Ben sinds 3 1/2 jaar bij mijn ex weg. De eerste week heb ik mijn kinderen nog gezien en gesproken echter daarna wilde ze me plotseling niet meer zien en spreken. Tot op de dag van vandaag zie of spreek ik mijn kinderen niet meer. Er wordt door mijn ex gezegd dat ze geen contact willen. Wat kan ik nog doen om contact te krijgen met mijn kinderen? Een rechtszaak is voor mij uitgesloten. Overigens krijg ik ook nauwelijks informatie over mijn kinderen

Hallo, Graag zou ik vam jullie een advies willen krijgen over iets waar ik mee worstel als ouder. Maaf eerst een stukje achtergrond. Begin dit jaar heeft mn ex mij vertelt dat ze niet meer met mij verder wil. We waren bijna 14 jaar samen en hebben 2 kinderen. Meisje van 5 en jongen van 3. Wat ze mij toen niet verteld had is dat er aan een aantal maanden een ander man in haar leven was. Dat heb ik zelf moeten ontdekken dus. Dat heeft mij heel veel pijn en verdriet gegeven. Maar mijn vertrouwen die ik in haar als partner en als mens had is ook helemaal weg. En dat is het issue waar ik nu mee worstel. We hebben samen wel gezorgd dat de scheiding vloeiend verliep en hebben een goede verdeling over de zorg van de kinderen. En zorgen dat de kinderen zo min mogelijk last hebben van de scheiding, maar ik heb moeite met de persoonlijke keuzes die ze maakt. Ik heb er moeite mee, omdat ik vrees dat het negatieve effecten zal hebben voor de kinderen (nu of op lange termijn) Ze wil haar nieuwe vriend al betrekken bij het leven van de kinderen. Ik vindt dat nog te vroeg en heb het ook tegen haar gezegd. Die vriend van haar gebruikt drugs en daar ben ik doodsbang voor. Mn eigen vader is drugsverslaafde, dus ik heb zef altijd gezorgd dat ik en mijn kinderen ver wegbleven van die rotzooi, maar nu haalt zij iemand bij hun leven die het zelf gebruikt ( hoe haalt ze het in haar hoofd) Maak ik me nou voor niets druk? Of is het terecht?.

Hallo allemaal, Ik heb een vraag als gescheiden moeder van twee pubers van 13 en 17 jaar. Mijn kinderen hebben er bewust voor gekozen om geen omgang te hebben met hun vader. Ikzelf vind dat ieder kind recht heeft op omgang met beide ouders, maar dat het kind daarin beslist( zeker als ze boven de 12 jaar zijn) . Ik heb moeite met het feit dat mijn ex niet wil inzien dat het de keus van de kinderen is om hem niet willen zien en dat het hun beslissing is en niet die van mij. Hierdoor krijg ik dreigmails omdat ik de kinderen zou opjutten tegen hem. Ik heb meerdere malen een gesprek gehad met de kinderen over wat voor binding zij voelen met hun vader maar ze missen hem niet, willen absoluut geen contact met hem, zien hem niet als vader (omdat een vader er voor je is als je hem nodig hebt en die mishandelt je niet) en zijn daar heel stellig in. Hoe kan ik omgang bevorderen terwijl ze niet willen? Dwingen wil ik ze niet. En hoe kan ik mijn ex doen inzien dat het hun keuze is en niet die van mij? Alvast bedankt voor de reactie.

