Ik weet het niet meer, en zou graag advies willen, uit welke hoek dan ook. Ben een gescheiden moeder (nu sinds bijna 4 jaar) met 4 kinderen. Twee meiden van nu 14 en 12 en 2 jongens van nu 10 en 8. Na de scheiding een Co-ouderschap, ma/di. bij de vader, wo/ do/ vr. bij mij en om het weekend (dus 2-5-2-5). Leek in eerste instantie redelijk te gaan, steeds meer ruzies tussen vader en de oudste, weglopen naar mijn huis (wonen erg dicht bij elkaar), zelfs als ik daar niet was (weg voor mijn werk). Eindeloos gepraat, uitgelegd, "teruggepraat" maar werd steeds erger. Toen tijdelijk alleen om het weekend, tot ze ook dat absoluut niet wilde. De andere drie bleven wel 50-50...tot 9 maanden later het op dezelfde manier misging met nummer twee, en nu weer 1,5 jaar later met de vierde. Alleen de derde gaat nog 50-50, de rest woont bij mij. Ik praat niet negatief, sterker nog, probeer zijn gedrag uit te leggen, en te zeggen dat hij wel degelijk van ze houdt, iedereen doet dingen anders, maar dat is niet fout. Ze hebben het idee niet door hem gehoord te worden, hij is vaak boos (niet fysiek!), ze doen het toch nooit goed, een heleboel kleinere en grotere dingen. Therapieën, praatsessies (nu weer), maar het lijkt niet te helpen. Ik ben gestopt met ze actief terug te praten naar hem, accepteer nu dat ze zich daar niet prettig voelen. Mijn ex-man geeft aan te willen veranderen, en meer contact te willen, maar doet dat niet in de ogen van de kinderen, dus willen ze niet terug. Ik weet niet wat eraan te doen. Ik denk niet dat het ok is dat ze geen contact willen, maar wil ze ook niet weer dwingen te gaan als ze niet willen.. Help?

Hallo. Allereerst een groot compliment voor deze site. Fijn dat vooral kinderen hun verhaal kwijt kunnen. Het maakt een groot verschil dat er lotgenoten zijn die weten wat ze meemaken. Zelf zit ik met een probleem waar ik niet goed uit kom. Mijn ex, de vader van mijn 14 jarige dochter, is erg vervelend voor haar en mij. Hij zit haar voordurend op de huid met oordelen, bijna alles wat ze is zegt of doet is fout, en dat maakt haar heel erg onzeker. Hij vindt bovenal dat ik aan alles schuld heb en dat ik teveel invloed op onze dochter heb. We zijn drie jaar terug gescheiden en onze dochter woont de meeste tijd bij mij. Ik heb steeds geprobeerd om met mijn ex te praten, te overleggen wat het beste voor ons, en met name voor ons kind, is. Daar is zelfs een mediator aan te pas gekomen, hoewel het weinig heeft uitgehaald. Hij lijkt 2 gezichten te hebben, het ene moment is hij vriendelijk en sociaal en het volgende moment verbaal agressief en reageert paranoide. Naar onze dochter toe ben ik zo neutraal mogelijk over haar vader en heb lang geprobeerd te bemiddelen tussen die twee. Ik heb haar altijd de keuze gegeven hoe ze met haar vader om wilde gaan en of ze hem wilde blijven zien. Ik ben steeds positief gebleven ondanks alle problemen. Nu is mijn ex te ver gegaan (verbaal zijn dochter onderuit gehaald op een hele gemene manier) en wil zij alleen nog maar schriftelijk contact of heel kort op neutraal gebied. Op de een of andere manier lijkt het niet tot hem door te dringen dat hij zijn dochter op deze manier kwijt raakt. Hij probeert met alle mogelijke middelen alles naar zijn hand te zetten, wat voor ons niet haalbaar is. We beginnen bang te worden omdat wij hem steeds wanhopiger meemaken. We hebben een osp waarin staat dat onze dochter om de 2 weken een weekend naar hem toe moet maar dat wil ze absoluut niet meer. Ik zou zo graag willen dat mijn dochter en haar vader weer leuk contact zouden hebben en samen lol hebben. Hij mag zijn vaderrol wat mij betreft opnemen als hij redelijk zou gaan reageren zonder eisen en voorwaarden. Nu is het alleen maar negatief wat hij doet. Ik voorzie alleen nog maar problemen voor de toekomst. Ik ben erg positief ingesteld en zie vaak uitdagingen in moeilijke situaties, maar ik ben geen heilige, ik raak zelf op deze manier uitgeput. Ik heb het idee dat alle moeite voor niks is geweest en dat mijn mogelijkheden uitgeput zijn. Wie zou ons kunnen helpen

