Vechtscheiding, scheiding is uitgesproken, prachtig osp. Maar ex houdt zich niet aan het osp. Heeft een nieuwe partner waar hij al 2 jaar mee samenwoont. Mijn kinderen willen niets van die nieuwe partner weten, hoeft ook niet volgens ons osp. Gevolg is dat, hoeveel de kinderen ook van hun papa houden, ze niet naar hem toe kunnen en papa elders 2 x per week ontmoeten. Geen weekenden, geen dagjes weg. Ze mogen papa niet bellen, dat wil die vriendin niet. Bjz, maatschappelijk werk, school, huisarts, politie, advocaat, mediator, iedereen biedt hulp, maar papa kan, mag of wil niets. Hoe lang moeten mijn kinderen nog in deze situatie blijven? Met name de oudste gaat hier kapot aan. Slaapt slecht, is helemaal op. Is down. Ik probeer alles, wil niet vechten met mijn ex. Hoe los ik dit op? Waarom mag mijn ex zijn kinderen van alles beloven en vervolgens geen enkele belofte nakomen? Waarom mag hij dreigen dat hij de kinderen van me afpakt? En hoe bedoelt hij dat? Waarom is er geen wet dat een osp nageleefd MOET worden? Wie doet met me mee en gaat met mij proberen die wet er door te krijgen?

Ik lees hier veel over vechtscheidingen maar die heb ik gelukkig niet gehad. Ik kan wat dat betreft wel zeggen dat ik een voorbeeldscheiding heb gehad maar het zal in de ogen van mijn kinderen wel anders zijn dacht ik. Ik heb nooit ruzie met mijn ex gehad en in overleg gaat alles soepel. Toch bleven er dingen knagen of ik het wel goed had gedaan. Ik heb het boek van jullie aangeschaft en dat in één ruk uitgelezen en ik kan voor mijzelf besluiten dat ik het heb gedaan met maar 1 doel voor ogen, weer gelukkig worden en het allerbeste eruit halen voor mijn kinderen. Ik heb mijn kinderen het boek ook laten lezen en gevraagd wat ik goed en fout heb gedaan wat betreft de scheiding. Hun antwoord hierop was dat ik de meeste dingen had gedaan die in het boek stonden en dat ze blij zijn dat mijn ex en ik nooit ruzie hebben gehad en dat we nog normaal tegen elkaar blijven doen. Ik vind het heel belangrijk om mijn kinderen een goede basis te geven, zij hebben er tenslotte niet gekozen voor gekozen dat hun ouders uit elkaar zijn gegaan. Dit moeten zich alle ouders realiseren die gaan scheiden, stel het belang van het kind voorop het is niet hun keuze geweest dat ouders uit elkaar gaan.

Regelmatig lees ik situaties waarvan ik denk, die heb je in een " normaal" gezin ook, maar dat wordt dan toegeschreven aan de scheiding. Dat is niet helemaal eerlijk en geeft 1 of beide ouders een negatieve tik. Neem bijvoorbeeld dat er aan een studie in de ogen van het kind niet genoeg bijgedragen wordt. In een normale gezinssituatie kan dit ook zo zijn, omdat er iets speelt wat belangrijker is op dat moment. Zo komen er ook in wat je noemt normale situaties onenigheid voor tussen ouders en kind, ligt dit dan aan de scheiding of bijvoorbeeld aan de Pubertijd? Of aan beiden, ook dat is mogelijk. Dat wilde ik even kwijt.

