Hallo Ik ben gescheiden en heb een zoontje van 10 jaar. Zijn vader is jaren niet in beeld geweest, maar sinds vorig jaar weer wel. Tenminste toen 4 keer elkaar gezien en toen kwam de vader weer niet. Nu jaar verder moet er weer omgang plaats vinden tussen vader en mijn zoontje. Nu wil hij niet meer en is echt helemaal in de war. Ik probeer hem aan alle kanten te steunen en voor hem te zijn. Maar het is moeilijk. Ik snap hem, maar kan niet echt iets. Ja luisteren naar hem, maar hij moet omgang hebben met zijn vader. Het is al zoooo hoog opgelopen dat hij een soort black out heeft gehad van woede, hij wil niet. Nu gaan ze kijken hoe en wat nu verder. Maar hebben jullie misschien een advies, want hij zegt gewoon hij is niet mijn vader en wil hem niet zien. Omgang verloop onder begeleiding. An

Hallo, ik heb eerder met jullie contact gehad en ik vind het fijn om soms mijn eigen beeld en aanpak te toetsen bij kinderen. Wat is het geval? Ik zie al ruim 2,5 jaar mijn zoontje Finn niet (op een paar kleine ontmoetingen na). Zijn moeder weigert ongeveer alle vormen van hulpverlening en als gevolg praat Finn (hij is nu 9 jaar) steeds negatiever zo lijkt het over mij. Hij zou mij niet willen zien, is bang dat ik heb wat aan wil doen of mee wil nemen als ik bij school zou staan etc. In mijn optiek is zijn moeder bezig met mij volledig buiten spel te zetten en beinvloedt hierin doelbewust mijn zoontje. De kenmerken van Ouderstoting of -vervreemding zijn mijns insziens steeds duidelijker hier van toepassing. Eerder is ook een valse aangifte tegen mijn vriendin gedaan die gelukkig na een jaar is geseponeerd. Na mijn vriendin richten haar pijlen zich nu om mij uit het leven van mijn zoontje te krijgen. Er is nooit iets gebeurd waardoor hij zelf zou kunnen verzinnen dat hij mij niet wil zien. Hij zit denk ik in een gigantisch loyaliteitsconflict en ziet of hoort door toedoen van zijn moeder al veel te lang niets van mij. Helaas blijkt ook geen enkele hulpverlener tot dusver daadkracht te tonen om los van het conflict tussen de ouders in ieder geval het contactherstel met mijn zoontje weer op te zetten. Het is lastig natuurlijk maar daarmee ook wel heel erg duidelijk dat er maar één partij (de moeder) nergens aan mee wil werken. Na 2,5 jaar pogingen via allerlei hulpverleners vind ik dat dit al lang bij de Kinderbescherming had moeten liggen maar de hulpverlening zit dit blijkbaar anders. Een gang naar de rechter lijkt mij echt de allerlaatste mogelijkheid waar ik dan ook nu sterk over denk. Het laatste voorbeeld in dit steeds negatiever wordende verhaal is dat zijn moeder hem sinds begin school deze week thuis houdt. Hij zou zelf niet willen. Hij zit sinds februari op deze school en dat gaat volgens de school (met wie ik goed contact hebt) goed. Nu weet ik dat ze gaat kijken om hem weer op een andere school te krijgen, hierondersteund door een integratief therapeute waar Finn zit ivm zijn angsten. Ze gelooft Finn op zijn woord en meent dat eea niet bij zijn moeder vandaan komt. Hier ben ik het volledig mee oneens maar zij staat duidelijk aan de zijde van de moeder. Wat dit doet voor mijn zoontje is zo slecht. Al die wisselingen, straks misschien weer een nieuwe school, zijn niet goed voor hem. Het loyaliteitsconflict waar hij in zit. In stilte moet hij vreselijk lijden. Hij hoort of ziet zijn vader, zijn opa en oma, zijn grote zussen (uit een eerdere relatie van mij) waar hij gek op was, al 2,5 jaar (hij was 7 toen het begon!) niet meer. Ouderverstoting is een vorm van psychische mishandeling en vormt hem nu voor de rest van zijn leven al. Ik heb de afgelopen al zo ontzettend veel geprobeerd via allerlei wegen om dit bespreekbaar te maken en aan te pakken, naast de handelswijze van zijn moeder (het begint bij de ouders!) ook los daarvan contact weer op gang te brengen. Helaas zonder succes. Ik maak melding bij AMK/Veilig Thuis, leerplichtambtenaar, komt altijd weer bij het Sociaal Team uit die geen daadkracht tonen, verzoek aan de rechter ligt klaar... Meld het bij jullie. Wat kan ik doen? Doe ik het goed? Hoe kan Finn worden geholpen? Help! Groet van een lieve welwillende en machteloos voelende vader! Frank 06-33311071

