Goedenavond, Graag zou ik van jullie willen weten hoe ik het contact met mijn nu veertien jarige zoon kan herstellen. Ondanks een omgangsregeling en het betalen van alimentatie is het contact met mijn zoon is na anderhalf jaar nihil. Hij komt niet meer, pak de telefoon niet op. Hetenige contact is af en toe via de whatapp waarop hij alleen met ja en nee antwoord. Eigenlijk denk ik dat hij niet zeld whatapp beantwoordt maar zijn moeder, die er alles aan heeft gedaan het contact te verbreken. De gang naar de rechtbank wil ik liever niet, omdat ik bang ben hem nog meer te beschadigen. Kunnen jullie mij advies geven hoe ik het beste met hem in contact kan komen. Wat moet ik doen om de negatieve houding van zijn moeder te doorbreken, zodat mijn zoon ook weer twee ouders heeft. Ik wil er alles voor doen. Alvast dank voor jullie reacties.

Beste kinderen/jongeren Heel graag zou ik van jullie mening willen weten. Al een jaar heeft mijn vriend geen contact met zijn dochter (bijna 16) en twee oudere (stief)kinderen (22 en 26) uit een eerdere relatie. Hij is 18 jaar opvoeder van hen geweest. Hij heeft helemaal geen contact meer gehad sinds het moment dat er is aangekondigd dat hij en zijn vrouw uit elkaar gaan. Hij wil heel graag weer contact. Het liefst met alle kinderen. Mijn vraag is hoe je dat het best aanpakt en wat daarin voor jullie belangrijk is. Zo is altijd een dilemma of je toch op een plek gaat opzoeken waar je weet dat je ze treft of dat dat juist onprettig is omdat dat ook onveilig kan voelen (kan ik me voorstellen). Hij stuurt twee wekelijks/maandelijks berichten waarin hij benadrukt van ze te houden en regelmatig ook de vraag of er iets meer kan. Is dit goed of zouden jullie het anders doen? Elke situatie is natuurlijk weer anders maar ergens blijft zo het gevoel dat het voor niemand goed is wanneer er geen contact is. En doordat je geen contact hebt, is het zo lastig is schatten wat goed/belangrijk is voor de kinderen. Vandaar mijn vraag aan jullie. En misschien om ook te weten of het belangrijk is, omdat het ook erg verdrietig en pijnlijk is wanneer je al maanden niets hoort. En nergens een mogelijkheid hebt of hebt gehad te bespreken wat er dan is dat ze geen contact willen. Ik hoor graag van jullie terug, Jose Moeder van 4 kinderen (ook gescheiden) maar met wel een goed contact met alle 4

Goedemiddag, Ik zit met een probleem. Ben gescheiden vader van meisje 10 en jongen 8 jaar. Tot voor kort een goede omgangsregeling, om het weekend kwamen ze bij mij. Mijn dochter wil sinds kort niet meer komen om een reden die ik niet weet. Ze heeft de reden wel aan de moeder verteld en daarbij gezegd dat de moeder dit niet aan de vader mag vertellen. Moeder wil vertrouwen van kind niet beschamen, begrijpelijk... Ik kan op deze manier niets aan een eventueel probleem veranderen (ik weet immers de reden niet) Welke rechten heb ik en welke plichten heeft de moeder?

Graag wil ik advies, als een kind aangeeft dat ze niet naar de andere ouder wilt? Wat te doen? En we hebben nu een regeling allebei de kinderen of niet. Dus als een van de kindjes naar huis wilt gaat de andere mee! De vader van de kindjes vindt dit geen fijne afspraak. maar de kinderen geven aan dat ze het wel fijn vinden, maar hij wilt hier geen gehoor aangeven ! wat nu te doen alvast bedankt voor het advies!

Hallo, Ik ben echt radeloos en ik hoop dat jullie mij advies kunnen geven wat te doen. Mijn man en ik hebben twee weken geleden aan onze kinderen (meisje 16 en jongen 14) aangegeven dat het niet goed gaat tussen papa en mama en dat wij even uit elkaar gaan om uit te vinden of er nog genoeg basis is om samen verder te gaan. In deze periode was ik de helft van de tijd en mijn man de andere helft van de week thuis bij de kinderen. Zij hadden in deze week een hoop vragen en waren erg onzeker, maar verder ging het redelijk. Tijdens deze week heb ik de knoop doorgehakt niet meer verder te willen met onze relatie. Mijn man en ik hebben hier samen overleg over gehad en afgesproken dat wij dit samen deze week aan de kinderen zouden gaan vertellen. Wij hebben hierbij afgesproken dat wij niet negatief over elkaar praten en dat de rede van de breuk ons beiden aangerekend kan worden. Gelukkig zijn wij ons er allebij van bewust dat in het belang van de kinderen wij ons verdriet en boosheid naar elkaar niet aan de kinderen moeten laten zien. Helaas kwam er aan ons plan van aanpak afgelopen maandag abrupt een einde. Onze dochter heeft in mijn mailbox gezeten en hier een mail tussen mijn man, mij en onze relatietherapeut lezen. In deze mail staat dat ik verliefd ben geworden op iemand anders.... Zij heeft mij hiermee confroteerd en ik heb aangegeven dat er inderdaad iemand is voor wie ik meer ben gaan voelen, maar dat dit niet de oorzaak van de scheiding is, maar een gevolg van een slechte relatie... Ook heb ik aangegeven dat ik mij niet gelijk in een nieuwe relatie ga storten, maar dit heel rustig wil bekijken en dat de kids voor mij en voor papa nu het allerbelangrijkste zijn. Het maakt helaas niet uit wat ik zeg, want de kinderen zijn alleen maar heeeeel erg boos op mij en willen mij niet zien! Mijn man is nu bij de kinderen en doet onzettend zijn best om het voor mij op te nemen en de kinderen in te laten zien dat dit iets is tussen papa en mama en dat wij hen op dit moment het allerbelangrijkste vinden. Op dit moment woon ik even in ons vakantiehuisje en heb ik alleen via app (alleen maar hele boze met veel verwijten naar mij) contact met de kinderen. Zij willen mij niet spreken of zien....... Ik weet niet wat ik moet doen. Moet ik de kinderen de ruimte geven en ze even met rust laten of moet ik juist naar ze toe en rustig met ze proberen te praten. Waar doe ik goed aan......???

