Hoi, Vorig jaar maart heb ik een punt achter gezet in een huwelijk van 14 jaar. Mijn ex deed laatste 3 jaar niks meer met ons als gezin, en dronk iedere dag. Ik zei nog zoek hulp deed hij niet. Nu is hij echt boos op mij. Scheiding was/is een vechtscheiding geworden. Ik heb gekozen om hem met het huis te laten zodat mijn kinderen van 12 & 7 hun thuis basis nog hebben. Maar hij praat alleen slecht over mij met hun. Ik vind hij verwaarloosd ons dochtertje van 7 Er word vaak tegen haar geschreeuwd, hij laat haar alleen naar school lopen, in de zomer bracht haar broer haar naar een speeltuin en daar mocht ze alleen blijven (om te spelen) soms alleen en dan haal haar broer haar weer op aan de einde van de dag. We hebben co-ouderschap maar ik denk of dat gevoel heb ik dat hij dit expres doet tegen haar. Ze wil niet naar hem gaan. Ik probeer haar vaak bij mij te houden. Ik praat heel veel met haar. En zeg ook tegen haar dat ik heeel veel van haar (hun) houd. Maar dit doet mij pijn dat zij dit alles moet meemaken. Heb het gemeld bij veilig thuis maar word niks mee gedaan. Dus weet niet hoe ik mijn dochter moet helpen.

Ik weet even niet meer waar ik goed aan doe dus vandaar mijn vraag… Vorig jaar juli zijn mijn ex-man en ik gescheiden. We wonen op 3 straten afstand van elkaar en onze kinderen van 12 en 8 zijn 50% van de tijd bij mij en 50% bij man ex. Ons contact is redelijk. Nu heb ik al een tijd een nieuwe partner, een vriend die ik al 10 jaar ken. Mijn ex heeft nu 9 maanden een nieuwe relatie. Hij heeft haar na 6 maanden voorgesteld en dat ging soepel. Beide dochters accepteren haar en haar dochter en spenderen veel tijd met ze. Nu wil mijn oudste dochter mijn vriend absoluut niet ontmoeten. Ze zegt hem te haten, hem nooit te accepteren en in wat ze zegt merk ik dat ze ooit ruzies heeft meegekregen tussen mijn ex-man en mij waarin zijn naam viel. Er is van alles tussen haar vader en mij gebeurd waarvan ik niet vindt dat zij dat moet weten; daar is ze simpelweg te jong voor en ik wil ook haar relatie met haar vader niet beïnvloeden. Maar ik voel me onevenredig gestraft om het zo maar te zeggen; mijn relatie wil ze geen kans geven en bij haar vader gaat het allemaal als een zonnetje. Mijn jongste wilde hem wel graag ontmoeten dus vorige week zijn we buiten de deur een kopje koffie gaan drinken met zijn drieën. Weer heb ik mijn oudste gevraagd of ze mee wilde maar toen ze nee zei, heb ik ook niet aangedrongen. Ze houdt nu alles tegen: dat ie bij mijn verjaardag is en noem maar op. Wat moet ik hier nou mee? Ik wil haar ruimte geven maar ze is niet de enige op de wereld…

Hallo lieve lezer, Mijn dochter van 13 jaar is opgegroeid zonder vader, dus dat is voor haar een grote wond. Ik heb een relatie gekregen met een fantastische man, die haar als dochter heeft aangenomen. We hebben nooit samengewoond, maar zijn veel samen. Mijn dochter ziet hem echt als haar vader. Hij ziet haar echt als zijn dochter. Ik ben niet meer gelukkig in deze relatie. We hebben echt ons best gedaan om deze relatie te laten slagen. We hebben zelf heel hard aan onszelf gewerkt en we hebben ook relatietherapie gedaan. Ik geloof niet dat het een goed voorbeeld is voor een kind om in een relatie te blijven waar je niet gelukkig in bent. Anderzijds, is het geluk van mijn kind het allerbelangrijkste. Haar wéér een trauma "geven" breekt mijn hart. Maar blijven bij mijn partner waar ik niet gelukkig maakt, maakt mij ook niet gelukkig, wat zij natuurlijk ook meekrijgt. Hij zal hoe dan ook haar vader blijven. Toch twijfel ik of ik beter samen met hem kan blijven om haar hart niet te breken. En als we het wel doen, hoe we dit aan moeten pakken. Dank je wel voor je reactie. Groet, Melissa