Samengesteld gezin + een gratis ex! Ik heb twee kinderen met mijn ex, mijn vriend heeft ook twee kinderen en daar de volledige zorg voor. Nu zijn wij een samengesteld gezin van zes! Super leuk, druk en soms lastig maar vooral heel gezellig. Er is altijd iemand om mee te spelen of mee te praten. Maar er is nog een extraatje; de ex-partner! De ex van mijn vriend heeft er voor gekozen om vreemd te gaan in hun relatie en toen hij daar achter kwam is ze vertrokken. Zonder haar kinderen! Ze heeft ze gewoon in de steek gelaten. De kinderen zijn dus door de rechter aan mijn vriend toegewezen. Ik maak dingen met zijn ex mee die ik niet begrijp, ook de verhalen van de afgelopen jaren begrijp ik niet als moeder. Hoe kun je je kinderen zo in de steek laten? Hoe kun je het over je hart verkrijgen om maar met 1 kind op vakantie te willen terwijl je er twee hebt! En hoe kun je als moeder je kinderen confronteren met huiselijk geweld?? Mijn vriend zijn ex wordt geslagen door haar nieuwe partner. Het ene moment wil ze van hem af, het volgende moment is er allemaal niets gebeurt en gaan ze weer samen verder. In de winter van 2013 kwamen de kinderen iedere 2 weken wanneer ze weer een weekend bij "mama" waren geweest met een ander verhaal thuis. Mama gaat scheiden, Mama gaat alleen wonen en daarna Mama en .... zijn weer bij elkaar! Iedere 2 weken opnieuw!!!! Hoe kun je als moeder na een vechtpartij huilend bij je dochter in bed kruipen en troost zoeken? Ze is nog maar 9!!!! Hoe kun je als moeder ruzie maken met je vriend en aan je kinderen gaan trekken om ze mee te nemen, ook al weet je dat je niet mag autorijden!! Hoe kun je je kinderen afmelden voor hun sport of zwemles als je als ouder geen zin hebt om te gaan. Hoe kun je je kinderen voor je laten liegen en alle communicatie met de andere ouder laten regelen? Hoe kun je je kinderen op die manier opvoeden? Iedere 2 weken komen ze helemaal ontregelt thuis. Ik weet niet zo goed wat ik met haar moet. De kinderen zijn loyaal aan hun moeder natuurlijk en missen haar ook wanneer ze bij ons zijn. Logisch, dat geeft ook niet. Ik hoef de plaats van hun moeder ook niet in te nemen. Maar ik zorg voor ze alsof het mijn eigen kinderen zijn en heb met ze te doen. Ik zie het verdriet, de pijn en de frustratie. Maar ik heb het AMK gebeld en zij spreken van pedagogische verwaarlozing en als kinderen omstander zijn van huiselijk geweld is er ook sprake van kindermishandeling. Maar omdat de kinderen via schoolmaatschappelijk werk worden geholpen en wij als verzorgers de juiste instanties en hulpverlening al hebben ingeschakeld laten zij het daarbij. Er wordt geen onderzoek ingesteld. Zelfs niet nadat ik de politie had gebeld toen mama tegen de afspraken in de kinderen kwam ophalen. Ze wilde binnendringen en vertelde mij dat wat ik deed niet kon!!! Ik was niet hun moeder!!! Dat zei ze. Wat zij doet! Dat kan toch niet??? Haar zoontje is van angst onder te tafel gedoken!!! Dat kun je je kinderen toch niet aandoen? Ik zit met mijn handen in het haar, ik zie dat de kinderen enorm worstelen. Mama wil niet meer met ons praten en vind dat wij het allemaal ook niet goed doen. Want in ieder gezin is wel eens ruzie!! AAARRCCHHH!!! Ze moet wakker geschud worden en de kinderen op de eerste plaats zetten! Maar dat doet ze niet en van mij of mijn vriend neemt ze niets meer aan.... wat kan ik nu nog doen? Ik wil de situatie oplossen maar dat kan niet. Maar misschien hebben jullie wat tips voor mij hoe ik moet omgaan met mijn situatie?

Beste lezers, Zijn er jongeren of (jong) volwassenen op dit forum die vanwege het loyaliteitsconflict ten gevolge van de scheiding van hun ouders het contact met één van de ouders (en zijn/haar familie) heeft verbroken ? Graag zou ik willen weten wat jullie gevoelens/gedachten zijn om het contact met die ouder te verbreken. Mijn twee kinderen (J 20, M 18) heb ik al ruim twee jaar niet meer gezien, hetgeen mij enorm veel verdriet doet. Het intiatief van de scheiding kwam van de vader, "de rol van het huwelijk paste niet meer bij hem". Ik heb destijds onder grote druk van de vader het ouderljk huis verlaten en heb tijdelijk bij familie onderdak gevonden omdat de kinderen hadden aangegeven bij hem te willen wonen. Ik heb dit gedaan om rust te creëren voor het gezin maar had nooit verwacht dat het contact met mijn kinderen volledig zou worden verbroken. Ondertussen woont en studeert mijn zoon in een andere stad (adres voor mij onbekend) en woont alleen nog mijn dochter bij haar vader. De hypothese van de hulpverlening is dat er sprake is van ouderverstoting/PAS. Ondanks een bijzonder moreel oordeel van de rechter (kinderen zijn immers 18 en 20 jaar) "de vader dient een actievere rol aan te nemen om het contactherstel tussen moeder en kinderen te bevoreren" onderneemt de vader geen actie. Ik stuur regelmatig mijn kinderen kaartjes/brieven en mails maar krijg geen enkele reactie. Zijn er jongeren die met dit loyaliteitscoflict te maken hebben of hebben gehad en hoe heb je deze periode ervaren ? een liefdevolle moeder

