Ik heb een zoontje (13) en een dochter (9) mijn ex en ik zijn al 6 jaar uit elkaar. En hadden altijd een goede vriendschappelijke band met elkaar. Dit vonden de kinderen erg prettig. We wonen in hetzelfde dorp. We hadden altijd hetzelfde belang voor de kinderen dichtbij elkaar in de buurt wonen zodat we allebei goed betrokken kunnen zijn bij de opvoeding van onze kinderen Nu heeft mijn ex een nieuwe relatie en wil hij verhuizen naar een andere stad. Ik ben hier niet blij mee. Maar hij heeft te kennen gegeven dat hij hoe dan ook gaat ook al betekend dit dat hij de kinderen minder zou zien. De kinderen willen liever dat hun vader hier blijft wonen mijn zoon geeft aan dat als mijn ex toch gaat verhuizen dat hij met zijn vader mee wil verhuizen en daar wil wonen en dan naar een andere school wil. Mijn dochter wil dat niet. Ik wil liever de kinderen niet uit elkaar halen ze hangen erg aan elkaar en zie liever dat mijn zoon hier op school blijft. Door de hele situatie word de band met mijn zoon steeds slechter wat is wijsheid???? Met mijn ex valt niet te praten op dit moment. ???

Hallo, mijn ex - man heeft net een nieuwe huis gekregen. Hij heeft alleen maar 1 slaapkamer. Hij wilt wel onze 2 jongens meenemen om bij hem te logeren. Ik vind dit niet kan, hij moet toch genoeg ruimte te bieden voor de kinderen. We gaan binnenkort naar de rechtbank. Zou de rechter toch met hem eens ? Dat hij de jongens 1 keer per 2 weken meenemen om bij hem te logeren? Alvast bedankt.

Zit zelf in scheiding en de kinderen gaan twee weken op en af. Heb nogal wat aanvaringen met mijn zoon van 12 omdat ik het moeilijk vind opvoeden en rekening houden met zijn gevoelens te combineren. Weet niet meer wat ik moet doen. Hem de vrije hand geven zodat er alleen nog maar video spelletjes gespeeld worden en hij niet meer goed voor zichzelf zorgt (eten, tandenpoetsen, douchen, etc) of opvoeden met de kans dat hij niet meer bij wilt komen zoals hij gisteren al zelf suggereerde.

hoi allemaal, Eigenlijk heb ik twee vragen omdat twee dochters heb. Ik lig al een aantal maanden in een heftige scheiding en waar ik telkens tegenaan hik is dat mijn ex de twee kinderen als wapen tegen mij gebruikt. De oudste heb ik onlangs het contact mee verbroken omdatvik niet tegen haar moeder en haar opkon. Moeder plande de agenda van dochter met alle leuke dingen die mijn dochter wilde doen, vooral op de dagen dat mijn dochter bij mij zou zijn en vooral met paardrijden enzo wat mijn dochter samen met haar moeder doet. In de ogen van mijn dochter was ik die man die telkens wel eens nee kon/zou zeggen, wat ook wel eens gebeurde want ik vind dat een kind van 13 ook rust moet hebben en tijd aan huiswerk moet besteden. Na wederom een conflict met dochter vanwege een wedstrijd ingepland op de zondag dat ze bij mij zou zijn zonder overleg met mij en wetende dat wij zaterdag een uitje hadden heb ik mijn dochter gezegd haar spullen te komen halen en bij haar moeder te blijven. Ik heb er wel spijt van maar ziet geen andere mogelijkheid om normaal contact te onderhouden. Nu vraag ik mij wel af, zal ik haar ooit wel weer zien en zal zij zich nou ook afvragen hoe dit nou zover heeft kunnen komen? Of zal ze verblind blijven en blijven geloven dat ik die boeman ben? Mijn tweede probleem is m'n jongste dochter, daar gaat m'n ex nu ook mee aan de gang. Afgelopen vrijdag stond ik daar om 13.30 volgens haar afspraak en toen ik daar kwam was ze nog leuk met haar vriendinnetje aan het spelen die daar al sinds afgelopen woensdag was. (Poging van m'n ex: kind is leuk aant spelen en dan moet kind ermee stoppen want ze MOET met vader mee! Ik kreeg te horen maar een uurtje later te komen wat ik weigerde, moeder wenst niet af te wijken van omgangsregeling en beschikking behalve als het haar uitkomt. Ik weet dat het fout is maar ik heb dit proberen te bespreken met m'n dochter. Nogmaals ik weet dat het fout was maar ik weet niks anders te verzinnen! Ik wil zo graag dat ze op een normale manier ook met mij kan omgaan en dat moeder daar een wig probeert tussen te krijgen. Ik zou zo graag advies willen krijgen hoe hier mee om te gaan? Begrippen als: laat het los" heb ik niet zoveel aan , meer iets in de zin van dat kinderen heus wel inzien dat een van de ouders manipuleert en wat doen zij ermee? Ik hoop op enge reactie, bedankt voor het lezen alvast.

