Toppers, Ik wil graag jullie mening over een situatie die door veel mensen onmenselijk genoemd word. In 2009 zijn mijn ex-vriendin en ik ouders geworden van een tweeling. Vlak na de geboorte ging het fout, helaas. Ik kan het verhaal helemaal uit de doeken doen, denk dat het geen meerwaarde heeft. Vanaf dag 1 heeft mijn ex-partner geen vertrouwen in mijn opvoedkundige vaardigheden. Wat resulteert in het weghouden van de kinderen. Inmiddels zijn we ruim 5 jaar verder en heb ik de kinderen 4 keer gezien afgelopen 3 maanden. Dit dankzij jeugdzorg. Echter zitten we nu in een situatie waar niemand een besluit durft te nemen, namelijk: sinds oktober 2013 staan we onder toezicht bij jeugdzorg om een omgangsregeling op te starten. Na een vrij lange periode van gesprekken tussen ouders en jeugdzorg zou er daadwerkelijk begonnen worden met omgang. Echter mijn ex-partner raakte zwanger. Om mijn ex-partner geen stress te bezorgen tijdens de zwangerschap hebben we (jeugdzorg en ik) besloten om de omgang uit te stellen tot na de zwangerschap. Dit liep uit naar halverwege oktober 2014. Sindsdien hebben de kinderen mij 4 keer gezien in plaats van 8 keer omdat moeder de andere 4 keren niet nodig vond. kortom moeder ondersteund de omgang nog steeds niet. Omdat we (jeugdzorg en ik) bang zijn dat de kinderen in een loyaliteitsconflict terecht komen komt de vraag bij ons op of het verstandig is om door te gaan of de kinderen los te laten. Reden: Kinderen hebben op dit moment een gezinsleven. Hoogst waarschijnlijk stabiel, en veilig. Het druist tegen alle principes in die ik heb, echter moet ik het zover laten komen dat moeder nog meer spanning ontwikkeld en dit uiteindelijk afgeeft aan de kinderen? Dit is een hele korte samenvatting, mocht ik niet duidelijk zijn hoor ik dat graag. Graag geen reacties van dwaze vaders of moeders.

Hallo. Ongeveer 7 jaar geleden zijn mijn ex en ik uit elkaar gegaan. We hebben toen de afspraak gemaakt dat de twee jongens (13 en 9) een aantal dagen doordeweeks bij mij zijn en om het weekend bij beide ouders. Ik heb een nieuwe relatie (samen een dochter) en mijn ex heeft ook een nieuwe relatie waarbij ze ook twee kinderen heeft gekregen. Op dit moment wonen zowel ik als mijn ex in Den Haag en ik ga samen wonen in Amsterdam. Ongeveer anderhalve jaar geleden heeft mijn oudste zoon een aanvaring gehad met mijn huidige partner en sinds dien is er geen contact meer tussen de twee. Hij wil haar niet spreken en ook niet respecteren. Dit brengt uiteraard problemen met zich mee dat indien ik binnenkort verhuis hij uiteraard niet welkom is zolang mijn zoon mijn nieuwe partner niet accepteert en respecteert. Hoe kan ik dit het beste aanpakken?

