Ik zit middenin een echtscheiding en woon nu sinds een maand in een ander huis. De kinderen, tweeling van 7 jaar, wonen de helft van de tijd bij mij. Ik voel me ontzettend schuldig t.o.v. de kinderen. Waarom kon ik me niet over mijn boosheid t.o.v. mijn partner heen zetten en heb ik niet beter mijn best gedaan voor de kinderen? Kan ik hierover met mijn kinderen praten of is dit onderwerp te moeilijk voor ze?

Mijn ex en ik hebben 2 dochters, 17 en 18 jaar, beiden gaan naar school en hebben geen baantje. Mn dochter van 18 wil voorlopig geen contact met haar vader. Die van 17 is de ene week bij mij en de andere week bij haar vader, ik heb een minimum inkomen en wil graag dat mn ex zn steentje bijdraagt, maar weet niet wat ik kan vragen, wil geen rechter oid, mn kinderen hebben al genoeg gedoe, hij betaald momenteel niets, alleen het eten voor die van 17 als ze bij hem is. Heeeelp :-)

Alles heb ik geprobeerd om een goede relatie te houden met de vader van mijn kind, nadat hij me had verlaten voor een ander. Samen naar de sport, naar de schoolgesprekken, ik kocht een cadeautje voor de verjaardag van zijn vriendin, ging, samen met ons kind op verjaarsvisite bij hem zelf. Maar hij blijft me negeren, niet aankijken. Hij vraagt me nooit wat rechtstreeks, alleen maar via de app of de mail en hij wil er niet met me over praten. Ik snáp het gewoon niet. Hij had een leven kunnen hebben met zijn vriendin en een uitstekende relatie met de moeder van zijn kind, we hadden écht sámen ouders kunnen zijn, en hij wil het niet! We zijn 5 jaar verder. Ik heb allang geaccepteerd dat hij nu met een ander leeft en ik heb zelf ook best een aardig leven. Kom op zeg, we zijn volwassen mensen! Voor mezelf vind ik het nog niet zo erg, hoewel het lullig voelt om altijd maar genegeerd te worden, maar wat moet ik tegen mijn kind zeggen? Een puber van bijna 16 die intelligent genoeg is om te zien dat het niet lekker gaat. Moet ik open zijn en hem vertellen dat mijn ex alleen maar een zakelijke omgang wil? Ik heb in de afgelopen 5 jaar nog nooit één lelijk woord over hem gezegd, hem nooit één strobreed in de weg gelegd als het ging om vakanties, extra uitjes en weekendjes. Maar ik heb ook grenzen en die zijn nu wel bereikt. Wil hij het niet? Nou, dan niet, ik heb hem niet nodig. Maar mijn kind wel! Wat moet ik in vredesnaam tegen hém zeggen zonder zijn vader zwart te maken, zonder zijn loyaliteitsgevoel aan te tasten, zonder hem verdriet te doen? Wat zouden júllie willen, dat ik zou doen of zeggen?

Ook ik heb jullie hulp nodig...... Voelt een beetje als falen, maar ben blij dat ik deze site heb ontdekt. Ik ben moeder van 2 kinderen 8 en 11 jaar. Ze waren 2 en 4 ten ik ging scheiden. Vanaf dag 1 een drama scheiding. Zo gaan er jaren voorbij en de kinderen worden groter.ik ben een moeder die langzaamaan de kinderen betrekt bij beslissingen. De meeste zaken gaan over vakantie indelingen of extra dagen plannen bij hun vader en bij mij. Ze krijgen ook een mening en ik vind dat ze die mogen laten horen. We beslissen uiteindelijk wel over waar zijn heen moeten. Ik luister en neem hun mening mee in mijn beslissing. Soms kan ik iets met hun mening en soms ook niet. Ook daar moeten ze mee leren omgaan. Van mij mogen de kinderen altijd naar hun vader bellen, langs gaan of blijven slapen. Ik betrek hun vader bij veel zaken rondom de kinderen. Nodig hem uit op de dag dat ze jarig zijn bijv. Helaas hij komt nooit. Ook merk ik dat de kinderen bij hun vader niet naar mij mogen bellen of langs mogen komen. Zoals hij altijd zegt 'het zijn tijd' Speelgoed mogen ze iets meenemen om het mij te laten zien, heb hun nieuwe kamer nooit gezien,wat ze wel graag willen laten zien, maar ze weten dat ik niet binnen mag komen. Het breekt mijn moederhart. Hij wil niet luisteren en vind dat wij als ouder moeten beslissen......het zijn pas kinderen zegt hij. Ik wil open zijn, kinderen leren omgaan met hun gevoel en wensen, leren dat sommige dingen moeten, maar dat er ook een stukje vrijheid is. Niet laten kiezen tussen ouders! Doe ik dat fout.....waar doe ik goed aan....ik wil de kinderen er niet tussen zetten....

