Hallo, afgelopen week heeft mijn vrouw aangegeven, dat zij wil scheiden. Ze houdt niet meer van mij als man, maar meer als een goede vriend. Hier heb ik nog geen vrede mee, maar dat zal in de tijd wel komen. Verder heeft ze aangegeven, dat ze misschien wil gaan verhuizen richting haar familie... hier heb ik wel veel moeite mee. Ik ben heel erg bang, dat ik mijn kinderen kwijt raak. Ik wil graag co-ouderschap, maar dat wordt lastig als zij 40 minuten auto rijden verderop woont. Wat kan ik nu doen om het voor haar, mijzelf, maar vooral voor mijn kinderen (6 en 3 jaar) goed te regelen? De oudste gaat al naar school, zit op voetbal, heeft zijn vriendjes hier. Ik wil dat de scheiding zo min mogelijk hun 'normale' leven ontwricht, maar een verhuizing naar een andere stad, waar ze niemand kennen is wel een hele grote wijziging. Ik weet op dit moment niet hoe ik hiermee om moet gaan?

Vandaag is na een traject met een kindercoach, nu ook het traject met jeugdzorg Ouderschap Blijft beëindigd omdat de vader van onze 3 dochters weigert wil praten over (afspraken in) een ouderschapsplan. Volgende stap geeft hij aan is een onderzoek door de Raad van Kinderbescherming. De kinderen zijn moe en verdrietig en voelen zich niet gehoord door hun vader. Ook jeugdzorg vindt omgang nu niet passend bij de situatie. Hoe ga ik om met het verdriet van de kinderen.

Wat is een fijne manier om als kind van de ene naar de andere ouder te gaan? Is het juist goed als de ouder die het kind ophaalt nog even wat komt drinken bij de andere ouder, zodat er verteld kan worden hoe de afgelopen dagen zijn verlopen en het kind aan de halende ouder ruimte heeft om nog even speelgoed/ kinderkamer kan laten zien. Zo'n overdracht hoeft maar een minuut of tien te duren. Het kind voelt dan dat ouders het goed vinden dat het kind nu weer bij de andere ouder is. Of is het fijner om bij de voordeur al klaar te staan, je een kus geeft, zwaait en in de andere auto gaat? Dan verloopt een overdracht altijd op dezelfde manier (maar is de ouder minder betrokken bij de leefomgeving van het kind bij de andere ouder). En wat moet er in ieder geval bij een overdracht wel of niet worden verteld? Doen je ouders dat via app/ een schriftje of mondeling? Wat als de ene ouder iets wel belangrijk vind om te weten/ vertellen en de andere ouder dat niet wil delen/ horen? Dank voor jullie meedenken! Anna.

Hallo jongeren, Ik zit in een dilemma, kiezen tussen zoon 19 of vriend. Mijn vriend en zoon kunnen niet meer zo goed met elkaar overweg en hebben regelmatig ruzie. Nu wil mijn zoon bij zijn vader wonen. Op zich vindt ik ook dat hij recht heeft omdat te doen, woont nu al 5 jaar bij mij. Hij zal dan bij ons om het weekend en 1 keer in de week komen. Maar toch heb ik het er moeilijk mee en ik heb ik het gevoel dat ik niet voor mijn kind kies. Als ik dit wel doe dan kunnen we niet meer bij elkaar blijven wonen en gaat mijn vriend weg. Wat ook de nodige consequenties heeft. Ik heb ook nog een dochter van 16. Die bij ons woont. Graag jullie advies alvast bedankt .