Dag kinderen, ik zit in een vreselijke situatie... Ik ben 2 keer getrouwd èn gescheiden. Uit het eerste huwelijk 3 kinderen en het tweede 1 kind. Ben eigenlijk altijd gewoon een mama geweest; van opvoeding, verzorging, begeleiding naar groot worden, soms streng, soms dingen zelf laten ondervinden, tot spelletjes doen, koekjes bakken, etc... Beide huwelijken en daarna waren niet fijn. De vaders zijn 'omgangsvaders' en betalen alimentatie. De vader van de 3 kinderen had en heeft losse handen en geen inlevingsvermogen en daarom willen mijn kinderen niet meer naar hun vader. Ze zijn bang van hem en ze zijn boven de 12 en laten zich niet dwingen! De andere vader heeft een hoop blablabla, maar komt geen afspraken na, geeft geen antwoorden op belangrijke vragen en door alle ellende is er nu ots... Kindje gaat gewoon volgens afspraak omgangsregeling naar vader. Vader 1 en vader 2 (om ze maar zo te noemen) hadden altijd een hekel aan elkaar, maar nu mijn 3 kinderen niet meer willen zijn ze ineens beste vrienden en zetten ze mij neer als een naar mens die de kinderen tegen ze opstook, dat ik psychische problemen heb, ook tegenover instanties! En waarom... Ik heb al ruim 3 jaar een lieve relatie, kinderen zijn dol op hem en we willen graag samen leven... Alleen woont hij ruim 150 km verder weg! Er veranderd vrijwel niks aan de omgangsregeling, maar mijn ex mannen weigeren toestemming te geven en halen alles uit de kast om mij als een vreselijke heks neer te zetten, terwijl ik nog nooit slecht over hun heb gesproken... vind dat ik dit niet verdiend heb! Ben zo verdrietig en mijn kinderen van vader 1 willen zo graag mee en een nieuwe start maken! Vader 1 heeft jeugdzorg, politie etc ingeschakeld... Tot nu toe weinig van gehoord, maar hij heeft de ots van mijn andere kind een mail gestuurd en deze heeft melding gedaan bij jeugdzorg! En ik krijg terug te horen van haar: ik meng me er niet in, je doet het prima, begrip dat ik moet wachten op antwoorden vader 2... En dan wel een melding doen! Mijn kinderen zijn inmiddels bijna overspannen en hebben ook melding bij politie gedaan omdat vader 1 ze opwachte! Ik weet het niet meer! Mijn 3 kinderen zijn zo verdrietig en woedend door de onzekerheid. Ze zijn al 7 maanden niet meer bij hun vader geweest en weigeren ondanks dat ik geprobeerd hebt gesprekken te krijgen met vader ieder contact met vader.... Binnenkort rechtzaken... ellende dus... Hoe kan ik mijn kinderen tot steun zijn in deze situatie? Ze haten hun vader om hoe hij doet, wie hij is! Zoveel vragen en geen antwoorden! Ja... omdat hij vroeger zelf geslagen is door zijn moeder, zegt ie tegen kinderen! Dat rechtvaardigd niks!!!! Je slaat je kind niet, kleineerd en vernederd je kind niet! Hoe steun ik m'n kinderen? Zit er zelf al zo mee in de knoei, ben geen heks of nare ex, maar krijg het allemaal wel op m'n bord. Slapeloze nachten, huilende kinderen... help!!!