Hallo jongeren, Ik ben op dit moment aan het scheiden van mijn vriendin, geen leuke tijd maar wel noodzakelijk. Onze dochter van 4 wil ik natuurlijk zo veel mogelijk van alle ellende houden. Ik heb alleen geen handboek in handen om te bepalen wat ik moet doen. Mijn meisje is alles voor mij en ik wil het beste voor haar ook al zijn papa en mama niet meer samen. Enige tips hoe ik om moet gaan met deze situatie? Alvast bedankt !

Hallo, Graag jullie advies, hoe ik dit moet aanpakken of dat ik bij iemand te raden kan gaan. Maar het volgende is er aan de hand. Mijn dochter van 11 heeft steeds (2,5 jaar) gezegd dat ze evenveel bij mij wilt wonen als bij haar moeder die in deze de gene is geweest die de scheiding wilde vanwege dat ze nu lesbisch is, en dat was bijna 3 jaar terug op haar 40e. Zij heeft nu onze dochter zo bewerkt dat die binnen een week nu zegt dat ze liever nog wacht om evenveel bij mij te komen wonen als bij haar moeder. De verdeling is nu 4,5 dagen bij mij en de rest van de 2 weken bij hun moeder. Ik weet van mijn dochter Zoë dat haar moeder met haar heeft gesproken. Ik vind het schandalig dat ze zo onze kinderen bewerkt. Maar wat moet ik? Ik ben geneigd om ook met mijn dochter te gaan praten. En haar in te laten zien dat wat haar moeder doet fout is. Maar ook weet ik dat het fout is wat ik nu wil. Maar dan wint haar moeder ook deze strijd om de verdeling van onze dochter. Graag jullie advies hierop. Ik ken mijn dochter goed maar door de ongelijke verdeling merk ik toch dat ze vervreemden van hun vader en ik merk ook dat ik ze steeds minder goed kan pijlen hoe het met hun is en wat er in hun omgaat en dat allen maar door hun moeder en familie die ervoor willen zorgen dat de kinderen bijna zonder vader moeten opgroeien. Ik hoop dat jullie mij advies kunnen geven en vooral voor de kinderen die later op deze manier niet meer weten wat een vader hebben was/is. een bezorgde vader die al jaren strijd voor de rechten van zijn kinderen. Mark

Hallo Ten eerste , dit is een goede website!! Mijn verhaal: we hebben 2 kinderen 6 en 7 jaar , we zijn nu bijna 4 jaar uitelkaar. We wonen ongeveer 800 meter uitelkaar en tussen ons in woont mijn moeder ( oppasoma) We hebben co ouderschap wat erg goed gaat, we gaan in de zomer 2 weken op vakantie week vader en 1 week moeder met een paar dagen overlapping. Kom vaa bij vader als hij de kinderen heeft en andersom ook bij elkaar op de koffie of op zondag wel eens friet eten, we hebben de verjaardagen van de kinderen gezamelijk, oma past voor beide op . Eigenlijk gaat alles vlekkenloos, krijgen we ook vaak complimenten over van gezamelijke vrienden en families van beide kanten. We hebben nooit ruzie. Ooit heeft iemand mij gezegd : een relatie is geven en nemen maar uitelkaar gaan is nog veel meer geven Maar mijn vraag is eigenlijk: de kinderen weten wel dat we uitelkaar zijn , maar vragen nooit waarom of iets , wanneer moeten wij daarover praten of komen de kinderen er zelf mee, want ik wil niet net als velen wat ik hier lees een nog meer trauma aan doen . Ik zie de kids elke dag en de vader 6x per week. Beiden hebben wij allebei geen partner!! Ik snap persoonlijk ook niet dat mensen die gescheiden zijn de tijd de puf hebben voor een nieuwe relatie als ik zie met onze zoons is het al druk zat en hebben alle aandacht nodig ivm vriendjes sporten school. Maar ik zou graag op bovengenoemde vraag antwoord willen. Alvast bedankt