Beste allemaal Graag wil jullie het volgende dilemma voorleggen: Sinds 2012 ben ik begonnen met een zware vechtscheiding, waarbij kinderbescherming en jeugdzorg betrokken waren. Nu zijn wij sinds 2013 officieel gescheiden en ondanks het feit dat er wel een omgangsregeling was heb ik geen enkel contact meer met mijn kinderen van 14 en 16 jaar. Ze geven steeds aan dat ze rust willen en helemaal geen contact met me willen hebben. Voor alle duidelijkheid de thuissituatie voor de scheiding was dat ik werkte en hij niet (hij was dus altijd thuis). Volgens de jeugdzorg zitten de kinderen klem. Ze geven aan wel contact met mij te willen, maar doordat mijn ex man al jarenlang negatief over mij praat naar de kinderen toe, heb ik het gevoel dat ze niet open contact met mij kunnen hebben. Als ik bijvoorbeeld een telefonisch gesprek heb met met mijn kinderen (als het een keer wel lukt) dan heb ik een heel positief gesprek als mijn ex er niet bij is. Zodra hij dan binnenkomt, geven ze aan dat ze gelijk gaan ophangen want hun vader komt eraan. Het traject met jeugdzorg (onder toezichtstelling) is gestopt, omdat dat verder niets heeft opgeleverd. Mijn ex staat totaal open voor welke hulp dan ook, bijvoorbeeld systeem therapie of maatschappelijk werk. Hij heeft volgens mij nu wel hulp bij de GGZ Mijn kinderen hebben mij inmiddels geblokkeerd op Facebook, what's app, etc... Ze geven aan rust te willen en geen contact inmiddels voor een periode van 2 jaar nu.Heb geen bericht met Moederdag gekregen, verjaardag etc...af en toe stuur ik nog wel een kaartje, maar ook daar krijg ik geen reactie op Ik ben echt helemaal radeloos ! Moet ik nu het contact daadwerkelijk stoppen met met de kinderen, want dit gaat volledig tegen mijn moedergevoelens is. Moet ik dan geen contact opnemen met hun verjaardag, feestdagen etc.....jammergenoeg gaan er een hoop leugens rond over mij die ook bij de kinderen terecht zijn gekomen. Hierdoor is een totaal verkeerd beeld over mij ontwikkeld. Ik hou ontzettend veel van mijn kinderen en hoop dat jullie met een wijs advies voor me kunnen komen. Alvast bedankt !

Hi, Ik ben een moeder van 2 dochters, 3 en 7, inmiddels iets meer dan n jaar gescheiden. Mijn ex man heeft tot op heden in ons huis gewoond,wat gisteren onder voorbehoud is verkocht. Nu dat de nieuwe bewoners dit jaarnog in dat huis willen, moeten er dus "snelle" besissingen plaats vinden. We hebben een co ouderschap, 65-35, aangezien ik parttime werk, en de jongste vanaf volgende week pas naar school gaat. Nu heeft mn ex man, al sinds vorig jaar toen we net gescheiden waren n nieuwe vriendin, en woont inmiddels al meer dan n jaar samen. We gaan in balans met elkaar om, tot voor 2 weken, toen mijn ex, met zn vriendin samen, kwam vertellen dat ze naar zijn geboorte dorp willen verhuizen, 25km verderop. KIds wel in velden op school laten. Hij heeft ook al huizen gekeken daar, met de kinderen, zonder mijn toestemming, daar ik het er uiteraard niet mee eens ben, want ik vindt het zeker niet in het belang van de kinderen, om 25 km verderop te gaan wonen. Zijn gevoel erachter snap ik volkomen, maar nogmaals, t is voor zijn geluk, en niet de kinderen. Nu is de omgang dus zwaar verstoord, want gesprekken voeren gaan moeizaam, omdat we het verre van eens zijn. en zn vriendin bemoeit zich er mee op n zeer ongaangename manier. Ik ben nu genoodzaakt stappen te gaan ondernemen, daar ik vindt dat n co ouderschap niet kan werken, met 25km ertussen. dan moet er 3 dagen in de week op en neer gereden worden om de kids naar school te brengen zwemles enz.. Dus in mijn ogen moet er n andere regeling komen, zodat de kinderen door de week in ieder geval hier in hun vertrouwde omgeving zijn, en dan om t weekend bij de vader. Maar dat vind ik al vervelend, want de kinderen hebben net zoveel recht op hun vader als op hun moeder. maar gezien de situatie, voel ik mij genoodzaakt de gezonheid en het welzijn van de kinderen voorop te stellen, daar mijn ex dat in deze situatie uit het oog verliest naar mijn mening. graag zou ik hier reactie op ontvangen, wat te doen.. N zeer trieste mama.. erg vervelende situatie,