Hallo , Zoals ik al vaker heb gekeken op deze site ,dat onze co-ouderschap super goed verloopt en met onze zonen ook erg goed gaat, wil ik jullie toch even iets mee de delen, ik kijk om de paar dagen op deze site om te leren hoe het niet moet, word ook erg verdrietig telkens als ik de berichtjes van de kinderen lees. Nu is mijn vraag is er geen mogelijkheid dat er meer bekendheid aan jullie site wordt gegeven bv bij advocaten en mediators dat ouders deze site maar eens goed moeten lezen en heel goed nadenken hoe het niet moet . Ik vind het super goed dat kinderen kunnen schrijven hier , maar ik hoop dat er meer ouders gaan lezen , zodat er minder kinderen hoeven te schrijven zodat de ouders zich bewuster maken wat ze hun kinderen aandoen !!! en zien hoe het absoluut niet moet na een scheiding.

Dochter besluit op haar zelf te gaan studie. moet nu de alimentatie door gaan? Hoe zit dat met mij dochter woonde bij mij wordt binnen kort 18 en gaat studeren of haar zelf moet ik nu ook alimentatie betalen?

Dag allemaal, Een tijdje geleden vanuit mijn werk een workshop gevolgd. Heel dubbel, want ik zat er enerzijds als professional, en anderzijds als mama van een tweejarige dochter,wetende dat ik binnen een bepaalde tijd zou gaan scheiden (maar ik had het toen nog niet bekend gemaakt) Ik wil jullie bedanken, dat ik heb mogen kijken naar jullie (kinderen) met andere ogen. Ik heb jullie bedenkingen meegenomen in het uitzetten van afspraken over de zorg voor onze dochter. Gelukkig hebben wij geen vechtscheiding en verloopt alles gemoedelijk en zachtaardig. Jullie workshop heeft me alert gemaakt, waardoor mijn (bijna)exman en ik keuzes hebben gemaakt die goed zijn voor onze dochter op de eerste plaats, voor onszelf in de tweede plaats. Ik wil jullie ook meegeven, dat de keuze om te scheiden, en de invloed die die keuze heeft op ieders leven, de moeilijkste was die ik ooit in mijn leven heb moeten maken. Je wil als ouder het beste voor je kind, wil hem of haar niet blootstellen aan schadelijke situaties en soms is een scheiding dan het beste. Maar weet dat er veel tranen, gepieker en buikpijn aan vooraf is gegaan, soms wel jarenlang. Ook jullie ouders hebben dus hun strijd gestreden, in hun hoofd en hart: wel of niet gaan scheiden? Veroordeel hun soms niet te snel, vanuit jullie pijn (die terecht is!) Ook zij hebben hun verdriet gehad, alleen laten ze die vaak niet aan de kinderen zien (waardoor jullie misschien een verkeerd beeld hebben en het soms lijkt alsof ouders zomaar de knoop doorhakken en gaan scheiden) Dank jullie wel, om jullie verhaal te delen. Het maakt dat wij als ouders van onze dochter, samen verder gaan als team. Niet als geliefden, wel als eeuwig team voor onze dochter. Succes in alles wat jullie doen!

Lieve jongeren, ik ben een moeder van twee zonen van 11 en 12 jaar. Ik ben 4 jaar geleden weggegaan wegens huiselijk geweld (blijf van mijn lijf huis) en ook gescheiden. De kinderen waren in het begin bang om naar hun vader te gaan maar ik heb ze toch om het weekend laten gaan (gerustgesteld in gesprekjes) en de tijden dat ik moest werken.(onregelmatig beroep). Hun vader was al eerder getrouwd geweest, twee kinderen uit eerste huwelijk (37 & 39 jaar), drie kinderen uit tweede huwelijk (15, 18 & 20) Kinderen uit eerste huwelijk hebben vreselijke scheiding meegemaakt en hun moeder vervolgens 5 a 6 jaar niet gezien... Kinderen uit tweede huwelijk zijn door hun moeder bij vader weggehouden. Hij heeft ze 14 jaar niet gezien en nog niet. Ik wilde dat hem niet aan doen en ook mijn jongens niet want ieder kind heeft recht op een vader én een moeder...(ondanks mijn eigen ervaringen met hem) Helaas, nu zijn we 4 jaar verder en willen de jongens bij vader wonen en niet meer bij mij zijn... (ze zijn erg gemanipuleerd en praten naar over mij) Vorig jaar jeugdzorg ingeschakeld en de hele malle molen doorgegaan...dat nemen ze mij nog meer kwalijk... Wat moet ik doen?... ze loslaten en dan maar wachten tot ze zelf gaan komen? Of toch doorgaan met die gedwongen gesprekken bij Jeugdzorg? Vriendelijke groet van een moeder die verscheurd wordt door verdriet... Joyce.

