Mijn zoon is boos op mijn vriend

Beste Roza, Bedankt voor het bericht. Ik begrijp de situatie volledig, aangezien ik er zelf ook in heb gezeten. Toen mijn vader verliefd werd op een andere vrouw (en mijn ouders uiteindelijk gingen scheiden), had ik er totaal geen behoefte aan om haar en zelfs mijn vader te zien. Ik was woedend. Ik begrijp dat jullie jongste zoon wel gewoon naar u wil. Dat is erg positief. Mijn vader was enorm verdrietig toen ik hem bewust maanden niet wilde zien. Na zo'n drie maanden kon ik het ook niet meer volhouden. Het huwelijk liep al niet geweldig. En ook al is hij niet de 'perfecte' echtgenoot, hij is wel altijd een goede vader geweest. Dat ben ik me gaan realiseren. Ik heb nooit echt een slecht gevoel gehad tegenover zijn nieuwe vriendin. Ik gaf haar uiteindelijk de kans en ik wilde haar ontmoeten. Sindsdien hebben we echt een band opgebouwd waar ik nog altijd van kan genieten;-) Ik denk niet dat jullie zoon erg boos is op uw vriend; ik denk dat hij nog boosheid voelt richting ú. Over een tijdje (of misschien weet hij het diep van binnen al) zal hij ook gaan inzien dat de vriend niets verkeerd heeft gedaan. U heeft er voor gekozen om met hem verder te gaan, en om een scheiding in te zetten. Hij is gewoon verliefd geworden en dat is wederzijds. Dat gebeurt overal. Ik heb zelf een brief geschreven voor m'n vader bij de psychologe toentertijd. Hij kreeg 'm niet te lezen en ik las hem voor aan een lege stoel. Maar pas toen, terwijl ik eerst een beetje lacherig deed, merkte ik dat ik nog veel onbegrip voelde naar mijn vader. Hij is alleen degene waar je als kind van houdt, en niet van een nieuwe vriend of vriendin. Dus de boosheid en het onbegrip heeft vaak invloed op die nieuwe partner, en niet op de ouder zelf. Ik zeg niet dat ik zeker weet dat uw zoon juist boos is op u, maar ik weet wat ik zelf heb meegemaakt en hoe een kind in zo'n situatie kan reageren. Misschien heeft hij ook richting u nog een flink deel te verwerken. Daarnaast kun je niets forceren. Jullie zoon moet uw vriend ontmoeten wanneer hij zich er goed bij voelt. Dat moment komt vanzelf. Ik vond het toentertijd erg fijn dat de vriendin van m'n vader afstand hield en juist mij liet 'kiezen' wanneer ik haar wilde ontmoeten. Daar ben ik haar nog altijd dankbaar voor. Nogmaals: het kan goed zijn dat uw zoon nog iets moet verwerken tegenover uzelf, ook al ziet hij u vaak. Daarnaast is het ook goed mogelijk dat hij wrok voelt tegenover u nieuwe vriend, maar daar is simpelweg tijd voor nodig. De een kan die stap makkelijker nemen dan de ander. Als de scheiding wordt verwerkt (kan lange tijd duren, ik heb het zelf ondergaan), dan komt er vanzelf ruimte voor een nieuwe stap. De drempel is dan lager. Uw zoon zal zich vroeg of laat realiseren - en misschien weet hij dit dus diep van binnen al - dat uw partner zelf niet de oorzaak van de scheiding is. Ook al heeft jullie liefde er deels natuurlijk toe geleid; als de liefde voor uw ex-man en het huwelijk sterk genoeg was geweest, waren jullie nog samen geweest. Veel succes gewenst. Groeten, Yannick La Gordt Dillié (23)

Beste Rosa, Bedankt voor het bericht, mijn complimenten voor het vragen voor advies. Ook ik herken en begrijp delen van uw situatie. Ik was ongeveer even oud als uw zoon toen mijn moeder een nieuwe vriend kreeg, ik had ook een oudere zus. Ik wilde helemaal niks van die man afweten, mijn gedachte was : No way dat ik gezellig ga doen met een andere man dan mijn vader. Mijn oudere zus was wel benieuwd naar mijn moeders nieuwe vriend. Naast boosheid kan het misschien ook loyaliteit zijn naar de vader van uw zoon. Wat mij heel erg heeft geholpen is geduld. Mijn moeder en ook de vriend van mijn moeder waren ontzettend geduldig, ze gaven mij volledig de ruimte en ik mocht zelf aangeven wanneer ik er klaar voor was. Helaas moet ik u vertellen dat dit wel enige tijd heeft geduurd. Door de tijd heen werd ik steeds nieuwsgieriger en begon ik vragen te stellen aan mijn zus. Over hoe de vriend van mijn moeder was bijvoorbeeld. Mijn zus vertelde heel enthousiast, uiteindelijk wilde ik de vriend van mijn moeder ook ontmoeten. Ik vond het wel heel fijn dat mijn zus hier ook bij was. En het viel allemaal reuze mee natuurlijk, op dit moment heb ik zelfs een hele goede band met de vriend van mijn moeder. Mijn advies zou zijn, straks als u gaat samenwonen, uw zoon nog steeds de ruimte te blijven geven. Wanneer uw zoon graag met u af wil spreken, kunt u uw vriend bijvoorbeeld op pad sturen. Zo krijgt uw zoon het idee dat er geen druk achter staat en hij de belangrijkste is. Ik wens u veel succes, Groetjes, Rosa

Beste Rosa en Yannick, Ik vind het ontzettend fijn dat jullie de tijd en de moeite hebben willen nemen om te reageren op mijn vraag. Dat vind ik echt tof. Jullie antwoorden zijn min of meer van dezelfde strekking. En eigenlijk kan het ook niet anders. Dwang is nooit goed. Ik probeer er op te vertrouwen dat het met de tijd wel goed komt. Nogmaals heel erg bedankt. Groet, Roza