Hoi ik ben Mark, 8 jaar geleden verdrietig genoeg gescheiden, mijn vrouw had het gevoel verloren. Daar hebben we nog voor gestreden maar het mocht niet baten. Na de scheiding hebben we alle vijf onze draai weer soort van gevonden, goede omgang en co-ouderschap, we woonden in twee huizen en er leek niet zoveel te zijn veranderd. Totdat ik drie jaar geleden een serieuze nieuwe relatie kreeg, daarmee veranderde ineens veel. Ex vrouw boos en verdrietig en daarmee de kinderen ook. Tot nu toe heb ik mijn vriendin enkel gezien als de kinderen bij hun moeder waren (50% van de tijd dus). Twee van de drie kinderen hebben hulp vanwege de scheiding en ondanks dat ze nu allemaal op de middelbare (13-14-17) zitten is de houding over de vriendin niet veranderd. Nu heeft iedereen recht op geluk en de kinderen daarin voorop, maar om nu nog langer te gaan zitten wachten totdat ze er klaar voor zijn vind ik geen optie meer. De therapeut van de kinderen heeft me al een aantal keer geadviseerd nog even te wachten maar zo vliegen de jaren dus voorbij. Is er hier iemand op het forum die hier ervaring in heeft of me gewoon een goed advies kan geven. Oja mijn ex-vrouw heeft nog geen nieuwe relatie. Dank Mark.

Hoi! De vader van mijn kids (6 en 4 jaar) en ik zijn nu 2 jaar uit elkaar, met nog heel goed contact. Een half jaar na de scheiding kreeg ik een relatie met een man die na 2 maanden eerst mijn ex en daarna mijn kids ontmoette. We deden veel leuke dingen met de kids, hij at regelmatig thuis mee, ging mee naar familie en in de vorige zomervakantie was hij er de helft van de tijd bij. Helaas is de relatie na 1 jaar kapot gegaan, waarbij hij afscheid heeft genomen van de kids. De kids waren dol op hem en vragen nog vaak naar hem. Nu een half jaar later zijn we toch weer in elkaars leven en blijken we nog steeds veel van elkaar te houden en elkaar niet kwijt te willen. We werken aan een gezondere relatie, maar de kids en hun vader weten dit nog niet. Binnenkort ga ik met de kids op vakantie op een camping. Mijn vriend zou graag weer langs willen komen, eventueel als “vriend van mama”, met een apart tentje om in te slapen. Maar we weten niet waar we goed aan doen. Sowieso wil ik dat ook voorbespreken met de vader van mijn kids. Slaat mijn vriend een jaar over en wachten we eerst tot we stabiel samen zijn, of kan hij als vriend langskomen, of moeten we al open kaart spelen over dat we het weer proberen samen? Een mediator zei ooit dat het niet goed is voor kids als een vriend van mama opeens dé vriend blijkt te zijn. Ik wil de kids niet in de war maken, en ik vind eerlijkheid en zorgvuldigheid belangrijk. Maar het zou ook heel leuk voor ze zijn.. Wat denken jullie? Alvast bedankt!

Mijn partner wilt zijn nieuwe vriendin voorstellen aan onze kinderen 6-9 jaar. Daar ben ik helemaal niet op tegen. Maar hij wilt haar meenemen naar een groot bedrijfsfeest, waarvoor ze eerst ook nog 1,5 uur heen moeten rijden. En daar met haar door een groot attractiepark gaan lopen. Even jullie advies, is dit verstandig?

