Ik mis het echte contact

hoi herkenbaar helaas. Mijn vrouw wilde scheiden en doet nu moeilijk en verstoord de verhouding tussen de kinderen en mij door niet te willen praten over de kinderen. En hoe triest, ook informatie achter te houden. Ben volgens de kinderen ook een boze vader, laat ook weten wanneer ik niet akkoord ga met hun gedrag. Van de perioden voor de scheiding ben ik ook niet trots, weet dat er dingen niet goed gingen en wij geen voorbeeld waren voor de kinderen. Nu weer heel langzaam en moeizaam aan opbouwen, soms een stapje vooruit dan weer 20 terug. Het lastige als een van de ouders geen overleg wil of een normaal gesprek wil aan gaan, kan je alleen je best doen. En hopen dat de kinderen of kind het het gaat zien. Of op latere leeftijd gaat zien. Zit er net zo mee als jij, er is niets in de wereld waar ik zo veel van hou als hun. Voel me inderdaad buiten gesloten, en doe ook stinkend me best contact te krijgen door gesprekken aan te gaan. Spreek over hun moeder met respect en blijf iedere keer weer opnieuw het gesprek aan. Ook zij moeten weer leren dat ik niet alleen die boze vader ben of boze man, en dat kost tijd. Gedraag me zoals ik ben, en heel langzaam komt er schot in, ben er nog lang niet . Maar heb hoop dat het gaat lukken. hoop dat je er wat aan heb.

Beste B., Bedankt voor uw uitgebreide bericht op ons forum! Ik vind het bijzonder hoe u de situatie beschrijft. Heel open en kwetsbaar. De beschrijving van uw eigen fouten en het begrip voor het gedrag van uw dochter. Ik denk dat veel ouders daarvan kunnen leren. Na de scheiding van mijn ouders, had ik zelf ook minder contact met mijn vader. Ik herken daarin een deel van uw verhaal. Ik kon en kan nog steeds namelijk heel goed opschieten met mijn moeder en kreeg soms ook meer van de scheiding mee dan zou moeten. Ook haar mening over de scheiding deelde ze (onbewust) misschien meer met mij dan goed zou zijn. Als ik merkte dat zij zich niet goed voelde, vroeg ik door, waardoor ze uiteindelijk vertelde waar ze mee zat. Niet de ideale situatie natuurlijk, maar dus ook niet geheel bewust door mijn moeder gedaan. Achteraf heb ik het idee dat mijn vader zich op sommige momenten net zoals u gevoeld moet hebben. Achtergesteld in het contact, omdat mijn moeder en ik heel close met elkaar omgingen. Terwijl ik daar als kind mij niet bewust van was en het normaal vond dat ik meer wilde delen met mijn moeder dan met mijn vader. Mijn vader heeft in al die jaren het contact aangehouden en geprobeerd om zich zoveel mogelijk te mengen in mijn leven. Ik denk dat het daarom ook zo is dat ik (nu ik uit huis ben) net zo goed met hem kan opschieten als met mijn moeder. U geeft aan dat u er momenteel heel erg mee zit en er alles aan wilt doen om het te herstellen. Ik vind dit heel goed van u en het geeft aan hoeveel u om haar geeft. Ik denk dat u er alleen wel voor op moet passen dat ze niet het gevoel krijgt dat ze moet kiezen tussen haar ouders. Ik vond het vroeger wel eens moeilijk dat ik meer deelde met mijn moeder dan met mijn vader, terwijl in mijn ogen daar niets mis mee is. In gezinnen die nog samen zijn, zie je ook heel vaak dat kinderen eerder iets delen met hun moeder dan met hun vader. Wat u nu het beste kunt doen is het contact met uw dochter proberen te herstellen en haar zoveel mogelijk het gevoel geven dat u luistert en haar probeert te begrijpen. U geeft aan dat er na de scheiding veel veranderd is in het contact en dat u dat jammer vindt. Misschien is het een idee om eens een openhartige brief te schrijven aan uw dochter. Daarin kunt u haar schrijven dat u het heel jammer vindt dat het contact minder is en dat u graag wilt dat dit verbetert. Ik denk dat het ook zal helpen als u daarin schrijft dat u haar situatie begrijpt en dat u zal doen wat u kunt om haar te helpen. Ook kunt u haar vragen om duidelijk te maken waar zij behoefte aan heeft. Hoe zou zij graag de situatie zien en wat kan u doen zodat zij het gevoel krijgt dat er geluisterd wordt? Hopelijk wordt het contact snel beter! Liefs, Lynn.

Dag B, Bedankt voor je bericht op ons forum. Ik begrijp de situatie. Het lijkt me lastig voor jou als vader. Ik heb hetzelfde meegemaakt met mijn eigen pa, jaren geleden. Toch kun je zo'n kwestie niet zomaar 'doorbreken'. Ik vind het heel sterk van je dat je zelf weet én toegeeft dat je als vader een flink aandeel hebt gehad in de vechtscheiding. Dat is een belangrijke eerste stap: fouten toegeven. Ik denk dat de tweede stap is: uitgebreide mails of brieven schrijven, waarin je jouw gevoelens probeert uit te leggen aan je dochter. Waarin je aangeeft dat je alle tijd wil nemen om haar alles te laten verwerken, voordat ze weer een goede band met jou kan krijgen. Om haar te vertellen dat je je niet wil opdringen, maar haar wel erg mist. Daar begint het mee. Langzaam meer toenadering zoeken. Dingen uitleggen, erover praten, en juist leuke dingen met elkaar plannen die voor afleiding zorgen en jullie band weer stap voor stap zullen hechten. Als vader kun je niet meer doen dan je kind(eren) de tijd en ruimte gunnen. Laten merken dat je daar toe bereid bent en dat je zielsveel van haar houdt. Dan komt die sterke band vanzelf. Mijn vader en ik hebben nu een betere dan ooit tevoren. Dat had ik nóóit verwacht tijdens die zware periode ;-) Sterkte gewenst. Yannick (23), forumcoördinator