Beste panelleden, sinds september woon ik, moeder van een lieve meid die net 18 is geworden, op een andere plek vanwege een proefscheiding (time out). We hebben haar verteld dat het niet goed gaat tussen ons en dat we kijken wat er gebeurt als we op 2 plekken wonen: blijven de problemen en gaan we echt uit elkaar, of is er toch een herstart mogelijk? Ik heb een paar weken geleden van mijn man gehoord dat hij verliefd is geworden op een andere vrouw en dat dit wederzijds is. Sindsdien ben ik erg van slag en ik zie dat mijn dochter dat opmerkt, maar ze is geen prater en ik zeg er ook niet veel over, omdat ze niet weet wat er speelt. Ik krijg verschillende geluiden over het vertellen wat er speelt aan mijn dochter (door mijn man). Een aantal mensen om me heen vindt dat we het moeten zeggen, omdat ook anderen al op de hoogte zijn en ze inmiddels volwassen is, geen kind meer. Maar websites geven aan dat je juist moet wachten. Onze dochter weet nog niet dat het definitief niet meer goed gaat komen tussen ons. Ik zou heel blij zijn met tips hoe dit goed aan te pakken voor haar.

Ik heb twee dochters (11 en 14) en ik leef sinds een half jaar gescheiden. Mijn dochters willen mijn nieuwe vriendin en haar kind nooit zien en ik mag niet samenwonen totdat zij het huis uit zijn. Doe ik dat wel, dan willen zij mij nooit meer zien. Het samenwonen zou ik graag volgend jaar gaan doen en het liefst een samengesteld gezin worden. Ik wil de gevoelens van mijn kinderen serieus nemen, maar ik wil mij ook niet beperken in mijn eigen geluk. Hoe ga ik hier mee om?

Hi allemaal, Wat hielp jullie om een goede band met jullie stiefouder op te bouwen? En wat kan ikzelf hieraan doen? Situatie: Mijn vriend heeft een dochter van 15. Helaas vind ze mij helemaal niet aardig. Mijn vriend praat veel met haar. En heeft haar in het begin enorm vrij gelaten in wat zijn dochter voelt en wilt. En geen contact opgedrongen tussen haar en mij. Ze vluchtte dan vaak weg naar een vriendin, of ik ging naar huis voordat zij weer thuis kwam enz. Elkaar ontlopen… Haar ouders zijn al 4 jaar uit elkaar. Co ouderschap van 50/50. En haar vader en ik zijn nu bijna 2 jaar verder… Ik snap heel erg dat een scheiding niet leuk is. En dat ze mij misschien niet tof vindt, al kent ze me in die 2 jaar helemaal niet. En denk ik dat ze een vooroordeel heeft en onverwerkte pijn van de scheiding. Ik snap misschien ook wel, dat ze het niet leuk vindt dat ik 28 ben en haar vader 40. Maar ik krijg geen eerlijke kans van haar. Het enige wat ik wil is dat mijn stiefdochter mijn aanwezigheid tolereert/mij accepteert. Zodat ik af en toe bij mijn partner kan komen slapen, kan langskomen en niemand hoeft weg te vluchten enz. We hoeven echt geen beste vriendinnen te worden. Ik zit met mijn handen in het haar. Wat kan ik doen? Want zo is het voor niemand fijn…

Eind van de zomer hebben we onze kinderen van 8 en 4 verteld dat we gingen scheiden. Daarna ben ik op zoek gegaan naar eigen woonruimte waar ik nu een paar weken woon. Ik ben blij dat de kinderen hier graag komen en hoop dat ook dit snel als een thuis voor ze gaat voelen. Inmiddels heeft mijn ex een nieuwe relatie en nodigt hem daar uit als de kinderen slapen. Ook wil ze hem voorstellen aan de kinderen. Ik denk dat het te vroeg voor ze is om hem in hetzelfde huis uit te nodigen of om hem nu al voor te stellen. Ik zou de kinderen voorlopig een tijd rust willen gunnen om aan de situatie te wennen. Maak ik me te veel zorgen?