Het volgende is er gebeurt, maandag 2 februari is mijn zoon (14) "weggelopen" van huis, hij is hierbij direct door vader opgepikt en deze is naar het politiebureau gereden!. Daar heeft een gesprek plaats gevonden tussen agente vader moeder en zoon en (onder protest van mij/ moeder) "even" met vader mee zou gaan om rustig te worden en daar aansluitend zou er een gesprek volgen tussen mij en zoon. Afspraak was gesprek die dag of uiterlijk de volgende dag. De volgende dag ontvangt ik/moeder een whattsappje dat ze niet komen praten , dat de brief van de advocaat onderweg is en zoon geen contact meer wil met mij/moeder. De reden dat mijn zoon is weggelopen; Wij mopperde altijd op zijn cijfers, hij mocht niet later dan 21.30 uur thuis zijn door de week, wij mopperde dat hij zijn beugel moest dragen. De maandag van weglopen had hij van zijn mentor gehoord dat hij zeer waarschijnlijk blijft zitten en dat hij beter zijn best moet gaan doen. Nu er advocaten in het spel zijn worden de klachten steeds groter; Hij mag niets, wij doen niets met hem, hij is bang voor stiefvader, in het dorp is niets te doen, wij trekken dochter altijd voor enzv enz enzv. van de mediator moet ik hem nu zijn rust geven ( nog 1 maand), wat ik met pijn in mijn hart doe, omdat ik weet dat de stap voor hem alleen maar moeilijker wordt en dat hij daar gemanipuleerd word. (dat doen ze al vanaf dag 1 van de scheiding.) wie kan mijn tips of advies geven

Hallo, Ik heb een vraag voor kinderen die misschien in het zelfde schuitje hebben gezeten als mijn zoon. Mijn zoon is 13 jaar en gaat na de zomervakantie naar het voortgezet onderwijs. Sinds 4 mnd verteld hij mij om bij vader te willen wonen. aangezien mijn zoon niet meer tegen alle manipulatie op kan, heeft hij gekozen om de stap te maken en bij vader te gaan wonen hij denkt met deze stap rust te krijgen. omdat hij weet dat ik dit Nooit zou doen. Ik moet lijdend toezien dat hij hieraan kapot gaat en zou uit liefde hem wel willen laten gaan maar doe ik er goed aan en raak ik mijn kind dan niet helemaal kwijt. Hij is door de rechter naar mij toe verwezen, maar als dit op een rechtszaak uitdraait en mijn zoon blijft volhouden naar vader te willen. zou ik hem zeker moeten laten gaan. Mijn ex heeft autistisme en mijn oudste zoon heeft ook autisme en woont bij hem. de jongste zoon heeft dat niet en die kiest er voor om bij hen te gaan wonen omdat hij er niet meer tegen bestand is. Wie kan mij helpen. een verdrietige moeder die het beste voor heeft met haar zoon.

beste jongens.meijes, wat betekent voor jullie om alleen met je vader of je moeder te wonen? omdat je er geen veilig voelt bij een van jullie ouders? En hoe zouden jullie de relatie verbeteren om toch contact met jullie beide ouders te hebben? Bedankt Groet, Ina

Mijn zoon van 18 is vorig jaar bij zijn vader gaan wonen, nadat ik hem min of meer het huis uit gezet heb omdat ik niet meer tegen het draaien en halve waarheden van hem en zijn vader kon. Zoon vond dat hij zich niet aan de regels hoefde te houden. Bij vader mocht alles en vader ondermijnde doorlopend mijn regels en oom de afspraken die wij gemaakt hadden over de opvoeding. Nu wil mijn zoon mij niet meer zien omdat hij meent recht te hebben op een spaarrekening die niet van hem is maar voor hem. Zijn vader en ik hadden hier afspraken over gemaakt maar vader vertelt zoon dat hij recht heeft op het geld als hij 18 jaar is, terwijl dit zeker niet zo is. Het is voor zoon comfortabeler om het verhaal van zijn vader te geloven, want dat past beter dan de waarheid. Het is heel simpel om hem het geld te geven, want dat is de voorwaarde van zoon voor contact! Maar ik denk dat daar de pijn niet zit, het is niet allemaal weer goed als hij het geld krijgt ( het gaat overigens over een bedrag van rond de 1500 euro, dus geen miljoenen). De afgelopen jaren is er veel gedoe geweest. Zoon die respectloos is naar mij en naar mijn partner. Zoon die niet meer naar school wilde en zijn opleiding ook niet afgemaakt heeft en nu wat rond hangt bij zijn vader, af en toe wat werkt via een uitzendbureau en geen enkel contact meer wil. Ik denk zelf dat hij boos en verdrietig is maar ik er niet doorheen komt. Wij hebben samen altijd een hechte band gehad die nu helaas geheel verbroken is. Ik vraag mij af of ik hieraan nog wat kan herstellen of dat ik het moet laten tot hij inziet dat hij voorgelogen is door vader en zelf ook een rol geeft gehad in de situatie zoals die nu is. Ik maak af en toe contact met hem via app of FB, maar als er al een reactie komt is dit een boze en geld eisende reactie. Zooo verdrietig voor hem dat hij het gevoel heeft klem te zitten en niet anders kan reageren wegens zijn vader die er heel subtiel te nodige gif in gooit. Het kind van de rekening ......