Moeder van 2 kids (6 en 9: hoogsensitief, hoogbegaafd). Vader met psychische problemen (aanpassingsstoornis, ADD, persoonlijkheidsstoornis)? Is begin dit jaar in crisisopvang beland, nu er weer uit, maar kids zijn vanaf deze tijd bij mij omdat hij niet voor ze kon zorgen. Ik maak me veel zorgen over de veiligheid en de zorg van de kinderen bij vader. Ik kan wel wat hulp gebruiken Ik probeer het echt goed te doen voor iedereen.. voorheen hadden we een omgangsregeling, om het weekend (vrij-zo) en elke week woe-do Maar sinds dat ik hem ken, heeft hij depressies. Pas laat is er bij hem ADD en aanpassingsstoornis vastgesteld. Al een aantal jaar hou ik een incidentendagboek bij. Waarom? omdat hij dingen laat gebeuren en andere laat denken die gebeurd zijn die niet kloppen. Ik twijfelde aan mijzelf. Later bleek het echt niet te kloppen. Ook kwam in veel situaties de veiligheid van de kindjes in het geding. Ik ben weggegaan om mezelf en de kindjes te redden. Zijn manier van liefde, het ging alleen maar over hem.. over zijn gemak... en dat hij van de kindjes houdt.. dat wel.. maar op zijn manier.. Ik heb al een aantal malen, in het begin van de scheiding (4 jaar geleden) en nu contact gehad. Ik ben ook bij zijn ziekenhuis geweest om te bespreken hoe je met hem om moet gaan, hoe de kinderen hem zien, met hem om moeten gaan.. Kort gezegd, in mijn tijd in het huwelijk is er sprake geweest van emotionele mishandeling. Manipulatie, chantage, kleineren, denigreren etc.. je mening.. die had je niet, eigenlijk werd je de mond gesnoerd. Ik ben me het laatste half jaar ernstig gaan verdiepen in zijn gedrag. Ik herkende ineens ontzetttend veel in de narcisme hoek. Maar daarbij, ook opgemerkt door proffessionals, obsessieve stoornis. Achterdochtig... Afspraken zijn met hem niet te maken, geef je een vinger, dan wil hij 2 handen. Ik word er zoooo onrustig door. De laatste tijd probeerde ik de omgang weer rustig op te bouwen. Hij werkt nog niet, valt steeds terug en kan eigenlijk niet op zichzelf terugvallen, maar is immer en altijd bij zijn moeder. En die laat het allemaal net zo hard toe. Familieleden van hem geven ook aan bij zijn moeder dat het toch bij haar is misgegaan. Zij nam vroeger ook alles uit zijn handen. Hij kende en kent geen verantwoordelijkheids gevoel. Anderen lossen het wel op voor hem. Maar ondertussen.. groeien de verantwoordelijkheden. In het huwelijk.. met de kinderen. Dat ging gewoon niet. Medicijnen die rondslingeren, of gevaarlijk gereedschap in huis voor de grijp? dat werd een eeuwige discussie. Agressie in het verkeer, werd meestal door hem begonnen...mét kinderen ook in de auto... Ik kon het NIET aan zijn verstand brengen dat het echt niet kon wat hij deed. (toen wist ik overigens nog niet wat er nu allemaal bekend is over hem). Ik ben met veel hulpverleners in gesprek geweest. Ze zeggen niet veel voor hem te kunnen doen omdat hij daar zelf mee moet aankomen. Zelfs de huisarts weet het gewoon niet meer. Zij kent hem.. en weet dat wat je tegen hem verteld, niet aankomt. Hij neemt niets aan van niemand niet. PRaten ze niet in zijn straatje? dan deugen ze niet. Ik heb zelfs gebeld met jeugdzorg.. tot 2 keer toe.. om hulp te krijgen bij een ouder met psychische problemen. Het doet me pijn dat de kindjes hem missen... en hij houdt van ze.. maar als je door professionals wordt gezegd dat ze blij zijn dat de kinjes nog in mijn zorg zijn...en ze heel erg aan mij moesten denken met het r.uben en j.ulian verhaal... doet je geen goed. Ondertussen is het vaak voorgekomen dat hij stond te posten bij onze woning, zelfs de aandacht trok op allerlei manieren. Maar ellendig aan toe waar mijn jongste eigenlijk vreselijk van schrok en bang was. Zij heeft op dit moment al begeleiding, om haar weer een beetje tot rust te krijgen. Er zijn nu om het weekend vaste omgangsmomenten afgesproken, maar steeds een dag of 2 van te voren wordt er weer vanalles gevraagd om er vanaf te wijken. Ook is hij nog maar denk ik hooguit 2 uurtjes van al die bezoeken echt bij hem thuis geweest. Hij zoekt gelijk het contact met anderen, of zijn moeder, om maar niet alleen te zijn. Maar die kindjes willen het liefst gewoon bij vader thuis