Goedemiddag :) Mijn ex en ik zijn u 3 jaar uit elkaar en ons prachtige ventje van inmiddels 5 jaar weet naar mijn weten niet beter dan dat papa en mama apart wonen en niet samen zijn. Ik heb nu ruim een jaar een nieuwe partner, het contact met de kinderen (hij heeft een jonge dochter) is langzaam opgebouwd, waarbij de kids elkaar de ander maar ook elkaar na een paar maanden ontmoette en ook steeds iets langer/vaker. Nu heeft zijn vader vlak voor de vakantie iemand ontmoet. Zij is vlak na de zomervakantie bij hen thuis, met haar kinderen, komen eten en dus ook voorgesteld aan onze zoon. Sindsdien zie ik regelmatig dat ex en zoon ook bij de nieuwe partner van mijn ex zijn. Deze week hebben ze zelfs bijna de hele week bij haar geslapen. Natuurlijk hoop ik voor alle partijen dat ze elkaar helemaal gevonden hebben en dit ook de 'definitieve' partner is. Maar het is nog zo vroeg en snel dat zij en haar kinderen al zo geïntroduceerd worden in het leven van mijn zoon. Toen ik vorige week aan mijn ex vroeg of hij wel goed na wilt denken over de gevoelens van onze zoon stuitte ik op een hoop commentaar en 'gaf ik hem alleen maar op zijn kop' Maak ik met teveel zorgen of kan het geen kwaad dat hij nu al zo veel te maken heeft met een hele verse nieuwe liefde? Ik zou het voor die kleine heel erg vinden als hij door dit soort dingen nog meer hechtingsangst krijgt dat hij door de scheiding überhaupt al heeft.. alvast heel erg bedankt voor het reageren!

Hoi, Vorig jaar maart heb ik een punt achter gezet in een huwelijk van 14 jaar. Mijn ex deed laatste 3 jaar niks meer met ons als gezin, en dronk iedere dag. Ik zei nog zoek hulp deed hij niet. Nu is hij echt boos op mij. Scheiding was/is een vechtscheiding geworden. Ik heb gekozen om hem met het huis te laten zodat mijn kinderen van 12 & 7 hun thuis basis nog hebben. Maar hij praat alleen slecht over mij met hun. Ik vind hij verwaarloosd ons dochtertje van 7 Er word vaak tegen haar geschreeuwd, hij laat haar alleen naar school lopen, in de zomer bracht haar broer haar naar een speeltuin en daar mocht ze alleen blijven (om te spelen) soms alleen en dan haal haar broer haar weer op aan de einde van de dag. We hebben co-ouderschap maar ik denk of dat gevoel heb ik dat hij dit expres doet tegen haar. Ze wil niet naar hem gaan. Ik probeer haar vaak bij mij te houden. Ik praat heel veel met haar. En zeg ook tegen haar dat ik heeel veel van haar (hun) houd. Maar dit doet mij pijn dat zij dit alles moet meemaken. Heb het gemeld bij veilig thuis maar word niks mee gedaan. Dus weet niet hoe ik mijn dochter moet helpen.

Ik weet even niet meer waar ik goed aan doe dus vandaar mijn vraag… Vorig jaar juli zijn mijn ex-man en ik gescheiden. We wonen op 3 straten afstand van elkaar en onze kinderen van 12 en 8 zijn 50% van de tijd bij mij en 50% bij man ex. Ons contact is redelijk. Nu heb ik al een tijd een nieuwe partner, een vriend die ik al 10 jaar ken. Mijn ex heeft nu 9 maanden een nieuwe relatie. Hij heeft haar na 6 maanden voorgesteld en dat ging soepel. Beide dochters accepteren haar en haar dochter en spenderen veel tijd met ze. Nu wil mijn oudste dochter mijn vriend absoluut niet ontmoeten. Ze zegt hem te haten, hem nooit te accepteren en in wat ze zegt merk ik dat ze ooit ruzies heeft meegekregen tussen mijn ex-man en mij waarin zijn naam viel. Er is van alles tussen haar vader en mij gebeurd waarvan ik niet vindt dat zij dat moet weten; daar is ze simpelweg te jong voor en ik wil ook haar relatie met haar vader niet beïnvloeden. Maar ik voel me onevenredig gestraft om het zo maar te zeggen; mijn relatie wil ze geen kans geven en bij haar vader gaat het allemaal als een zonnetje. Mijn jongste wilde hem wel graag ontmoeten dus vorige week zijn we buiten de deur een kopje koffie gaan drinken met zijn drieën. Weer heb ik mijn oudste gevraagd of ze mee wilde maar toen ze nee zei, heb ik ook niet aangedrongen. Ze houdt nu alles tegen: dat ie bij mijn verjaardag is en noem maar op. Wat moet ik hier nou mee? Ik wil haar ruimte geven maar ze is niet de enige op de wereld…

