Ik wil ze niet dwingen

Beste Anoniem, Bedankt voor het delen van je verhaal. Het lijkt me een hele lastige situatie! Een ding vind ik goed van je: Dat je jouw kinderen niet 'dwingt' om te gaan. Persoonlijk denk ik dat ze er meer last van krijgen wanneer ze tegen hun wil in gaan dan wanneer ze hun vader uit eigen beweging een periode niet zien. Probeer vooral naar je kinderen te luisteren en goed te communiceren. Normaal zou ik zo'n soort advies geven: Wellicht kunnen je kinderen een brief schrijven naar hun vader waarin ze uitleggen wat ze vervelend vinden en anders willen. Anders is het misschien een goede zet om naar een psycholoog te gaan voor (gezins)therapie, maar je schrijft dat het niet helpt. Heb je er wel eens aan gedacht om naar een systeemtherapeut te gaan? Van een van mijn collega's hier kreeg ik die tip: het is een therapeut die (zoals de naam al zegt) meer kijkt naar hoe de verschillende 'systemen' (moeder en kind, vader en kind, papa mama en kind), in elkaar zitten en wat daar fout mee is gegaan. Je kunt hier wat meer informatie vinden: http://www.systeempraktijk.nl/index.php/wat-is-systeemtherapie Hopelijk kun je hier wat mee en heeft het wat positieve invloed op deze vervelende situatie. Heel veel sterkte en succes! Liefs, Emma

Als kind van gescheiden ouders herken ik deels wel het probleem. Mijn ouders hadden ook co-ouderschap, en ik had een mindere band met mijn vader dan met mijn moeder. Daardoor was ik liever daar thuis. Wat ik als kind fijn vond, is dat mijn ouders er totaal geen discussie was over het feit wel/niet naar mijn vader gaan. Mijn moeder zei altijd als ik zeurde weer richting mijn vader te gaan, als je geen co-ouderschap wil, dan kan je via de rechter aanvechten (mits boven de 12jaar) dat je dat niet wil. En zo niet dan blijf je gewoon in co-ouderschap. (Ik denk dat mijn moeder het nooit zover had laten komen, maar ze vond dat ik me gewoon moest aanpassen aan de situatie, en dat een vader soms wat bozer en strenger kan zijn maar dat dat geen reden is om hem niet te zien) Soms is het voor een kind makkelijker om naar een ouder toe te trekken, zeker als er een "keuze" lijkt te zijn. Maar het is voor een kind toch heel belangrijk denk ik om met beide ouders om te blijven gaan. Misschien kunnen jullie met zn allen (moeder, vader en kinderen) om de tafel, en misschien gelijke afspraken maken bij de een als bij de ander. Zoals het in een normaal gezin ook zal gaan. En zolang de vader zich op een "normale" manier gedraagt is er lijkt mij, geen enkele reden om kinderen niet naar hun vader te laten gaan. Eventueel de regeling iets afzwakken zou misschien mee kunnen beginnen. Alleen woensdag en om het weekend. En dan rustig weer richting normaal. Nouja succes!

Beste anoniem, Deze situatie komt vaker voor dan men denkt. Het is heel lastig om vanuit een gezinssituatie ineens alleen als ouder te functioneren. De buffer-functie die ouders hebben ten opzichte van elkaar valt ineens weg. Er is geen wisselwerking meer en de plek van iedereen in het gezin verandert, zonder dat je dit vooraf kunt overzien. Iedereen heeft tijd nodig om aan deze nieuwe situatie te wennen, terwijl ouders vaak op dezelfde manier door gaan als waren zij nog met elkaar in huis. Het is niet makkelijk om naar jezelf te kijken vanaf een afstandje en een goede coach zou daar zeker bij kunnen helpen. In mijn praktijk gebruik ik vaak videotraining en vaak is een opname al voldoende om in een volgend en laatste gesprek te laten zien wat het gedrag van de ouder voor effect heeft op de kinderen. Misschien dat jij ook iemand in jouw omgeving kan vinden? Super goed dat je er zo over nadenkt en tijd investeert om na te denken wat fijn is voor je kinderen. Hartelijke groet Anneke

Beste Anoniem, Ik zou je in ieder geval willen waarschuwen om niet zelf eea te willen gaan regelen, jij hebt hierin je best gedaan door niet negatief te zien, daar waar mogelijk te stimuleren, uit jouw verhaal maak ik op dat de oorzaak bij je ex ligt. De vraag is of hij vindt dat jij de omgangsregeling frustreert of ook de mening van jullie kinderen respecteert, als dat laatste het geval is laat de kinderen dan een stuk vrijer in hun keuze, laat ze gaan wanneer zij de behoefte hebben en als jouw ex daadwerkelijk zich wil aanpassen en veranderen komt dat wel goed. Vind jouw ex echter dat jij zou lopen stoken of wat dan ook dan misschien een idee dat de kinderen van ouder dan 12 naar de rechter stappen om de regeling te herzien. Veel succes in ieder geval