Soms is de wanhoop nabij, in juli 2013 is mijn jongste zoon koen na dat het hier escaleerde in huis, even bij zijn vader gaan wonen. Koen was toen 18. Inmiddels is koen ruim 21 jaar oud. Vanaf het moment dat hij bij zijn vader is gaan wonen, is ons contact nooit verbeterd. Ik ben degene die een einde heeft gemaakt aan ons huwelijk, dat is door koen zijn vader tot op de dag van vandaag nog niet geaccepteerd. Inmiddels heeft hij wel een relatie. Helaas is onze scheiding ook nog steeds niet afgewikkeld, een heftige vechtscheiding waar onze kinderen het heel zwaar hebben. We hebben ook nog Joep van 26. Koen en hij hebben ook minimaal contact. Dit geeft me zoveel verdriet, maar de jongens nog meer. Ik zou zo graag met koen praten, maar krijg geen reactie van hem. Ik probeer hem wel op de hoogte te houden van zoveel mogelijke gebeurtenissen, stuur hem een appje, met feestdagen een kaart of een klein cadeautje. Krijg geen of nauwelijks reactie. Ook mijn kant van de familie heeft koen geen contact meer mee. Koen krijgt bij zijn vader alles wat hij wil hebben. Ik zie het als dat hij mega loyaal is naar zijn vader. Zijn vader verteld ook aan mensen dat ik koen kwijt ben. Hij geniet daarvan en ik denk dat hij dat ook wilt. Alleen vergeet hij dat kinderen van ons beide mogen houden, ik weet het soms niet meer. Of ik me nu kwetsbaar opstel of boos, vele goede adviezen. Ik wordt er moedeloos van, heb al zoveel geprobeerd. Met koen had ik de sterkste band en nu is dat er niet meer. Ik weet ook dat hij het zwaar heeft, hulp nodig heeft. Maar hoe. Ik weet het echt niet meer, alles wat ik doe is fout of niet. Het maakt me radeloos. Altijd volg ik jullie site om er van te leren, dacht daarom ook nu ga ik een keer schrijven, spiegel me alsjeblieft, geef me inzichten die ik waarschijnlijk niet meer zie. X Bianca

2 jaar geleden ben ik gescheiden. Op zich hebben mijn ex en ik alles goed voor elkaar voor de kinderen. we wonen dicht bij elkaar, hebben bijna alle spullen dubbel dus we slepen niet met heel veel koffers heen en weer, we gaan zelfs met z'n 4en dagjes uit naar een pretpark of speeltuin, er is veel contact onderling, we lezen en praten erover en er heerst een open sfeer. Wij als ouders denken dus dat het eigenlijk goed gaat, maar is dat dan wel echt zo? Onze kinderen zijn nog heel jong;3 en 7 jaar. De oudste is naar een praatgroep geweest en soms denk ik wel eens dat hij denkt; waarom zijn jullie eigenlijk gescheiden? Ik weet dat het zijn wens is dat we weer allemaal bij elkaar wonen en omdat het vaak zo 'goed en normaal' gaat snapt hij misschien de scheiding niet helemaal goed? Hij ziet volgens mij alles als een feestje; dubbele cadeaus, mega veel vakantie, rustige ouders en dan regelmatig een moeder die over de scheiding wil praten.maar een scheiding is geen feestje natuurlijk. we willen het zo graag goed doen, maar weten niet helemaal precies of wat wij doen goed is, graag hoor ik meningen van iets oudere kinderen die deze situatie beter uit kunnen leggen dan mijn eigen kind.

Hoi, Wat fijn dat ouders hier vragen kunnen stellen over situaties waar kinderen bij betrokken zijn. de reden van mijn bericht is het volgende: Ik woon nu 2 jaar samen en heb een samengesteld gezin met vier kinderen. De kinderen van mijn vriend zijn hier bijna de helft van de week. Waar we nu wonen zijn we samen ingegaan. De dochter (13) van mijn vriend heeft laatst een aantal dingen gezegd waaruit blijkt dat zij andere dan dan de ware redenen van de scheiding van haar ouders weet. Ze was toen 9. Haar beeld heeft, denken wij, invloed op hoe zij met bepaalde dingen omgaat en hoe zij zich voelt bij ons thuis. Wij denken er over na om de ware redenen te vertellen, niet de detaills uiteraard, om bij haar dat vervelende gevoel weg te nemen en de hoop dat de relatie zich kan verbeteren tussen haar en mij. Ze denkt namelijk dat ik de oorzaak ben van de scheiding van haar ouders ,wat ik haar overigens niet kwalijk neem. Dit is echter niet zo. Als zij dat weet zou het mijn relatie met haar mss verbeteren. Maar waar we mee zitten is, wat gaat de echte reden met haar doen. We willen haar niet nog meer verdriet doen. Ze is ook lekker aan het puberen met alle ups en downs die er bij horen ;) Is het verstandig om te doen? Heeft ze recht op de waarheid? Nu al of is het beter om te wachten tot ze ouder is ondanks hoe ze tegen mij doet? Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen.

De moeder van mijn dochters (8 en 9) is geen voorstander van co-ouderschap omdat ze dat te ingewikkeld vindt voor de kinderen. Ik wil dat wel graag. Ik wil wel graag een echte vader zijn en niet iemand die alleen op bezoek komt of op vakantie gaat met ze. Ik benieuwd naar jullie mening.