Beste allemaal, Allereerst wil ik jullie (met name Yannick, J. van 51 jaar en Iemand van 36 jaar, maar ook de mensen die een “Thumb up” hebben gestuurd) hartelijk danken voor jullie prachtige, meelevende en inspirerende reacties op mijn verhaal (dat ongeveer 2 maanden geleden door “moeder met dilemma, 38 jaar” gepost werd). Jullie antwoorden hebben me tot tranen ontroerd en tegelijkertijd gaven me de kracht om een ontzettend moeilijke beslissing (namelijk: uit elkaar gaan) te nemen. Inmiddels zijn we in gesprek met een mediator en hebben we het ouderschapsplan bijna af. Tijdens deze bewogen, moeilijke en vooral emotionele periode stuit ik, zowel binnen mijn schoonfamilie als binnen mijn eigen familie, op veel onbegrip en onverdraagzaamheid. Voor beide families is het niet te bevatten dat een vrouw (ik, in dit geval) beslist om te gaan scheiden louter omdat ze niet meer de liefde en/of de genegenheid en/of verbondenheid (die binnen een relatie tussen de partners hoort/horen te zijn) voelt en omdat de kloof tussen haar wereld en de wereld van haar man zo groot is geworden dat de kloof niet meer te overbruggen valt (ook niet na een relatietherapietraject van 1 jaar). Ik merk dat ik me eenzaam binnen dit proces voel en dat het me onmetelijk veel pijn en/of verdriet doet om te ervaren hoe weinig steun en begrip ik ontvang. Hoewel zowel jullie als onze mediator (die ook advies bij Villa Pinedo ingewonnen heeft) van mening zijn dat deze beslissing de beste voor onze dochter (en ook voor ons, als ouders zijnde) is, word ik nog regelmatig geplaagd door twijfels en/of angsten. Ik ben zelf een kind van gescheiden ouders en ik wil de juiste beslissing voor mijn dochter nemen. Ik hoop moed, kracht en wijsheid te vinden om te weten en/of te doen wat het beste voor mijn dochter is. Het bovengenoemde zorgt ervoor dat ik weer bij jullie aanklop voor advies en dat ik nogmaals een beroep wil doen op jullie kennis, ervaring en wijsheid. In de hoop dat jullie mee willen denken en me willen adviseren, dank ik jullie alvast voor jullie tijd en reacties.

Hi. Ik heb twee dochters van 13 en 15. We zijn al 10 jaar uit elkaar (we waren niet getrouwd) en ze wonen bij hun moeder een kwartiertje fietsen bij mij vandaan. Ze mogen in principe zelf bepalen hoe vaak ze bij mij zijn. Daar zijn geen afspraken over gemaakt. Voorheen kwamen ze soms wel elke week een avond of hele dag in het weekend. Maar naar mate ze ouder worden zie ik ze steeds minder. Niet omdat ze niet willen komen maar omdat ze blijkbaar andere prioriteiten krijgen. Soms heb ik het idee dat ze alleen komen als ze iets nodig hebben zoals wanneer ze vragen om kleren te bestellen via internet. Ik betaal ook hun kleedgeld. Op school gaat het matig. De oudste moest in de zomervakantie extra lessen volgen om over te gaan. Ik wil dat ze elke week een avond of in het weekend een paar uurtjes komen zodat ik mijn band met ze kan blijven onderhouden en ze kan begeleiden bij hun huiswerk. Ik heb dat met hun moeder geprobeerd af te spreken maar ze vindt dat niet nodig dus daar kom ik niet verder mee. Zelf vinden ze het geen goed idee omdat het een verplichting is. Ze willen alleen komen als ze zin hebben. Ik neem daar geen genoegen mee en heb gezegd dat ik dan hun netflix en spotify ga annuleren en ook geen vakanties meer ga betalen. En kleedgeld alleen nog elke maand stipt op dezelfde dag en niks meer voorschieten. Doe ik het verkeerd of wat kan ik doen om dit op een vreedzame manier voor elkaar te krijgen? Jeroen

Allereerst: wat mooi dat deze website er is. Verplicht leesvoer voor alle gescheiden ouders! Nu mijn vraag: mijn zoontje is bijna jarig. Hij beseft dat die dag speciaal is, leeft er helemaal naar toe. Ik wil m daarom graag op de dag zelf een kadootje geven, even laten merken dat ik aan hem denk en er voor hem ben, en niet pas een week later als De Grote Dag al weer voorbij is. Zijn moeder vindt dat goed, maar dan alleen even aan de deur, en niet binnen. Dat gaat al jaren zo, en ik verwacht daar ook geen verandering meer in. Ik vind dat raar: het lijkt mij heel ongezond als je als kind vaak meemaakt dat je vader alleen aan de deur mag komen, en vader en moeder geen woord tegen elkaar zeggen. Waar zou ik beter aan doen? Zo'n dag wegblijven, en het een week later dunnetjes overdoen, of toch even aan de deur een kadootje afgeven?