Beste forum leden, adviseurs en ervaringsdeskundigen. Allereerst heel veel respect voor dit prachtige initiatief. Ik vind het erg mooi om te lezen hoe jullie elkaar, maar ook ons als ouders willen ondersteunen bij alle vragen en twijfels en onzekerheden. Wie kan er beter adviseren dan jullie, het kind met de ervaring! Het raakt mij oprecht en vind het erg krachtig en moedig van jullie allen. Allereerst kort iets over mij zelf/ de situatie. Onze prachtige zoon is nu ruim 3,5 jaar oud. Toen hij 8 maanden oud was zijn wij helaas uit elkaar gegaan, ongetrouwd gescheiden noem ik het vaak. Ondanks meningsverschillen heb ik als vader (vooral) in praktische zin prima contact met mijn ex. De grondslag van contact gaat uit van het belang van onze zoon. We wonen relatief dicht bij elkaar en hebben en co-ouderschap. De ene week 3 dagen bij moeder + partner, 4 dagen bij ons, de week erop andersom. Ik kamp als vader met een onzekerheid: Sinds een kleine 2 jaar heb ik een geweldige vriendin waarmee ik ook recent samen ben gaan wonen. Mijn zoon en mijn vriendin kunnen het erg goed met elkaar vinden. Los van het feit dat het nu nog niet acuut aan de orde is, vraag ik mij af hoe mijn zoon onze toekomstige relatie gaat ervaren. Ik ben vanaf het starten van onze relatie erg stellig geweest in de gedachte geen kinderen meer te willen (naast mijn zoon).Mijn vriendin weet dit sinds dat wij überhaupt een relatie zijn gestart, respecteert dit ook en kan zich hierin vinden. Ze ervaart ons gezin, ook zoals het nu is, ook als haar gezin. Gelukkig kunnen mijn vriendin en ik hier goed over praten en geven we elkaar de ruimte om gedachten en gevoel samen te bespreken en te delen. Ik houd ontzettend van haar, en weet ook dat ze in de toekomst mogelijk ook een kinderwens heeft. In de gedachte nooit meer een kind (erbij) te willen merk ik nu minder stellig te worden. Toch loop ikzelf tegen een probleem aan: De achterliggende gedachte van het probleem is dat ik de combinatie erg moeilijk kan voorstellen. Tijdens het co-ouderschap zal mijn zoon de helft bij moeder en nieuwe partner zijn, en de andere helft bij ons. Op het moment dat mijn zoon een half broertje/zusje zou krijgen, ben ik bang hem te kort te doen.(gevoelsmatig/emotioneel) " week in week uit half instromen in een gezin dat wel altijd samen is”," een vijfde wiel aan de wagen gevoel" Zoals iedere vader in mijn ogen zou moeten, houd ik ontzettend veel van mijn zoon, wil hem gelukkig zien opgroeien en niet slachtoffer laten worden van het niet slagen van de relatie tussen zijn moeder en mij. Daarnaast houd ik ook ontzettend van mijn vriendin, zie ik ons ook gelukkig zijn en blijven, en mogelijk ook voor een keuze van gezinsuitbreiding komen te staan. Nu weet ik niet of ik mijn gedachten/patstelling duidelijk op papier verwoord, hoop dat het te volgen is. Kort samengevat vraag ik mij af of jullie ervaringen, als kind, met een soortgelijke situatie hebben, hoe hebben jullie dit ervaren of wat zijn jullie gedachten erover en/of mogelijke tips hebben die ik tot mij kan nemen. Dank voor jullie aandacht en mogelijke reactie.

Ook ik ben gescheiden van mijn man. Hij was een narcist en ik kon er niet verder met hem leven. Mijn zoon ( bijna 18 ) wou bij zijn vader blijven, ik heb daar erg veel verdriet van gehad, want mijn eerste kindje ( meisje ) is vlak na de bevalling gestorven. Maar ik hou zo veel van mijn kind, dus ik had geen zin in touwtrekkerij. Ik ben in Juli weggegaan omdat mijn man me had aangevallen. En vanaf die dag heb ik mijn zoon niet meer gezien of gehoord. Ik heb daar erg veel verdriet van, want ik begrijp het niet. Ik snap dat hij boos op me was omdat ik zijn veilige leventje op zijn kop had gezet door een scheiding te starten, maar hij doet nu net of ik niet meer besta. Ik heb hem vaak laten weten dat ik van zijn vader ga scheiden en niet van hem. Dat ik veel van hem hou, dat ik beretrots op hem ben, en dat ik het verschrikkelijk voor hem vindt dat dit gebeurd. Ik zou graag van jullie willen weten, is het normaal dat hij zo reageert, of zal toch zijn manipulatieve vader een grote rol spelen ?