In augustus 2013 waren man en ik 16 jaar samen, waarvan de laatste 4 jaar ook getrouwd. Onze dochter was bijna 4 jaar. Nadat hij uit het niets mij meedeelde niets meer voor mij te voelen, heeft hij mij tot heden onfatsoenlijk en respectloos behandeld, waarbij hij onze dochter als schild gebruikt. Ik moest bijvoorbeeld van m'n dochter vernemen (toen was ze 4) dat papa een nieuwe vriendin had. Ik kon geen antwoord geven op haar vragen, wat haar frustreerde. Dit is 1 van de vele voorbeelden waarin hij zich laf gedroeg. Mijn ex-man neemt totaal geen verantwoording voor zijn handelen en gedrag. Inmiddels ben ik met mijn dochter verhuisd en zijn mijn ex-man en ik gescheiden. Nog voordat ik het huis uit was nodigde mijn ex-man zijn nieuwe vriendin uit in ons huis, waarbij hij vaag deed over wie ze was tegen onze dochter. Meteen nadat mijn dochter en ik verhuisd waren, is zijn nieuwe vriendin (erg jong) bij hem ingetrokken. Zij is dus aanwezig als mijn dochter bij haar vader is (wekelijks). Mijn dochter heeft veel voor haar kiezen gekregen en moet nog veel verwerken. Ze heeft wekenlang nachtmerries gehad en is af en toe brutaal/opstandig. Als ik dit bij hem aangeef, krijg ik als reactie dat ze bij hem slaapt als een roos en altijd lief is. Zij is dol op haar vader en ondanks dat de communicatie tussen hem en mij heel stroef gaat, zal ik nooit een verkeerd woord over haar vader zeggen tegen haar. Ze heeft wel veel vragen; waarom heet jij nu anders van je achternaam? Wie is er bij jou als ik bij papa ben? Etc. Ik geef haar zo eerlijk mogelijk antwoord, ook al is het soms niet wat ze wil horen. Doe ik daar goed aan? We spelen vaak met knuffels en via dit spel vertelt ze me veel over wat er in haar omgaat. Het geeft haar rust dat de knuffels bij mij zijn als zij bij haar vader is. Mijn dochter is erg open over de scheiding op school en tegen haar vriendinnen. Vorige week zei een vriendinnetje tegen haar 'jij woont nu hier met je moeder en je vader is alleen in het andere huis', waarop mijn dochter reageerde 'nee hoor, papa woont daar met een nieuwe mama'. Ik schrok me wild. Niet alleen staat in ons ouderschapsplan dat zij niet zonder toestemming van de ouders iemand anders 'papa/mama' mag noemen, maar ik ken die vriendin niet. Ik vertrouw mijn kind aan mijn ex-partner toe, niet aan zijn nieuwe vriendin. Ik heb dit bij mijn ex-partner neergelegd, maar zoals gewoonlijk reageert hij niet. Wat moet ik hiermee doen? Zoals ik al schreef is mijn dochter dol op haar vader (bij papa mag ik alles en krijg ik alles). Ik ben bang voor het moment waarop ze meer vragen krijgt die ik niet kan beantwoorden (waarom houd papa niet meer van jou?) en dat ze erachter komt wat haar vader mij allemaal heeft aangedaan. Het zal haar zoveel verdriet doen. Hoe ga ik daarmee om? Ik hoop dat iemand me wat antwoorden geven...