Ik heb een dochtertje van 7 en wij gaan intrekken bij mijn nieuwe partner 30 min bij ons oude woning vandaan. Ze gaat dus naar een nieuwe school. Ze vindt de plek waar we gaan wonen erg leuk maar ik vindt het spannend om te vertellen dat het echt zover is deze zomer gaan we verhuizen. Mijn nieuwe partner heeft 2 kindjes van 10 en 12 en die weten dat we ermee bezig zijn. Hoe kan ik dit het beste vertellen? Ze verblijft doordeweeks bij ons en om het weekend gaat ze naar haar vader. (Hij wilde niet meer dagen helaas). Ik probeer mijn dochter (7) met alles te helpen en goed uit te leggen en ook dat het contact met haar vader zo optimaal mogelijk blijft. Hebben jullie tips?

Hallo allemaal, ik heb een vraag; mijn kids (8j en 6j) gaan binnenkort bij hun papa slapen. Wij zijn pas sinds kort uit elkaar, maar hij woont al samen met zijn nieuwe vriendin. Waarschijnlijk wordt het zo dat ze het ene weekend met de 3 kids van zijn vriendin zullen zijn, en het andere weekend alleen met zn 2e bij hun vader en zijn vriendin. Ik weet dat er geen slaapkamers over zijn en dat mijn kids dus bij hun stiefbroertjes op de kamer gaan slapen. Naar alle waarschijnlijkheid ook niet eens een eigen bed zullen krijgen maar ik gok de ene week een matras, de andere week in het bed van hun stiefbroertjes. Ik ben benieuwd wat de ervaring van jullie is, als je bij je vader/moeder geen eigen ruimte hebt. En wat als je geen bed hebt maar een matras/luchtbed. Voelde je je wel welkom? Of voelde dat niet als thuis?! Hun vader noemt het ook logeren (terwijl in mijn ogen komen je eigen kinderen zolang ze geen eigen huis hebben, niet logeren).

Beste kinderen, Ik ben sinds December vorig jaar uit elkaar met de papa van mijn 2 dames. 8 en 4 jaar oud. Nu heb ik direct na het beëindigen van de (ongezonde) relatie een vriend gekregen. De meiden kennen deze man al, van ontmoetingen als een vriend tijdens de relatie. Ze hebben hem sinds de uitelkaar gaan niet meer gezien of gesproken. Maar ze zien mij opbloeien, zeggen dat ze me gelukkig zien en denken dat ik een relatie met hem heb. Van mijn ex mag ik niks zeggen. Dus ik moet hierover liegen en ontwijken. De meisjes geven aan mij gelukkig te willen zien, hem graag weer zien. Is het slim om hem weer te introduceren, na 4 maanden uit elkaar te zijn? En dan eerlijk te zijn over de relatie of een introductie als gewoon een vriend? Hoe is jullie blik hierop? Dank jullie wel, wil het graag goed doen voor mijn meisjes.

Helaas gaan mijn vriendin en ik uitelkaar. Onze kinderen van 8 en bijna 4 zullen dan voor de helft van de tijd bij papa zijn en de andere helft bij mama. Nu heeft mama inmiddels ook al een nieuw vriend en op het moment dat wij uitelkaar gaan dan gaan zij ook al samenwonen in hun nieuwe koopwoning. De kinderen weten hier nog helemaal niets van. Ze denken dat mama alleen met de kinderen zal zijn. De gedachte van mama is dat de kinderen haar nieuwe vriend niet gaan zien voor de eerstvolgende maanden, maar dat lijkt mij lastig als je samenwoont en er toch wel eens spullen zullen slingeren of ergens fotos hangen. De kinderen kennen hem wel maar weten niet dat er een relatie is met mama Hoe kijken jullie hier tegenaan? Wat zouden jullie fijn vinden, of juist niet. Willen jullie de nieuw vriend dan ook gelijk ontmoeten als mama ergens anders gaat wonen of willen jullie dit juist niet en tijd hebben met mama. Dit zijn wat vragen die bij mij spelen.