zijn. Ik probeer met ze te praten, laten weten wat hun gevoel is. Dat ze dat ook uit kunnen spreken. Dat kunnen ze heel goed, dat vind ik zo mooi aan ze. Ook als ze het met mij niet eens zijn hoor.. het zijn slimme kinderen.. heel gevoelig ook.. maar vandaag weer een overdrachtsmoment. Hij had al eerder laten weten dat hij graag wilde varen en of de afspraak langer kon. Ik heb, in overleg met een hulpverlener, aangegeven dat ik mij aan de afspraak wilde houden en dat ik me zorgen maakte of hij wel zwemvesten zou hebben. Tot 2 keer toe door hem toegezegd ja, die zijn er. Kom ik ze brengen, rijdt hij weg in de auto van zijn moeder. Daar zijn geen autostoeltjes in. Ik wijs hem daarop dat ik dat niet prettig vindt ivm hun veiligheid. Ja, ik rij terug en haal mijn auto op. ok Toen ze weg waren, ben ik langs het huis van zijn moeder gereden. zijn auto, incl. autostoeltjes stond op de oprit. Zij zijn dus wel met haar auto gegaan. Ook hoorde ik van de kindjes achteraf dat ze geen zwemvesten op de sloep hadden. Hij zit dus 2 keer tegen me te liegen. Ik neem dit heel hoog op omdat het om de veiligheid van de kinderen gaat. En dit is niet de eerste keer dat ik dit meemaak. Bij de huisarts en de hulpverleners liggen diverse stukken en incidenten. Hij begrijpt tegelijkertijd niet waarom we allemaal zo moeilijk doen. Maar ondertussen word ik ook radeloos. Want mijn oudste laat duidelijk merken dat hij zijn vader ontzettend mist. Hem vaker zou willen bellen... (is nu 1 keer in de week, voorheen deed hij dat nooit.. is ondertussen ook weer pissig op de jongste omdat ze niets weet te vertellen - en hoe vaak zij al geen zin heeft om te bellen, maar toch push ik haar om dat wel te doen).. maar als ze dan zeggen waar we op dat moment zijn, valt hij ons in onze thuis situatie weer lastig.. maar niet omdat hij het ons lastig maakt, maar in zijn denkwijze denkt hij met zijn acties dat hij 'onschuldig' of als liefhebbende vader bezig is.. hij snapt niet dat daar anders over gedacht wordt. Ik merk steeds vaker dat ik moet praten als brugman. Ik heb filmpjes van het klokhuis laten zien, over mensen met een aandoening, bijv. adhd, authisme.. om maar te laten zien dat mensen soms anders kunnen denken.. maar ook praten over hun gevoel.. Ik zou dolgraag willen dat de situatie weer als het oude was , gewoon om het weekend een weekend. Maar Ik kan geen afspraken maken met deze man, hij snapt de issues niet mbt de veiligheid van de kinderen... maatschappelijk werk heeft het alleen maar over.. 'hebben de kinderen het leuk en fijn bij hun vader? nou, dan is dat toch voldoende?' maar ik weet niet wat ik hoor, omdat het mij vooral te doen is om de veiligheid.. de zorg. Hij heeft daar ook weeekenden gehad dat hij alleen maar op de bank zit met zijn capuchon op.. ogen dicht. Oudste vermaakt zich wel zegt hij, maar vind het gewoon fijn om bij zijn vader te zijn. Ik vind het in dit geval lastig om naar de kinderen te luisteren. Met alles wat gezegd is bij RTLLN bijv... ouders, luister naar de kinderen.... Ik hoor ze.... ik weet wat ze willen... maar hoe kan ik het ze bieden, als hun vader zich niet aan de afspraken houdt... zich geen zorgen maakt om de veiligheid van de kinderen... ik heb ook contact met de politie gehad.. die gaven gelijk aan, mevrouw, dit kunt u niet zélf oplossen...(dat probeerde ik al te lang) Daarom ga ik naar maatschappelijk werk.. ik wil die hele rechtsgang niet.. omgang bijv. opschorten.. rechtzaak, onderzoek naar vader. Ik dacht, als ik het onderling kan pappen en nathouden.. is dat voor iedereen beter. De kindjes willen graag bij papa zijn.. en andersom vind hij het ook fijn.. (al heeft hij tijdens zijn ziekte het op een andere manier gewild.. dan worden ze min of meer als medicijn gebruikt). Maar goed, het is te veel om op te noemen.. ik heb het idee dat het bij maatsc. werk ook niet loopt zoals het moet. Ik voel me daar erg alleen, niet erkend in de problemen die er op dit moment spelen.. Ik heb te maken met een volwassen kind.. met puberaal gedrag.. heel duidelijk voorbeeld, na diverse ergernissen tijdens een familieuitje.. sprak mijn moeder hem aan omdat er 1 van onze kindjes er vandoor waren gepiept. We liepen toen