Afspraken maken over op de hoogte te blijven. Beste jongeren. De moeder van onze dochter van 17 en ik zijn 2 jaar gescheiden. De omgangsregeling is na een jaar mislukt en er is al 7 maanden geen normaal contact meer terwijl dit het eerste jaar na de scheiding nog goed ging. Ze zegt dat ze mij niet wil informeren over schooldingen. Wanneer ik naar schooldingen vraag zegt ze dat ik me daar niet mee moet bemoeien. Dat het haar besluit is om mij hiervan uit te sluiten. Ze wil niet dat ik contact met de school op neem terwijl de school informatie met me deelt. Ik zie als ze dit zegt dat ze boos is, op mij of iemand anders. We hebben twee gezamenlijke gesprekken gehad bij de huisarts maar ze wil niet meer verder praten. Ze heeft nog wel een individueel gesprek bij de huisarts afgesproken. Dit vind ik een goed plan en dat heb ik haar gezegd. Hoe kan ik het best reageren zodat ze merkt dat ik betrokken bij haar ben zonder dat ze het gevoel krijgt dat ik me met haar bemoei? Dank je wel voor jullie tips. Groeten Steven

Hallo allemaal, Ik ben een stiefmoeder van 29 jaar en mijn stiefdochter is bijna 15. Mijn man en zijn ex zijn nooit getrouwd geweest, maar heeft zijn dochter wel erkend. Ze was 5 jaar toen ze bij ons weggehaald is Door haar moeder en een rechtszaak volgde en we kregen recht op een bezoekregeling waar moeder niet aan meewerkte. Toen hebben we besloten met oog op de gezondheid van mijn man om het te laten rusten. Maar sinds vorig jaar januari hebben we weer wat contact met haar zonder dat haar moeder dat weet. Ze zegt dat ze graag bij ons wilt wonen als ze 16 jaar is want dan mag ze opnieuw beslissen. (Zegt ze ik weet niet of dat klopt) Wij zouden graag nu alsnog een regeling willen treffen, maar we willen haar moeder niet zien of spreken. En een rechtszaak zit er ook niet in. Wat is jullie advies? Alvast bedankt.

Hallo Ik ben een man die midden in een vechtschijding zit, we hebben een zoontje van 9 jaar oud. Het gevecht gaat nu alle kanten op en zelf weet daar niet meer zo goed mee om te gaan. Mijn ex heeft ons verlaten voor een nieuwe liefde met een hoop ellende we hebben een Co. Ouderschap op gesteld maar mijn ex blijft maar moeilijk doen. Iedereen zegt ook maar dat ik het maar op me af moet laten komen maar door het liegen van mijn ex en bepaalde dingen die aan haar laars lapt zit en komt er steeds meer woede bij me op. Ik kan haar en haar nieuwe vriend niet met respect behandelen daar heb ik de kracht niet meer voor. Graag wat advies

Hallo allemaal, Ik ben een moeder van 2 zonen (10 en 7 jaar) en ik zit al jaren in een relatie wat niet goed verloopt. Regelmatig ergernissen over en weer en ook ruzies. Nu denk ik er serieus over om te gaan scheiden, dit hebben we al eerder gedacht maar daarna hebben we het weer geprobeerd o.a. met relatietherapie. Punt is dat mijn man zich emotioneel niet/slecht kan in leven in een ander omdat hij een vorm van autisme heeft. Nu mijn vraag; moet ik door blijven gaan in deze relatie (terwijl ik niet gelukkig ben) voor mijn kinderen. Ik ben namelijk echt van mening dat een kind zijn vader en moeder dagelijks nodig heeft. En ik zie veel kinderen in mijn omgeving zo kapot gaan door een scheiding...dat wil ik mijn kinderen niet aan doen... Ik weet wel dat jullie de beslissing niet voor mij kunnen nemen maar adviezen zijn meer dan welkom!! Een bezorgde en twijfelende moeder

Mijn zoon en schoondochter liggen in scheiding en hebben twee kinderen van twee en vier jaar. Hoe moet je in vredesnaam die kinderen duidelijk maken dat hun vader en moeder uit elkaar gaan. Hoe kan je als ouder die de aanleiding is van dit drama je kind nog recht in de ogen kijken. Een zeer ongeruste opa