Hallo raadgever, We zijn 9 jaar gescheiden. Er is weinig communicatie tussen de vader van zoon 1 en 2 (13 en 14 jaar) en mij. Nu worden boodschappen vaak via de kinderen geregeld. Is dat goed of juist niet? De kinderen geven bij mij aan dat ze het daar niet naar het zin hebben. Na het weekend vraag ik hoe het was en is het antwoord vaak iets van " ik ben zoveel mogelijk weg geweest" als ik hier iets over vraag aan hun vader herkent hij niet wat ik zeg. Kinderen zeggen dat ze daar niet eerlijk kunnen zijn omdat ze dan een preek krijgen. Ik ben benieuwd hoe jullie hier naar kijken en of iemand zoiets misschien herkent. Groetjes Cyn

Dag allemaal, Ik wil graag een vraag aan jullie stellen. Wij hebben een dochter van net zes jaar oud. Afgelopen juni hebben wij als ouders besloten dat we samen niet meer verder kunnen. Alles gaat op een rustige manier. Aan onze dochter hebben we uitgelegd dat papa en mama niet meer verliefd zijn, veel te vaak boos zijn op elkaar en niet blij meer zijn en dat papa daarom een ander huisje gaat zoeken, zodat we allemaal weer blij kunnen zijn. Natuurlijk was ze verdrietig. Wij vonden het ook niet leuk. Ze mag ons altijd vragen stellen, zelfs middenin de nacht. We maken ook geen ruzie met elkaar en we helpen elkaar om voor papa nieuwe spulletjes te zoeken in het nieuwe huis. 1 september krijgt hij de sleutel al. Lekker dichtbij in dezelfde buurt. Dat is fijn. Wij willen dit weekend een kaart gaan maken, waarop we elke dag een streepje kunnen zetten tot aan de verhuizing van papa. Is dat een goed idee? En wat wij als ouders ook graag willen is onze dochter op een positieve manier laten weten dat wij er als ouders altijd voor haar zijn. Je ziet wel eens dat wanneer ouders trouwen met elkaar als de kinderen wat groter zijn, dat daar leuke symbolische rituelen voor zijn. Door ook een akte te laten tekenen zeg maar, of iets anders. Het klinkt gek, maar het lijkt ons mooi om dit nu ook te doen. Natuurlijk niet het tekenen van de akte. Maar een fijne manier waardoor het goed duidelijk wordt dat we er voor haar zijn. Iemand gaf het idee een eigen sleutel, maar daar vinden we haar nog veel te jong voor. Een foto van ons als gezin is ook niet helemaal de bedoeling, want we zin geen gezin meer natuurlijk. Wat hebben jullie voor ideetjes hierbij? Alvast bedankt!

Hallo Ik heb 2 kinderen van 11 en 9. Ben sinds 2013 gescheiden en woon inmiddels weer samen met een lieve vriend die ook goed met mijn kinderen overweg kan. Om het weekend gaan de kinderen naar hun vader. Maar elke keer als ze terug komen heeft met name de oudste het moeilijk. Zij moet dan huilen omdat zij haar vader mist. En als ze bij haar vader is mist ze mij weer. Ze praat er gelukkig wel over met mij en huilt ook gewoon. Ze verbergt haar verdriet gelukkig niet. Ik vertel haar ook dat ze altijd verdriet mag hebben en dat het ook gewoon ontzettend rottig is als je ouders gescheiden zijn. De dag erna gaat het vaak weer en hoor ik haar er niet over tot de volgende keer dat ze weer van haar vader thuis komt. Ik zou graag willen weten hoe ik haar het beste kan helpen? Groetjes van een verdrietige mama omdat haar dochter verdrietig is