Min man en ik liggen in scheiding. Wij hebben 2 kinderen in de leeftijd van 19 en 14. Onze jongste vertrouwd zijn vader niet. Hij denkt dat hij vreemd gaat, wat mijn man ontkent, maar de bewijzen zich opstapelen. Mijn man woont nu, naar zeggen bij een collega, waar mijn kinderen niet naar toe willen. Hoe moet ik hun nou opvangen, ik zie het zelf niet eens meer zitten.

Hallo, Wellicht is dit wel vreemd, want ik als moeder schrijft namens mijn 2 zoontjes, die 3 en 1,5 jaar zijn. Hoe weet ik, zo jong dat ze zijn, hoe zij onder de situatie zijn. Het feit dat hun ouders uit elkaar gaan. Wij gaan uitelkaar, omdat hun papa een ander heeft. Onze situatie is nooit een situatie geweest, waarin kinderen hebben geleden, omdat wij continu ruzie hadden. Wij hadden een gewone thuis situatie, tuurlijk hadden we weleens onenigheden, maar niet zo erg, dat je denkt, dat we ooit uitelkaar zouden gaan. We hadden het fijn samen als gezin en opeens heeft hij een ander en gaat ons verlaten. Hoe weet ik als moeder wat het beste is voor onze kinderen, als ze nog zo klein zijn om zo een goede regeling te treffen met hun vader... Alle advies is welkom. Alvast bedankt!

Ik ben al ruim 3 jaar gescheiden, destijds alles in goed onderling overleg geregeld maar inmiddels gaat het steeds moeilijker tussen mijn ex en mij. We hebben samen een dochter en zoon van inmiddels 7 en 5. De oudste is anders dan andere kindjes en ik vermoed een autistische stoornis. Hierover wil ik eigenlijk praten met mijn ex voordat ik stappen zet en dingen wil laten onderzoeken. Helaas weigert hij te praten, wil alleen nog communiceren via mail maar dat vind ik niet het juiste medium voor iets dergelijks. Overigens zien wij elkaar 2 tot 3 keer per week dus even een gesprek zou prima kunnen. Wat zouden jullie doen?

Op het jongeren-forum las ik danil´s (daniël´s) reactie waarin hij aangeeft liever bij zijn vader te willen wonen dan bij zijn moeder. Daniël is 10 jaar (dus nog geen 12 zodat hij juridisch een eigen stem kan/mag hebben). Onder zijn mededeling stond een reactie waarmee ik (moeder van een dochter van 10 jaar oud met dezelfde problematiek) het niet helemaal eens kan zijn. .....de adviezen zijn goed bedoeld, maar leiden naar de richting waarbij van de 10-jarige Daniël volwassen gedrag gevraagd wordt .... dit volwassen gedrag zou toch van zijn moeder verwacht moeten worden!!! Kans is groot dat de vader van Daniël al lange tijd hem aan het stimuleren is om met zijn moeder te praten hierover. Kans is daarbij ook weer groot dat met zijn moeder niet makkelijk te praten is (die zal dat allemaal anders vinden en anders zien en hem veel schuld geven....´het ligt aan jou dat je het eten niet lekker vindt, anderen vinden het wel lekker..´ en ´jij bent het schuld dat ik je sla, moet je maar niet zo doen´.... Mijn dochter van 10 loopt hier in ieder geval al meer dan een jaar tegenaan. Altijd krijgt zij de schuld van het "niet fijn" verlopen van het contact tussen vader en dochter en schuld van dingen die niet goed gaan..... WANNEER KRIJGEN KINDEREN JONGER DAN 12 zoals mijn dochter en zoals daniël, TOCH OOK EENS EEN SERIEUZE STEM IN WAT ZE WILLEN ZEGGEN ALS HET GAAT OM WAT ZIJ HET BESTE VOOR ZICHZELF VINDEN? WANNEER TOCH KOMEN ER IN HET RECHTSSYSTEEM EN IN HET HULPVERLENINGSCIRCUIT OOK VOOR KINDEREN JONGER DAN 12 MOGELIJKHEDEN? een bezorgde moeder van 10-jarige dochter en meelevend met Daniël.