Mijn verhaal

Ten eerste wil ik zeggen dat het zo mooi is dat je naar je kinderen luistert en zo fijn dat je besloot de rechtsgang links te laten. In dit geval voel ik alsof er weinig is wat ik kan adviseren. Het is in elk geval fijn dat de kinderen met jou kunnen praten hierover, dat zal de situatie voor hun iets meer draagbaar maken. Wat ik wel kan bedenken, in verband met het zien van hun vader in een veilige situatie, is dat hun vader bij jullie thuis langskomt. Komen eten, spelletjes doen. Het is misschien niet veel, en niet zo fijn voor de kinderen als bij hem thuis maar het lijkt wel een veilige compromis. Het lijkt mij ook niet ongewoon gezien de situatie dat er misschien iemand ingehuurd wordt die hem thuis helpt (in mom van maatschappelijk werk, zorg), die er dan vervolgens ook bij kan zijn voor de kinderen. Het lijkt niet of hij gaat veranderen, daar is hij immers te oud voor. Ik kan alleen hopen dat hij uiteindelijk zijn eigen situatie door kan hebben. Tot die tijd zijn dit soort compromissen misschien wel het beste voor iedereen. Ik wens je heel veel sterkte en succes toe

Beste Snoes, In jouw verhaal kan ik me deels herkennen. Mijn moeder heeft een persoonlijkheidsstroornis (de theatrale, ligt dicht tegen de narcistische aan) en is daardoor ook heel moeilijk om mee te communiceren. Waarin ik mij kan herkennen is het manipuleren, kleineren etc. Gelukkig kan ik mij niet herkennen in het stalken, de crisisopname etc. Mijn moeder weet echter niet dat ik van haar stoornis weet. Het is heel raar gelopen, maar ik heb het uiteindelijk van één van haar beste vriendinnen gehoord en mijn huisarts heeft het bevestigd. Ik ben zelf naar verschillende psychologen geweest om om te kunnen gaan met de stoornis van mijn moeder. Mijn moeder gaat namelijk niet veranderen(en uw ex-partner ook niet) en daarom kan ik alleen mijn reactie veranderen. Het lijkt mij verschrikkelijk moeilijk en uitputtend als de vader van mijn kinderen in een andere(zijn) wereld leeft. Ik begrijp heel goed dat u de kinderen hun vader niet wilt onthouden. Maar er zullen momenten komen wanneer dit beter is voor de kinderen. Vertrouw daarin op uw instinct, want een moeders instinct is hartstikke sterk. Ik vind het heel mooi om te lezen dat u de kinderen al enigszins probeert voor te bereiden op het moment dat de kinderen kunnen begrijpen dat hun vader nét wat anders is dan anderen. Dit zal hun ook helpen begrijpen waarom zij hun vader misschien niet zo vaak kunnen zien, en dat hij er niets aan kan doen dat hij anders is. Ik heb zelf een cursus gevolgd om meer te leren over de stoornis van mijn moeder(kopstoring). U zou ook op google kunnen zoeken naar KOPP(Kinderen van Ouders met Psychiatrische Problemen) Misschien hebben zij ook cursussen voor jongere kinderen. Ik denk ook dat het belangrijk is voor de kinderen(waarschijnlijk op latere leeftijd) aan te kunnen tonen dat deze stoornissen door artsen zijn geconstateerd, zodat zij niet het gevoel hebben dat u de persoon bent die hun vader zwart maakt. Ik heb namelijk vaak gedacht dat mijn vader riep dat mijn moeder gek was, borderline had etc. omdat ze gescheiden waren. Uiteindelijk bleek hij niet ver van de waarheid te zitten. Het is voor kinderen belangrijk om hun vader te zien. Maar het is wel van belang dat dit gebeurt in een ruimte waar de kinderen zich goed kunnen ontwikkelen en veilig zijn. In uw verhaal beschrijft u een aantal situaties waarbij u het gevoel had dat de kinderen niet veilig waren(autostoeltjes, zwemvesten en tijdelijk een kind zoekraken op een druk plein). Waar ik mij een beetje druk om maak is dat uw ex de kinderen kan manipuleren, kleineren en alles richting emotionele mishandeling. Ik noem dit vooral omdat ik dit zelf ook heb meegemaakt. Ik was gelukkig wat ouder(11) toen mijn ouders gingen scheiden, waardoor ik beter in staat was om mijn eigen mening te vormen dan dat ik was geweest als ik 6 of 9 was. De manipulatie van mijn moeder heeft tijdelijk haar vruchten afgeworpen, wat resulteerde in een soort weerstand naar mijn vader toe. Ik bracht dan ook veel meer tijd bij mijn moeder door dan bij mijn vader, dus had zij veel meer de mogelijkheid om te manipuleren. Wij hadden dezelfde omgangsregeling zoals u in het begin noemde. Ik wil u met mijn verhaal niet bang maken. Maar wel bewust maken. Aan uw verhaal te lezen bent u ontzettend goed bezig en houdt u zich heel goed staande in een moeilijke en wat voor velen een onbekende situatie is. Ik hoop dat u af en toe een dagje voor uzelf neemt en de kinderen bij oma laat, zodat u een dagje kunt ontspannen. Zodat u er daarna weer even tegenaan kunt. Blijf ook goed voor uzelf zorgen op psychisch gebied. Als u merkt dat u ergens vastloopt, schroom dan niet om met een professional te praten. Het is belangrijk dat u zich sterk houd, voor de kinderen, maar ook voor uzelf. Ik heb er vertrouwen in dat u het kunt, omdat ik al zo veel goede dingen lees in uw bericht. Heel veel succes en sterkte toegewenst. Liefs, Julie