allemaal met een kind aan de hand (van familie) en hij niet. Ze was het zat dat hij al de hele dag geen vinger uitstak.. dus hup zoek je kind. Hij was zo beledigd dat ze zo tegen hem durfde te praten, dat hij als een boos kind wegliep. Hij is toen die middag in de auto gaan zitten terwijl 1 van zijn kinderen nog zoek was (druk plein). en zo nog meer situaties. Ik wil dus heel graag naar mijn kinderen luisteren en ze alles willen geven.. (en wat lijkt het me ook weer heerlijk even een weekendje voor mezelf ;-) maar jeetje.. ik weet dus niet meer hoe ik hiermee moet omgaan... het is niet zomaar een vechtscheiding.. Ik doe echt mijn best om hem te helpen.. op weg te helpen... maar ik loop vast... wat moet ik doen? Juist het lastigste is dat ze wel veel van elkaar houden.. alleen het is dus zelf een kind... een opstandige achterdochtige obsessieve puber. En dat zeg ik niet om hem af te branden, maar om juist erkend te worden in de psychische problematiek.. ik merk steeds vaker dat ik niet de enige ben.. dat rechters hier vaak overheen kijken. ja, de vrouw zegt dat de man narcistisch is... en de man zegt dat de vrouw borderline heeft. maar goed, in mijn geval is er duidelijk aanwijsbaar dat hij lijdt aan depressies, paniekaanvallen, aanpassingsstoornis.. dat hij in behandeling was, in de crisisopvang belandde... Alleen doet hij er zelf niets aan, ja beter worden van de depressie, maar hij en zijn moeder erkennen niet dat hij de vastgestelde ADD heeft. Dus ja.. het gaat mij om het vastleggen van afspraken.. zorgen dat de kindjes daar hun rust ook krijgen, de veiligheid en de zorg over de kindjes. Dat de kindjes niet voor hun vader moeten zorgen maar hij voor hen.. maak geen langdradig afscheid.. oudste vond het maar raar vandaag, dat hij een volwassen man zag huilen... het is al zo zwaar voor de kindjes.. mijn hemel.. had ik maar een kerel die gewoon was vreemdgegaan of zo.. ik word al verdrietig van de verhalen van vaders.. die volwassen schrijven, over hun kinderen.. etc.. dat zal ik hier nooit gaan krijgen.. maar ja, ik zit met mijn handen in het haar... hou ik zelf de boel onnodig tegen? nee...denk het niet.. hoe rustiger hij is.. hoe rustiger ik ben.. heb hem zelfs alleen de training van de oudste laten doen.. en hem thuis laten brengen.. ik doe wel concessies.. dat weet MW ook.. gelukkig.. maar jeetje... ik merk dat hij alleen maar met zijn eigen gevoel bezig is.. Stalken...hoe durf ik het in mijn mond te nemen.. als liefhebbende vader heeft hij toch recht om zijn kinderen te zien ?

hallo, ik ben 39 jaar oud en zit midden in een scheiding. Mijn ex en ik hebben 2 jongens van 11 en bijna 9 jaar oud. Dat mijn ex vertelde dat hij bij mij en de kids wegging is nu 3 maanden geleden. We hebben het toen de kids verteld en 2 weken later moest hij van mij de kids vertellen dat hij een vriendin had en weer 3 weken later verteld hij dat hij per 1 september gaat samenwonen. Ik vind dit persoonlijk veel te snel gaan voor de jongens. De jongste heeft wel eens een woede-aanval gehad maar de laatste tijd heel veel. Hij kan zich slecht uiten maar als hij zo'n woede-aanval heeft komt er meestal wel uit wat er aan de hand is. De jongens vinden het ook snel gaan maar papa zegt daar wennen ze wel aan. Ze vinden de nieuwe vriendin van papa best aardig ( ze konden haar al ), maar thuis hoor ik toch van de oudste dat hij zegt dat als hij 12 is hij zelf mag weten wanneer hij heen gaat. De jongste vindt het volgens mij erg moeilijk en dit weekend is voor het eerst dat ze daar het hele weekend zijn. vannacht ging om half 12 de telefoon en daar was de jongste en die zei dat hij het helemaal niet leuk vond daar en dat hij naar huis (mij) toe wilde. Wat is nu het beste? Ik weet het gewoon niet meer. Tevens wil papa nergens nog voor betalen ( alimentatie e.d.) en zegt zo gauw de scheiding is uitgesproken hij dan pas gaat betalen. Alleen red ik het niet, dus heb ik hetzelfde idee met ouderschapsplan. Er is nog nergens voor getekend. Wat is nu het verstandigste. Ik weet dat als ze morgenavond thuiskomen de jongste weer helemaal door het lint gaat. Dit kan toch niet goed zijn voor de boys zo snel allemaal. Groeten een hele verdrietige moeder.