Hallo lieve lezer, Mijn dochter van 13 jaar is opgegroeid zonder vader, dus dat is voor haar een grote wond. Ik heb een relatie gekregen met een fantastische man, die haar als dochter heeft aangenomen. We hebben nooit samengewoond, maar zijn veel samen. Mijn dochter ziet hem echt als haar vader. Hij ziet haar echt als zijn dochter. Ik ben niet meer gelukkig in deze relatie. We hebben echt ons best gedaan om deze relatie te laten slagen. We hebben zelf heel hard aan onszelf gewerkt en we hebben ook relatietherapie gedaan. Ik geloof niet dat het een goed voorbeeld is voor een kind om in een relatie te blijven waar je niet gelukkig in bent. Anderzijds, is het geluk van mijn kind het allerbelangrijkste. Haar wéér een trauma "geven" breekt mijn hart. Maar blijven bij mijn partner waar ik niet gelukkig maakt, maakt mij ook niet gelukkig, wat zij natuurlijk ook meekrijgt. Hij zal hoe dan ook haar vader blijven. Toch twijfel ik of ik beter samen met hem kan blijven om haar hart niet te breken. En als we het wel doen, hoe we dit aan moeten pakken. Dank je wel voor je reactie. Groet, Melissa

Hoi ik ben Mark, 8 jaar geleden verdrietig genoeg gescheiden, mijn vrouw had het gevoel verloren. Daar hebben we nog voor gestreden maar het mocht niet baten. Na de scheiding hebben we alle vijf onze draai weer soort van gevonden, goede omgang en co-ouderschap, we woonden in twee huizen en er leek niet zoveel te zijn veranderd. Totdat ik drie jaar geleden een serieuze nieuwe relatie kreeg, daarmee veranderde ineens veel. Ex vrouw boos en verdrietig en daarmee de kinderen ook. Tot nu toe heb ik mijn vriendin enkel gezien als de kinderen bij hun moeder waren (50% van de tijd dus). Twee van de drie kinderen hebben hulp vanwege de scheiding en ondanks dat ze nu allemaal op de middelbare (13-14-17) zitten is de houding over de vriendin niet veranderd. Nu heeft iedereen recht op geluk en de kinderen daarin voorop, maar om nu nog langer te gaan zitten wachten totdat ze er klaar voor zijn vind ik geen optie meer. De therapeut van de kinderen heeft me al een aantal keer geadviseerd nog even te wachten maar zo vliegen de jaren dus voorbij. Is er hier iemand op het forum die hier ervaring in heeft of me gewoon een goed advies kan geven. Oja mijn ex-vrouw heeft nog geen nieuwe relatie. Dank Mark.

Hoi! De vader van mijn kids (6 en 4 jaar) en ik zijn nu 2 jaar uit elkaar, met nog heel goed contact. Een half jaar na de scheiding kreeg ik een relatie met een man die na 2 maanden eerst mijn ex en daarna mijn kids ontmoette. We deden veel leuke dingen met de kids, hij at regelmatig thuis mee, ging mee naar familie en in de vorige zomervakantie was hij er de helft van de tijd bij. Helaas is de relatie na 1 jaar kapot gegaan, waarbij hij afscheid heeft genomen van de kids. De kids waren dol op hem en vragen nog vaak naar hem. Nu een half jaar later zijn we toch weer in elkaars leven en blijken we nog steeds veel van elkaar te houden en elkaar niet kwijt te willen. We werken aan een gezondere relatie, maar de kids en hun vader weten dit nog niet. Binnenkort ga ik met de kids op vakantie op een camping. Mijn vriend zou graag weer langs willen komen, eventueel als “vriend van mama”, met een apart tentje om in te slapen. Maar we weten niet waar we goed aan doen. Sowieso wil ik dat ook voorbespreken met de vader van mijn kids. Slaat mijn vriend een jaar over en wachten we eerst tot we stabiel samen zijn, of kan hij als vriend langskomen, of moeten we al open kaart spelen over dat we het weer proberen samen? Een mediator zei ooit dat het niet goed is voor kids als een vriend van mama opeens dé vriend blijkt te zijn. Ik wil de kids niet in de war maken, en ik vind eerlijkheid en zorgvuldigheid belangrijk. Maar het zou ook heel leuk voor ze zijn.. Wat denken jullie? Alvast bedankt!