Ik ben nu 2,5 jaar gescheiden en heb co-ouderschap met de vader van mijn 2 kinderen (11 en 7 jaar). Hun vader weigert te communiceren over opvoedingszaken. Het enige waarover hij wel wil communiceren zijn de data en roosterafspraken. dit voelt niet goed, omdat co-ouderschap betekent dat je samen opvoedt. Wat moet ik doen?

De scheiding was al moeilijk genoeg voor mijn kinderen (12 en 15). Kinderen wonen bij hun moeder, ongeveer 70 km bij mij vandaan. Moeder is weer getrouwd en heeft opnieuw een kind gekregen. De oudste gaat niet lekker op school, niet lekker met stiefvader en voelt zich niet veilig in omgeving. Nu wil hij bij mij komen wonen. Hij is hierover al een poosje in gesprek op school. HELP ! Wat nu, natuurlijk is hij welkom, maar dit is niet iets wat je zomaar beslist. Ik heb hem nu een opdracht gegeven om het eea. op te schrijven. Best wel uitgebreid, maar ik stelde hem voor dat het verhaal zo duidelijk zou moeten zijn, dat als ik het aan een vreemde zou laten lezen, dat die vreemde je meteen zou begrijpen. Dit zou hij dan ook op school aan zijn mentor (zorgcoördinator} kunnen laten lezen. Die is overigens allang op de hoogte. Wat moet/kan ik, volgens jullie, doen zodat hij een juiste beslissing neemt? Het is natuurlijk heel belangrijk dat hij over ALLES goed nadenkt!

Hoi, Ik ben Ines. Onze situatie is iets anders dan een gescheiden gezin. Mijn man heeft een buitenechtelijke relatie. Ik heb het zo kunnen regelen dat hij op vaste tijden daar heen gaat. Twee nachten en dagen in de week. En iedere keer voor hij terugkomt spreken we af om weer met elkaar in te tunen. Dit heeft drie jaar geduurd voordat het goed liep. Onze jongste heeft er schade van opgelopen. Mijn man kan maar niet inzien dat hij hier werk te doen heeft. Hij voelt zich machteloos om met onze jongste om te gaan. Het herstel en vertrouwen van die dochter-vader relatie is dan ook nog compleet weg. Hebben jullie raad voor ons? Hartelijk dank alvast. Ines

Ja, helaas is het ons niet gelukt het gezin intact te houden. We gaan uit elkaar, gelukkig nog op rustige manier, en zijn nu bezig met de omgangsregeling. We hebben 3 kinderen; meisje bijna 12, meisje bijna 6 en jongen van bijna 4. We gaan op 2 straten afstand wonen, wat voor ons perfect lijkt nu voor de kinderen. De vraag; wat is een verstandige omgangsregeling in belang van de kinderen ?? Mijn insteek (want nog niet samen helemaal over eens) is maximaal 4 nachten bij de andere ouder. Dan duurt het niet TE lang met missen. Wat zijn jullie ervaringen? Waar moet ik op letten? Wat werkte op de jongere leeftijden het beste ? Ik begrijp dat elke situatie en elk kind anders is, maar zoek wat handvatten. Alvast erg bedankt voor jullie feedback.