Wow wat fijn dat ik advies kan vragen aan jongeren! Want ik zit behoorlijk met een aantal dingen rondom de scheiding van mijn ex en mij en vooral wat voor effect het heeft op onze kinderen. Maar het is een lang verhaal dus ik probeer het zo kort mogelijk te vertellen. Mijn zoons zijn nog niet echt jongeren maar 9 en 11 jaar oud (groep 6 en groep 8). Op het moment dat wij uit elkaar gingen (eerst tijdelijk, dat is nu 2 jaar geleden, en toen definitief, dat is nu een jaar geleden) hebben we niet de echte reden verteld aan onze kinderen maar omdat ze toen nog maar 7 en 9 waren wat om de hete brei heengedraaid. Mij ex had een affaire en ik vermoedde dat wel maar hij bleef ontkennen. Toen hij het me uiteindelijk vertelde was de dame waarmee hij al anderhalf jaar iets had zwanger. Ze heeft het kindje laten aborteren maar ik heb hem wel de deur uit gezet. Toen hij na een half jaar met haar brak zijn we wel weer naar elkaar toe gegroeid, voor onze kinderen een hoopvolle tijd. Ik kwam echter na een paar maanden iemand tegen van vroeger en ben daar heel erg verliefd op geworden. Toen heb ik de knoop doorgehakt en nu zijn we dus uit elkaar. Ik heb de kinderen ondertussen verteld dat ik verliefd ben op iemand. Maar ze willen niets met hem te maken hebben. Ik denk dat ze hem zien als de veroorzaker van onze definitieve breuk. Ik wil helemaal niet gaan samenwonen met deze nieuwe man of zo maar ik zou het fijn vinden als mijn kinderen hem leren kennen. Ik wil ze dit echter niet opdringen en mijn ex vind het onzin het zou niets toevoegen aan hun leven. Wat vinden jullie daarvan? moet ik het initiatief volledig bij mijn kinderen laten of kan ik best af en toe voorstellen of ze een keer meegaan naar hem toe of voorstellen om iets leuks te gaan doen? Overigens heeft hij twee dochters waar ik gek van ben. Dat is denk ik ook niet erg leuk voor mijn zoons om straks te zien ho eik al een band heb met deze twee meiden terwijl zij mijn nw liefde en zijn kinderen nog helemaal niet kennen. ik ben erg benieuwd naar jullie reactie en mening, groeten en erg bedankt, Gabrielle

Hallo allemaal, Ik ben vanaf 23 december 2014 met mijn partner uit elkaar. We hebben 2 zonen samen (12-6). Zij is plotseling weggegaan, ondanks ik haar aangeboden heb om thuis te blijven met de kinderen en vanuit hier alles te regelen (woning/werk/bijstand en noem maar op...) totdat zij alles weer op rails heeft. Dan zou ik tijdelijk ergens anders wonen. Ik ben nooit en ten nimmer een bedreiging voor haar geweest. Zij is dus 75 km verderop, bij haar broer tijdelijk ingetrokken (in gezinsvorm: man, vrouw, zoon, dochter), puur om de reden bij haar familie dichtbij te gaan wonen. Er is niet mogelijk om te praten over een mogelijkheid dat zij hier in de buurt gaat wonen, voor de kinderen. Dat onderwerp staat op slot!!! Het zou anders heel wat makkelijker zijn voor iedereen, maar ok, dat is een andere discussie. Ik heb een koopwoning en heb een baan waar ik gelukkig mee ben en wil hier niet weg. Ik heb zeer onregelmatige werktijden. (Ben al 8 weken in de ziektewet, vanaf volgende week 19 januari as. begin ik weer met werken) Ik weet niet hoe ik het met de kinderen moet gaan doen. Het gaat niet verder zo, de oudste is wel zelfstandig. Ze zijn voor de tweede week op rij hier op school, na de wintervakantie). Op vrijdagavonden na de zwemles (18 uur) van de jongste, heb ik ze telkens naar de moeder gebracht en zondag weer opgehaald. - Mijn oudste wil wel graag in de vertrouwde omgeving blijven wonen en naar dezelfde school blijven gaan. Hij zit hier ook op voetbal (elke zaterdag wedstrijd) Hij is zelfstandig in-uit bed komen, schoolgaan, huiswerk, en ga zo maar door! - mijn jongste zit dus nog op zwemles. Hem heb ik in het verleden ook beloofd op voetbal te zetten nadat hij de A-diploma heeft gehaald. Hij heeft meer zorg nodig met de ochtendrituelen, naar school gebracht worden, opgehaald worden, eten voorbereiden, in bed stoppen enz. Mijn (ex)partner is een lui iemand, zij wil het liefste van de bijstand incasseren en is niet mobiel (geen auto en kan niet eens fietsen, jaaaa die zijn er ook!) zij slaapt het liefste tot 12-13 uur uit. Zij zegt dat zij alles weer gaat aanpakken en alles op eigen kracht gaat opzetten en voor de kinderen het beste voor heeft. ...Zou ze moeten! Maar waar ik mee zit is; Hoe moet ik het doen met de kinderen, moet ik de broers tijdelijk scheiden, jongste bij moeders en oudste bij mij? De jongste naar moeders sturen en daar op school zetten. als zij een woning toegewezen krijgt, dat de oudste dan ook naar toe gaat zodat de broers in ieder geval bij elkaar zijn en dat ze dingen kunnen doen waar ze plezier van hebben. Ik en mijn ex-partner zijn twee volwassenen die gekozen hebben om uit elkaar te gaan. Ik weet zeker dat de kinderen daar niet blij mee zijn, omdat vooral de afstand een grote rol voor ze speelt; de vertrouwde omgeving wordt ze ontnomen. Kan ik haar rechterlijk verplichten om in de buurt (straal van 15 km) te komen wonen, zodat de kinderen het minste last van hebben? Dat we in co-ouderschap de kinderen kunnen opvoeden? Graag wil ik adviezen en reacties op deze post.

