Wat kan ik doen?

Beste J., Dat is een zeer herkenbare situatie voor mij als kind (tijdens de scheiding nog 18). Mijn vader was ook vreemdgegaan, en ik voelde immense woede toen wij als gezin daar achter kwamen. Mijn vader had er vervolgens enorm veel moeite mee dat ik hem niet wilde zien. Ik zat thuis, bij mijn verdrietige moeder, en wilde alleen maar aandacht geven aan dingen die ik toen belangrijk vond: mijn moeder, broertje, school en sport. Dat klinkt hard, maar zo voelde het wel. Het voelde alsof papa echt iets flink fout had gedaan. Dat is ook wel een beetje zo, vreemdgaan is nooit de oplossing en natuurlijk erg pijnlijk voor de partner, zeker als het al jaren aan de gang is. Toch heb ik in die periode geleerd dat je als kind buiten het huwelijk staat. Je vormde wel een gezin, maar als je ouders gaan scheiden staat dat buiten jou. Ik bedoel hiermee te zeggen dat ik mijn vader weer begon te zien als VADER, niet als PARTNER die problemen in zijn huwelijk misschien niet altijd op de juiste manier aanpakte. Ik begon hem weer meer te waarderen en bouwde langzaam weer een band op. Nu sterker dan ooit, vijf jaar na de scheiding;) Het is daarom voor een ouder zaak om geduld te hebben. Kinderen voelen al snel een soort stress als ze ergens heen 'moeten', of als er iemand druk op hen uitvoert. Geïnteresseerde berichtjes zijn voor kinderen áltijd fijn, ook al hebben ze niet altijd zin om te reageren. Geloof me, dat helpt. Stapje voor stapje. Maar nogmaals, kinderen hebben veel tijd nodig om zoiets te verwerken. Ook al voelen die zes maanden natuurlijk enorm lang voor u; het voelt slechts als een paar maandjes voor je oudste dochter, waarschijnlijk. Zij wil nu thuis alles op een rijtje zetten. Ik was zelf 18 en zat volop in de pubertijd. Daarom voelde het extra zwaar toen er ineens allerlei nieuwe (scheidings)emoties bijkwamen die ik nooit had verwacht. Kortom: ik denk dat je als ouder niet meer kunt doen dan het kind/de kinderen de tijd geven om alles te verwerken. En te wachten op het moment dat ZIJ er klaar voor zijn. Later zullen ze allesbehalve vergeten hoe fijn het was dat hun vader of moeite zoveel geduld en liefde toonde;) Groeten, Yannick

Heel erg bedankt voor jullie bericht beste Yannick en Jay, hier heb ik heel veel aan!! Blijkbaar en gelukkig doe ik het tóch op de goede en juiste manier :) Het is zo moeilijk om opeens zo weinig contact met je kinderen te hebben, vooral omdat ik er altijd voor hun geweest ben. Dus ook als ze niet vaker willen komen, dan ze nu doen, er niet met hun over gaan praten? Gewoon afwachten wanneer en hoe vaak ze zelf willen komen? Lieve groet!