Beste jongeren, Ik ben 5 jaar geleden gescheiden van de vader van mijn dochters (de oudste is nu 12). Hij is vooral bij mijn oudste dochter bezig om de kinderen naar zich toe te trekken. Hij belooft ze gouden bergen (en maakt deze vervolgens helaas niet waar), en vertelt allerlei nare dingen over mij. Ook kan hij soms ineens heel erg boos doen, zowel tegen mij als tegen de kinderen. Ze doen daarom alles om hem blij te houden, ook als dat iets is dat zij niet willen doen. Het kost me heel veel moeite om niets lelijks terug te zeggen over hem, en heel soms kan het niet anders dan dat zijn leugens duidelijk worden. Mijn vraag aan jullie is: is zijn strategie volgens jullie effectief? Ofwel, werkt het om door de andere ouder te kleineren en zwart te maken, kinderen aan je kant te krijgen? Ik maak me daar zorgen over, net als over het effect van dit 'spelletje" op mijn kinderen.

Beste, Helaas hoor ik ook bij de groep van gescheiden zijn of eigenlijk zit ik er midden in en heb nog zo veel vragen ik werd hier door verast naar mijn iede hadden wij een leuke relatie zijn 16 jaar bij elkaar en hebben een dochter van 4 en een dochter van drie ze schelen presies 13 maanden het had zo leuk kunnen zijn maar helaas kan diet niet meer zo lang het huis niet verkocht is woon ik met mijn twee dochters in het gezamelijke huis om de dag legt mijn ex vrouw de kinderen op bed en kom ik pas rond 20;00 uur thuis wij praten niet met elkaar dit licht aan mij ik kan het niet ik zie de pijn in de ogen van mijn kinderen en voel me hier zo rot om en voel me zelf ook bedrogen en voor gelogen ook wij moesten een ouderschaps plan maken de kinderen zijn te klein om te overlegen wat goed is en niet goed is sins dit plan klaar is heb ik een knoop in mijn buik om dat ik er niet uit kom waar we nu goed aan doen voor straks de de helft van de week bij mama woonen en de andere helft bij papa? lijkt mij te veel gegooi met kleine kinderen het lijkt mij het beste en hoor graag jullie mening wat jullie daar van vinden om de kinderen op een plek te laaten slaapen en de andere ouder mag ze zoo vaak zien als ze willen maar savond altijd weer naar huis en ze laaten slapen in hun eigen bed in hun eigen kamer met hun eigen spuletjes ik word alleen heel heel verdrietig bij dit iede voor me zelf maar met alles wat we nu doen probeer ik zo veel mogenlijk aan de kinderen te denken en zelf moet ik op letten dat ik niet in stort wat moet ik hier nu mee deze beslisingen zijn de moelijkste die ik ooit in mijn leven heb moeten doen ik wil namenlijk dat de kinderen er zo min mogenlijk van merken maar het is onvermijdelijk hebben kliene kinderen hier net zo veel last mee als grotere kinderen ik probeer er wel is met ze over te praten maar krijg dat gesprek ook niet echt op gang ik hoor graag van jullie wat jullie het beste lijkt voor de kinderen met woonen ik kom er niet uit.

Ik zit met een vreselijk probleem en zie geen weg hoe ik hieruit kan komen. Mijn ex en ik zijn al vier jaar uit elkaar. Zij had al een andere man, met wie ze sinds drie jaar samenwoont. We hebben drie kinderen, een tweeling van 10 en eentje van 13. Ik heb sinds 2012 een nieuwe relatie. Mijn kinderen hebben mijn vriendin altijd erg leuk gevonden en er was veel plezier in huis. Eind 2012 is dat veranderd. Mijn ex vertelt veel negatieve verhalen over mijn ex en de boosheid en negativiteit wordt doorgegeven aan mijn kinderen. Zij hebben dit inmiddels overgenomen. Hier houdt het niet bij op, mijn ex doet pogingen om mijn vriendin lichamelijk kwaad te doen (bijvoorbeeld met de auto aanrijden e.d.). Er is zelfs al een keer politie aan te pas gekomen! De kinderen vertellen wat zij moeten vertellen, ook al is dit allesbehalve de waarheid. Zij geven mijn vriendin de schuld van alle problemen en voelen zich niet langer vrij om zichzelf te kunnen zijn of te mogen zeggen wat zij voelen, denken of willen. Bij mijn ex niet, maar ook bij mij niet meer. Ze zijn gesloten en beschadigd. Ik weet niet hoe ik hen kan helpen? Praten? Dat is moeilijk, omdat ze alle drie op slot zitten. Klem zitten.

