Jongvolwassen zonen vertellen over de scheiding

Hi Astrid, hoe lastig sommige aspecten zijn in elke scheiding, prijs ik je voor het kiezen voor jezelf. Vaak merken kinderen ook al (onbewust) dat een scheiding beter is, maar dat hoeft natuurlijk niet. Ik was zelf nog te jong om daarbij stil te staan (ik was 6 toen ze scheidden) maar ik weet achteraf wel door de herinneringen aan ruzies thuis dat het heel goed is dat de scheiding heeft plaatsgevonden. Mijn vader ging destijds ook niet met mijn moeder akkoord, dus dat herken ik. Mijn advies zou zijn: vertel het ze helemaal vanuit jouw perspectief. Neem dus geen woorden in de mond met ‘jullie vader deed dit/ begrijpt het niet/etc’, maar blijf helemaal bij jezelf en jouw gevoel. Het had mij geholpen als mijn moeder had verteld (op latere leeftijd bij ons) wat erachter zat en hoe zij het wilde. Dat zou ik aangeven bij je zoons: dat je geen ruzie wil maken/krijgen, je eigen leven vormgeven/geluk wil vinden en dat je zoons altijd bij je terecht kunnen met al hun vragen en eigen emoties. En dus ook om het te blijven bevragen in de periode erna, bijvoorbeeld of zij er veel mee bezig zijn, wat zij erover denken, of zij iets anders/liever willen zien. Blijf aangeven dat voor alles ruimte is waar zij mee zitten, nu of in de toekomst. Ik had het fijn gevonden als mijn ouders/mijn moeder die mogelijkheid had geboden, zelf die gesprekken had geopend, zelfs al leek er niks aan de hand of was het al lang geleden. Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Liefs, Carly

Hey Astrid, fijn dat je het goede wilt doen. Ik ben zelf 23 en mijn ouders zijn twee jaar geleden uit elkaar gegaan. In mijn geval wilde mijn vader bij mijn moeder weg en was ze het er zelf niet mee eens. Toch hebben ze dit samen verteld. Ik had veel onbegrip voor de keuze maar wat mij hielp was veel gesprekken met mijn ouder hebben over waarom hij ervoor koos om weg te gaan. Waarom het voor hem zo belangrijk was om zelf verder door te ontwikkelen als individu. Dat zou dan ook vooral mijn advies zijn: Ik zou het bij jezelf houden. Niet vertellen wat hun vader eventueel niet goed heeft gedaan, maar dat deze beslissing is gemaakt vanuit jezelf en het verlangen om als moeder op eigen benen te staan. Misschien kan je ook benoemen (als dit zo is) dat je door deze keuze ook wellicht een nog betere moeder kan zijn voor hen. Het kan zijn, omdat ze al jongvolwassene zijn,, dat ze het verlangen naar persoonlijke ontwikkeling ook goed kunnen begrijpen. Ik wens je veel succes met het vertellen Astrid. Spreek vooral met je hart en hou veel ruimte over voor jouw zoons om hun vragen te stellen en hun gevoel kwijt te kunnen. Liefs Lisa