonde. Ik kwam er achter doordat vader mailde mijn toestemming nodig te hebben voor verkoop gezamenlijke woning om optie huurhuis te krijgen. Ik was zo boos op mijn oudste dochter dat ze dit geheim voor me had gehouden dat ik heb gezegd dat ze haar spullen maar moest pakken en naar haar vader moest gaan. Ik heb haar daarbij gezegd geen akkoord te geven voor verkoop woning. Jongste dochter appte me later dat ze niet meer met me wilde praten. Ondanks dat is de verhuizing blijkbaar toch gelukt. Dochters willen geen contact meer met me, denk ik. Ik laat ongeveer wekelijks in een vorm wat van me horen, ik krijg tot nog toe niets terug. Vader wil niet meewerken aan iets. Heeft mediation vanuit twee partijen afgewezen. Nu in afwachting van datum zitting. Wat kan ik tot die tijd doen?

Inmiddels is het 5 jaar geleden dat wij zijn gescheiden. Een lange en negatieve weg is bewandeld. En nog steeds loopt het niet lekker. Wij hebben twee dochters van 9 en 11 jaar. De jongste lijkt niet heel veel last van de scheiding te hebben. Ze is nog steeds lekker onbezonnen en speels. De oudste daarentegen is erg somber, last van stress, loyaliteit en veel bezig met "ouder zaken". Mijn ex is erg negatief over mij richting de kinderen. Ik kan het in haar ogen nooit goed doen. Ik heb lange tijd geprobeerd de omgang en opvoeding van mijn kinderen zo te doen dat het in de ogen van mijn ex wel goed was. Dat is nooit gelukt. Ik heb de meiden 50% van de tijd en daar ben ik heel blij mee. Waar ik erg mee zit is dat mijn dochter de afgelopen maanden al een aantal keer heeft overgegeven van de spanning. Het gebeurd altijd wanneer ik en mijn ex op dezelfde dag in beeld zijn geweest. Ook wanneer ik haar op maandag naar school breng is ze verdrietig en roept ze dat ze niet naar mama wil. Ze is dan haast ontroostbaar. P.s. maandag is de wisseldag. Afgelopen week hoorde ik van mijn oudste dochter dat ze van haar moeder niet meer met mij mag praten over alles wat haar dwars zit. Nu vindt ze het erg moeilijk om een gesprek met mij te starten. Ze is bang voor de consequenties: Mama heeft gezegd dat ze dan niet meer met mij zal praten. Ik heb haar beloofd dat de gesprekken tussen ons blijven (tenzij ze zelf anders aangeeft). Ik kan de inhoud dus niet delen met haar moeder.

Beste kinderen, jongeren, Mijn ex-partner en ik hebben 2 prachtige jongens, een van 7 jaar en een van 15 jaar. Wij zijn 2 jaar geleden uit elkaar gegaan en hebben beiden inmiddels nieuwe partners. Onze jongens kunnen het goed met de nieuwe partners vinden. Vader en zijn nieuwe partner hebben echter besloten om over 2 jaar te verhuizen naar de woonplaats van de nieuwe partner. Dit betekent dat er geen co-ouderschap meer kan zijn en vader kan onze jongens dan alleen nog om het weekend zien. Als moeder vind ik dit heel erg moeilijk, ik vind hier ook het mijne van. Ik maak me erg druk om hoe dit voor de jongens zal zijn. Het maakt mij ook erg verdrietig. Want voor mijn gevoel laat vader zijn kinderen in de steek. Hoe denken jullie over deze situatie, welk gevoel krijgen jullie hierbij, hebben jullie dit zelf misschien ook meegemaakt? Liefs van een bezorgde moeder. En alvast dankbaar voor het meedenken. Nathalie

Een paar weken geleden hebben wij onze kinderen (12 en 10) verteld dat mijn man en ik uit elkaar gaan. We hebben daarbij ook eerlijk verteld dat het de keuze van hem was. (Was dat een slechte keuze? We hebben slimme, oplettende kinderen (HB) en waren bang dat ze daar anders per ongeluk achter zouden komen. We vinden eerlijkheid belangrijk en wilde niet in een situatie terecht komen waarin we iets steeds moeten verbergen.) Aan mijn zoon van 10 merk ik bijna niks, maar mijn dochter van 12 is ontzettend boos op haar vader. Ze wil eigenlijk niet bij hem zijn. Hij en ik kunnen nog goed met elkaar overweg en we hebben geen moeite om positief over elkaar te praten, maar mijn dochter kan er op dit moment niet anders naar kijken. Hij is stom en het komt nooit meer goed. Het is zwaar om al die boosheid op te vangen, maar het is nog moeilijker om haar op wisselmomenten over te dragen aan haar vader. (Al heeft ze als ik eenmaal weg ben ook af en toe (semi)positieve momenten met hem.) Ik wil heel graag dat zij hun band weer kunnen herstellen en ik snap dat dat tijd kost, maar waar doe ik nu, op dit moment goed aan? Aan de ene kant ben ik bang dat als ik toegeef en haar alleen bij mij laat zijn dat het daardoor alleen maar moeilijker zal zijn om weer met hem te verbinden en aan de andere kant ben ik bang dat als ik vast hou aan de 50/50 verdeling dat ik haar dan te weinig veiligheid geef. Waar doe ik goed aan? Kunnen wij dit zelf beslissen of is hier professionele hulp bij nodig?

Mijn zoon (11 jaar) wil graag meer naar zijn vader maar zijn vader heeft daar geen tijd voor ivm zijn werk of eigen privé leven. De verdeling is 70/30. Hij ziet ook de verschillen in de 2 huishoudens. Hij heeft het hier erg moeilijk mee. Hij uit dat in boosheid en verdriet bij mij (de mama). Hij wil hier niet in details met mij over praten. Hij praat met zijn juf hierover, maar ik zie hem nog wekelijks struggelen. Ik geef aan dat hij altijd bij mij terecht kan, ik knuffel hem als hij dan nodig heeft. Maar zijn vader kan ik niet veranderen. Wat kan ik nog meer voor hem doen?