Ik ben benieuwd wat jullie van onderstaande situatie vinden: Ik heb een hele lieve stiefzoon van 16 jaar. Het is een hele gesloten knul, maar met een beetje geduld kom je soms wel bij hem binnen en verteld hij wel eens wat. De laatste tijd loopt het contact tussen zijn vader en moeder niet helemaal soepel. Zijn moeder wil niet overleggen, gooit de hoorn op de haak of loopt bij de deur weg. Vader wil eigenlijk met moeder overleggen zijn kind te proberen te laten helpen in een hulpverleningstraject, zodat het een jonge wordt met een eigen mening en dit ook durft te uiten. Een aantal weken geleden is zoonlief door zijn moeder voor straf de deur uitgezet en naar zijn vader gestuurd. De deur staat altijd open dat is geen probleem. Vader wil eigenlijk graag weten wat voor ergs er gebeurd is, want een kind de deur uitzetten doe je toch niet zomaar. Er komt alleen maar uit dat de maat vol is omdat hij nooit wat zegt en tussen de regels door hebben we begrepen dat hij met zijn vader in overleg moest over de hoogte van de alimentatie en eventuele bijdrage aan zijn opleiding. Dit laatste heect hij niet gedaan en wij hebben ook aangegeven dat hij, ook al is hij al 16 jaar, niet de financiële kwestie hoeft te bespreken maar dat zijn moeder dat hoort te doen. Toen hij een dag bij zijn vader (ons) was heeft zijn moeder hebben via WhatsApp gevraagd toch weer snel terug te kome . Hij praatte ook niet echt met ons. Toen heeft zijn vader gevraagd of hij de berichtjes van zijn moeder gelezen, hieruit bleek dat ze erop aan drong dat hij snel terug kwam, maar haar nieuwe partner mocht niet weten dat zij contact met onze zoon had gezocht. Onze zoon gaf aan dat hij vaker dingen niet tegen bepaalde personen mag zeggen. Zelf denk ik dat hier wel eens een heleboel van zijn onzekerheid vandaan kan komen. Misschien kan je soms beter niets zeggen dan kun je ook niet je mond voorbij praten en een soort verrader zijn voor je moeder. Voor de situatie van het uit huis zetten, met letterlijk al zijn kleding, zijn er voor ons ook al hele vreemde dingen gebeurd. Wij willen geen kwaadspreken over zijn moeder, maar wij vinden het uiterst vreemd dat je moeder niet meegaat naar een diploma-uitreiking van je VMBO-diploma omdat ze geen oppas kan krijgen voor zijn jongere stiefbroertje (11 of 12 jaar) geboren uit de huidige relatie van zijn moeder. Ook vinden wij het voor onze lieverd uiterst vervelend dat moeder alleen maar bij voetbalwedstrijden van zijn stiefbroertje gaat kijken en zelfs al moet het 1e team van zijn club uit en onze zoon moet thuis spelen gaan ze naar het 1e team kijken, terwijl de huidige man van zijn moeder helemaal niets met voetbal had tot voor 2 jaar terug. Ik denk dat we op dit moment een heel gekwetst kind hebben dat door al deze dingen alleen maar verder in zijn schulp gaat kruipen. Inmiddels heeft vader zijn moeder uitgenodigd eens samen te praten. Moeder heeft aangegeven dit niet te willen. Voor ons houdt het daar op. Wat kunnen we het beste doen met onze (stief)zoon, zonder hem nog verder kapot te maken en slecht over zijn moeder te spreken. Maar wij voelen ook de pijn en zien dat hij ook niet gelukkig met de situatie is. hoor graag jullie reacties. Ik ben erg benieuwd

De vader van mijn kinderen, waar ik 45 jaar mee getrouwd ben geweest, is vertrokken naar een nieuwe liefde in Roemenie. Ik ben er kapot van maar mijn kinderen, 40 en 42 hebben hier uiteraard ook grote moeite mee. Zij zijn hun vader kwijt, hij neemt geen contact met hen op maar ook niet met zijn eigen familie. Ik probeer te overleven maar voor hen weet ik niet hoe het gaat uitpakken.