Hoi allemaal, ik zit met een groot dilemma. Mijn (ex-)man heeft een maand geleden aangegeven te willen scheiden om het geluk te vinden bij zijn nieuwe vriendin (die hij al een jaar bleek te hebben). We zijn net begonnen met mediation en onze kinderen (11 en 13 jaar) hebben aangegeven hoe ze de ouderverdeling zouden willen zien (doordeweeks bij mij en in het weekend bij hem). Mijn ex blijkt daar grote moeite mee te hebben en vindt hun verdeling niet in hun eigen belang (dan hebben ze alleen een weekendvader). Hij wil graag co-ouderschap volgens een planning die ook goed aansluit bij het co-ouderschap van zijn nieuwe vriendin (ma en di bij mij, om de week wo, do en vr bij hem en om het weekend). Aangezien hij niet luistert naar de wensen van zijn kinderen, moet ik dus voor hen opkomen (hij denkt dat ik ze hierin negatief beinvloed). Hoe kan ik nu het beste omgaan met deze lastige situatie, aangezien ik bang ben dat het op een vechtscheiding dreigt uit te lopen? Wat zijn jullie ervaringen hiermee? Alvast bedankt voor jullie reacties.

Hoi, Ik zit met een dilemma. Wij zijn nu ruim 3 jaar gescheiden. We wonen beide in hetzelfde dorp op fietsafstand van elkaar. Samen hebben we een co ouderschap. De kinderen (6 en 8) zijn om het weekend bij 1 van de ouders. Doordeweeks vaste dagen bij de vader of bij mij. Het contact tussen ons gaat goed. Nu is het zo dat de vader van mijn kinderen wil dat ik op de dagen dat de kinderen bij hem zijn ik op afstand blijf. Daarmee bedoelt hij dat met zoals een koningsdag ik niet mag komen kijken naar de kinderen als deze spelletjes doen in het dorp of voetbaltoernooien. Ik ben zelf van mening dat het in het belang is van het kind dat de mogelijkheid er is dat we daar beide kunnen zijn. Hij verschilt hierin van mening. Wat is wijsheid om te doen?

Dag lieve adviseurs, Als gescheiden moeder schakel ik jullie hulp in. Fijn dat jullie me willen helpen of in ieder geval even naar mijn vraag willen luisteren. Ik maak me zorgen om mijn dochter. Vier en een half jaar geleden zijn wij gescheiden. In alle redelijkheid, het contact tussen ons is goed. Wij praten niet negatief over elkaar, maken goede afspraken, respecteren elkaar, maken geen ruzie. Ook nooit gedaan. Op papier klinkt dat goed, in de praktijk is dat soms best slikken maar ik geloof wel dat we het redelijk goed doen. Mijn dochter, van elf, lijkt echter steeds bozer te worden. Ik sluit niet uit dat de pubertijd mee speelt. Het kan ook zijn dat er iets anders is. Haar vader is vorige week getrouwd, met een vrouw waarvan zij zegt dat zij haar niet aardig vindt. Voor de bruiloft heeft zij lang last van heel veel buikpijn gehad. Nu lijkt dat wat beter te gaan. Maar onderhuids voel ik dat er wat broeit. En ik voel dat ik haar niet kan bereiken. Zij uit haar boosheid naar haar broertje en reageert op hem af. Naar mij toe is zij lief als we alleen zijn maar juist in het samenzijn met ons drie, is zij snel geïrriteerd en het lijkt of zij overal een wedstrijd van maakt. Zou het kunnen dat zij twijfelt aan mijn liefde voor haar, dat zij bang is dat ik meer van haar broertje hou dan van haar? Of is dit gewoon pre pubertijd? Mijn belangrijkste vraag aan jullie; hoe kan ik haar (weer) bereiken, welke woorden gebruik ik zodat zij weet dat ik er voor haar ben? Het voelt alsof ze telkens weer een grens van me verlangd; herkennen jullie dat? Wat kan deze moeder het beste voor haar dochter doen? Veel dank voor jullie moeite en antwoord! Liefs, Patries

Hallo, ik ben een oma, maar door expartner van mijn dochter in scheiding gezogen. Kinderen zijn inderdaad kind van de rekening. Er is totaal geen communicatie. Mijn dochter heeft alles, maar dan ook alles geprobeerd om een en ander in goede banen te leiden, maar door vreemde adviezen en fouten zit ze nu in situatie, dat de kinderen, 7 en 8 jaar, in het diepe worden gegooid. Hoe kan zij hiermee omgaan? Ik ben als oma in deze situatie gezogen, door ex partner. Als oma mag je blijkbaar niet betrokken zijn bij je dochter en kleinkinderen, want ex partner heeft mij als reden gebruikt voor scheiding. Ik zou heel graag met lotgenoten hierover praten, zowel met jongeren als ouderen. Waar kan ik hiervoor terecht?