Dank jullie wel voor jullie lieve reacties, dat doet me goed om te horen van 'ervaringsdeskundigen'(helaas)... Ik voel me zeker gesterkt bij het feit dat steeds meer mensen nu echt beginnen in te zien hoe hij is (en zijn moeder).. mensen die dichtbij staan, maar ook van verder af. Heb vorige week een gezamelijk gesprek bij MW gehad. Ben blij dat ik een andere insteek heb gekozen dan het welles nietes verhaal van de vorige keer. Ik heb een tijdelijk omgangsschema gemaakt met opbouw. Ik heb goed mijn zorgen en wensen kunnen uiten. Helaas bleef het bij hem bij verdedigen en beargumenteren waarom hij bijv. niet de zitjes in de auto zo hoeven doen. Ook over het plan heeft hij geen enkel inzicht hoe hij het zelf dan zou willen. Het heeft mij wel gesterkt in die zin, dat ik ook van mw een compliment kreeg, dat ik mij openstelde, omwille van de kindjes. Hij kwam de afgelopen tijd kijken bij het sporten van de kindjes. Mijn zoontje had er nog moeite mee. Teveel en te lang afscheid (vaak wordt er bij ex een drama van gemaakt, alsof elke keer de laatste keer is dat hij ze ziet) en mijn zoontje vond dat hij de hele dag zo verdrietig keek. Voor het eerst na al die gesprekken, voelde ik me ook gesterkt om dat tegen hem te zeggen. Zowaar heeft het 1 keer al geholpen. Mijn zoontje ging uiteindelijk vrolijk naar bed, ipv verdrietig te zijn om zijn papa. Zo heb ik nu een aantal dingen goed kunnen ventileren. Ik blijf dat maar doen, aan de ene kant doet hij het schoorvoetend en inderdaad zoals jullie zeggen, hij zal niet veranderen.. maar ik merk dat ik steeds sterker wordt.. de kindjes begeleid.. zoontje gaat binnenkort ook eens met een professional praten (die ons jarenlang al volgt) en ik doe dat nu ook. Dat helpt.. ben al minder bang voor hem. Als hij zich blijft 'gedragen' en het gaat goed met de kindjes (ook zeker als ze thuis komen, gevoel, gedachten) dan kunnen we gaan opbouwen. Gelukkig kom ik ook zo nu en dan wel toe aan een eigen momentje, maar is nog wel te weinig hoor. maar die tijd komt nog wel.. Ik ben al blij dat ik steeds rustiger wordt, door alleen al voor mijn kindjes te zijn.. voor hen doe ik het, zij geven me kracht. @julie dat zal ook ontzettend moeilijk voor jou geweest moeten zijn. Aan de ene kant is de stoornis wel vastgesteld (hier niet) maar officieel weet je het dan niet. Maar wat ontzettend dapper dat je er dan nu wel zover mee bent dat je het weet, en waar het vandaan komt, dat je er wat mee doet. Jij ook heel veel sterkte. Ik was al wezen informeren naar de koppgroepen. Maar degene die ik had gevraagd had geen andere kinderen. Ik probeer het nog even verder, andere instelling gevonden. Het is zeker wel raadzaam. Zodat het niet alleen maar wordt 'jij bepaalt!' zoals mijn zoontje zegt.. ik probeer het nu uit te leggen dat het papa niet lukt om hierover mee te denken en ik hem hier zo mee help. Maar beter is dat je het van iemand anders hoort dan je mama. Iedere keer weer een stapje zetten...