Beste kinderen, Ik ben gescheiden en moeder van mijn biologische kind van 7 jaar en stiefmoeder van een dochter van 10 en een zoon van 12, ik woonsamen met hun vader. De verhoudingen tussen mij en de kinderen zijn goed en ook tussen de kinderen onderling. Zowel mijn partner en zijn ex als ik met mijn ex hebben co-ouderschap over de kinderen. Mijn partner is nog niet gescheiden van zijn ex-partner, dus de moeder van mijn stiefkinderen, helaas duurt dit allemaal erg lang en is er veel ruzie. Volgende maand is er na 3 jaar eindelijk een rechtszitting. Nu is het zo dat mijn stiefzoon net 12 is, en dus gehoord wordt door de rechter. Hij wil er niet met zijn vader of moeder over praten wat hij tegen de rechter zal zeggen. Zelf weet ik niet goed hoe zo'n gesprek tussen een kind en een rechter verloopt, hoe de vragen gesteld worden en dergelijke. Ook zou ik hem graag wat meer informatie hierover geven. Zouden jullie mij kunnen vertellen hoe zo'n gesprek gaat, wat jullie ervaringen waren en hebben jullie tips hoe wij hem het beste kunnen helpen en begeleiden. Alvast erg bedankt, Rebecca

Dag allemaal, ik heb een vraag en hoop dat jullie me verder kunnen helpen. Wij zijn nu ongeveer 1,5 jaar uit elkaar en hebben co-ouderschap over onze zoon. Wat mij opvalt is dat onze zoon van 10 jaar iedere keer als hij bij zijn vader is geweest heel boos en opstandig is. Hij geeft aan dat hij niet zichzelf kan zijn bij z'n vader en op z'n tenen loopt. Het gevolg is alleen dat hij bij mij iedere keer eerst de grenzen opzoekt en heel brutaal is en niet luistert. Ik geef duidelijk m'n grenzen aan, maar vind ook dat hij best boos mag zijn en ook zijn mening mag geven over dingen die hij bij mij niet leuk vindt. Na een aanvaring praten we het uit en dan hebben we het de rest van de dagen heel goed, met veel humor en dichtbij elkaar zijn, knuffelen, leuke dingen doen etc. Toch merk ik dat ik er last van heb, het lijkt namelijk steeds erger te worden en vandaag gooide hij ook met dingen en gaat hij slaan. Ik heb gezegd dat hij daar straf voor krijgt, een dag z'n computer innemen, maar ik zou graag horen wat ik nog meer kan doen. Ik moet zeggen dat ik er langzamerhand wel moedeloos van word, zijn vader geeft namelijk aan dat hij het bij hem nooit doet. Mijn zoon zegt dat dit klopt, hij zou niet durven..... Maar hij zegt aan de andere kant ook dat hij het liefst bij mij zou wonen, omdat z'n vader zo vaak boos wordt. Ik hoor het heel graag, dank jullie wel voor het beantwoorden.

Hallo, ik zou graag jullie advies willen. Ik ben een gescheiden moeder van een dochter van 14 jaar. Door financiële omstandigheden woont mijn dochter bij haar vader en is zij om het weekend en tijdens vakantie bij mij. Dagelijks heb ik telefonisch contact met haar. Nu vertelde mijn dochter dat ze al maanden zonder ontbijt en lunch naar school gaat, iets wat ik niet wist. Wel weet ik dat haar vader haar altijd zegt dat ze dan maar eerder moet opstaan. Vaak is hij namelijk al zelf naar zijn werk, als ze opstaat. Maar heeft nooit ontbijt voor haar klaar staan. Zelf ben ik van mening dat de ouder hoe dan ook er voor moet zorgen dat kinderen goed gevoed naar school gaan. Ik heb er met de vader over gemaild en gesproken, maar hij vindt dat onze dochter 'groot' genoeg is om hier zelf voor te zorgen. Ik kan me niet voorstellen dat je als ouder rustig op je werk kan zitten, wetende dat je kind met een lege maag in de klas zit. Het verklaart voor mij nu wel waarom onze dochter vaak misselijk is en ziek naar huis gaat. Hoe kan ik de vader laten inzien dat het toch ook echt de taak is van de ouder om er voor te zorgen dat je kind eerst ontbijt en het liefst ook lunch mee heeft? Alvast bedankt voor een reactie. Moeder.