We gaan uit elkaar in goede harmonie. Natuurlijk wel wat spanning maar geen ruzie of nieuwe partners. Ik heb een vergelijkbaar huis gekocht in dezelfde straat op loopafstand. Onze kinderen zijn 18/16/14 en krijgen te maken met co ouderschap. Mijn vraag is, wat is voor hen de beste verdeling van de week? De oudste woont nog even thuis maar zal op den duur op kamers gaan. Hij zal in het weekend wel thuiskomen, maar ik vind hem twee weken niet zien, omdat er een co ouder verdeling is niet prettig. Wat kunnen jullie mij vertellen over een goede verdeling van de week?

Me dochter (13) heeft het verkeerde beeld van mijn nieuwe vriendin en wil geen contact meer met me , ze woont bij haar moeder die al vrij snel een nieuwe vriend had (zonder kinderen) en ook snel bij hun is ingetrokken . Nu heb ik al 3 weken geen echt contact met mijn vriendin meer maar wil wel verder met haar , als ze ons zagen was dat altijd bij mij in het weekend maar hier voelt ze zich niet prettig omdat me dochter in de buurt woont .. wie kan me advies geven wat ik kan doen .. tijdens het beetje contact dat ik met me dochter heb praat ik nooit over mijn vriendin maar zij wel en altijd negatief , wat kan ik doen zodat we weer een gezellig weekend kunnen hebben en me dochter me weer wil zien .

De kinderen van mijn man komen elk jaar bij ons tijdens hun vakantie. Dit is de derde keer dat zij komen. Het meisje is 15 jaar en het jongetje is 12 jaar. De eerste jaren na de scheiding mochten zij niet komen van hun moeder. Hun moeder heeft de kinderen destijds zonder toestemming meegenomen naar het land van herkomst. Tijdens de vakantie krijgen ze van mijn man en mij een nieuwe garderobe, leuke spullen voor hun kamer, zakgeld etc. Het meisje heeft haar zakgeld op diens verzoek aan haar moeder gezonden (die overigens zelf een nieuwe echtgenoot heeft die voor haar zorgt) en vraagt ons nu om meer geld. De hele dag en ook bijna de hele nacht is zij online met haar moeder, nichtjes, vriendinnetjes etc. Het meisje spreekt nauwelijks tegen mij en mijn man, enkel als zij iets nodig heeft. Haar broertje behandelt zij als een kleine lakei die alles voor haar moet halen en brengen wat zij op dat moment nodig heeft. Zij is erg lui en komt bijna niet de deur uit, enkel om beltegoed of make up te kopen. Zelfs haar vuile kleding in de wasmand leggen is te veel moeite. Bij activiteiten zoals pretparken etc. gaat ze wel mee, maar praat ze ook nauwelijks. Ze sjokt dan altijd achter ons aan. Haar nieuwe fiets gebruikt ze niet, ze wordt liever gebracht met de auto. Na woordenwisselingen met mijn man vertelt zij vreemde verhalen: de zwangerschapsdiabetes van haar moeder is niet door de zwangerschap veroorzaakt, maar door haar vader (die haar moeder zou stressen). Tijdens het huwelijk van haar ouders ben ik vreemd gegaan met haar vader, dit terwijl ik haar vader pas jaren na de echtscheiding heb ontmoet. Het kind heeft bijna elke week buikpijn (waarschijnlijk stress, de dokter gaf geen doorverwijzing voor nadere diagnostiek), vooral als ze iets moet doen waar ze geen zin in heeft. Mijn basishouding is geduldig en vriendelijk, maar eigenlijk word ik in mijn eigen huis onprettig behandeld, er wordt enkel tegen mij gepraat en vriendelijk tegen mij gedaan omdat er daarna iets aan mij gevraagd wordt om te kopen of te regelen voor haar, verder word ik genegeerd. Heb een vrij drukke baan en probeer zo veel mogelijk te werken, om zo min mogelijk thuis te zijn. Ik voel mij thuis onbehagelijk, vanwege mijn rondsluipende stiefdochter die vastgeplakt aan haar telefoon in zich zelf lachend in haar traditionele kleding - ondanks de aangeschafte Westerse garderobe - door het huis sluipt. Waarschijnlijk voelt zij zich ook erg onprettig en wordt zij gemanipuleerd door haar moeder voor wie ze - naar het schijnt - elke minuut van de dag online beschikbaar moet zijn. Kan iemand mij vertellen hoe het kind zich voelt en wat ik zou kunnen doen om haar te helpen en de sfeer in huis te verbeteren.