De deur uitgezet

Lieve Anita, Wat een vervelend verhaal. Het lijkt mij dat het allerbeste is om een veilige plek voor hem te creeëren. Ik krijg het idee dat dat al wel goed zit. Dat de deur altijd open staat bijvoorbeeld is heel belangrijk. Ik had ook problemen met mijn moeder. In iets andere mate, maar vooral dat ik zekere dingen niet mocht zeggen en tegen zekere mensen is mij wel bekend. Ik trok ook heel erg in mijn schulp, en viel helemaal stil bij enig form van conflict. Tegenwoordig gaat het een heel stuk beter, hoewel ik het nog wel lastig kan vinden om mezelf te uiten, het wordt steeds makkelijker, en al veel beter dan toen ik mij mijn moeder woonde. Wat voor mij belangrijk was in deze verandering is de veilige sfeer van bij mijn vader. Ook hij liet me weten dat de deur altijd open stond en als ik denk aan wat mijn stiefmoeder altijd zei 'je kan niks fout zeggen' springen the tranen me nog steeds in de ogen. Ik heb ervoor gekozen om bij mijn vader te wonen omdat ik me daar veiliger voelde en heb daar langzaamaan geleerd dat het okay is om te zeggen wat ik vind. Natuurlijk is dit niet een voorstel wat jullie kunnen maken naar jullie zoon, zoiets kan alleen je eigen keuze zijn. Maar ik stel voor dat jullie een ruimte creeëren waarin hij zichzelf kan zijn. Waar hij kan zeggen wat hij vindt, zonder angst voor onnodige consequenties. Dat alleen maakt een wereld van verschil. Natuurlijk zijn jullie wel nog altijd een partij in het conflict, het is heel belangrijk dat hij een onpartijdig persoon heeft om mee te praten. Iemand die zijn familie niet kent, een vriend(in) of een vertrouwenspersoon op school. Dat is ook iets wat mij enorm heeft geholpen. Ik hoop dat jullie hier iets mee kunnen, veel sterkte toegewenst.