Beste allemaal, Sinds drie jaar ben ik gescheiden van de vader van mijn kinderen (meisje van nu 12 en jongen van nu 8). In het begin was het heel zwaar, de kinderen hadden veel verdrieten en konden moeilijk wennen aan de nieuwe situatie. Inmiddels heb ik een andere partner, die ook twee kinderen heeft. Dit gaat allemaal heel goed, en ook de relatie met de vader van de kinderen is altijd goed gebleven. Wij doen er alles aan om het voor hen zo makkelijk en pijnloos mogelijk te maken. Wat ik wel merk, is dat de kinderen in perioden last blijven houden van de scheiding. Niet zozeer met het gegeven zelf maar met de gevolgen ervan. Zij missen ons heel erg als zij niet bij ons zijn; met name missen zij mij als zij bij hun vader zijn. Ik realiseer mij dat dit onze verantwoordelijkheid is, en wij proberen er zo goed mogelijk mee om te gaan. Met mijn dochter gaat het momenteel erg goed; zij is net aan de middelbare school begonnen en doet het heel goed. Met mijn zoontje gaat het echter minder goed. Wat ik verwarrend vind (en de reden dat ik jullie nu schrijf), is dat het in periodes is. Lange periodes gaat het heel goed met hem, en dan heeft hij het ineens weer moeilijk. Er is meestal wel een trieer; ik denk dat het voor hem wennen is om weer aan school, sporten en allemaal andere verplichtingen te wennen. Maar ik vind het heel pijnlijk om zijn verdriet mee te maken. De afgelopen week had hij veel buikpijn, geen zin in dingen, en was hij verdrietig (of eerder, niet blij). Ik ben psycholoog en weet dat dit niet goed is. Aan de andere kant weet ik ook niet of het nodig is om hem naar een therapeut te brengen, omdat dit nou eenmaal de situatie is waarin hij leeft. Mijn vraag aan jullie is; herkennen jullie dit? Dat het zo schommelt? En zijn er dingen die jullie ons kunnen aanraden, zodat wij hem beter kunnen helpen? Alvast heel erg bedankt.

Hoi Onze dochter van 11 zit net op de middebare zij gaat week op week af op en neer naar vader en moeder. Dit is nogal veel werk. Haar broer woont bij moeder en zuS bij vader. Andere zus op kamers en in t weekend bij moeder. Wat is een handige regeling voor haar zodat ze niet steeds op en neer moet maar toch beide ouders ziet?

Zit midden in de scheiding en komen niet uit het ouderschapsplan. Mijn kind wil dat ik alleen zeggenschap krijg maar mijn man denkt daar anders over. Kan alles maar moeilijk verwerken .

Mijn zoon van 12 is de afgelopen maanden in een spiraal van emoties gekomen. Veel druk vanuit zijn vader en stiefmoeder die zeer negatief over mij zijn. Voorheen keek zijn vader niet naar hem om. Nu het afgelopen jaar krijgt en mag hij alles. Vooral wat hij bij mij niet mag. Ik zag mijn jongen veranderen in een soort straatjochie met zijn taal en gedrag. Eerst wilde hij hier naar school. Maar nu sinds een maand bij zijn vader. Maar de afspraak waa al gemaakt en het zou gewoon bij mij blijven. Nu heeft zijn vader hem niet terug gebracht onder het excuus hij wilt niet. Is bang van mij enz. Ik zie op zijn fb plaatjes voorbij komen met een en al negatieve over moeders. En hoeveel beter stiefmoeder is. Dit verscheurt me. Ook is er een kort geding waarbij hij gehoord gaat worden. Maar hoe kunnen ze hem nu duidelijk horen nu hij zo onder druk staat. Ik merk aan zijn SMS wanneer hij alleen Is. Dan is hij weer de oude lieverd. Er mag ook niet gebeld worden naar mij enz. Hoe kan ik hier mee omgaan

Hallo lief kind kinderen, Wat fijn dat ik jou een vraag mag stellen. Misschien is het wel een erg moeilijke... Als je de vragen niet wilt of kunt beantwoorden, is dat natuurlijk helemaal oké! Waar ik benieuwd naar ben gaat over de planning. En of jij daar invloed op wilt hebben? Dat jouw stem ook meetelt bij hoe vaak je naar je moeder of vader wilt? Ook als je nog geen 12 bent... Stel dat je je vader mist als je bij je moeder bent. Of je mist je moeder als je bij je vader bent. Zou je dit dan willen delen, als je ouders ernaar zouden luisteren? Hoe zou het voor je zijn als je dit openlijk mocht delen, als je ouders het niet persoonlijk zouden opvatten, maar jou graag willen helpen in jouw behoefte (je andere ouder zien) te voorzien? Stel je voor dat het je ouders blij zou maken als ze hierin zouden kunnen bijdragen. Dat ze graag willen doen wat jou echt gelukkig maakt..? Of zou je het alleen maar moeilijk of verwarrend vinden als je ouders er zó mee omgingen? Is het gemakkelijker om een planning te hebben en dat iedereen zich daaraan houdt en er verder niet over praat..? Ik heb een kind van 8 en toen haar vader en ik gingen scheiden, heb ik haar steeds gezegd dat als ze papa mist ze me dit mag vertellen. En als ze het me vertelt probeer ik ervoor te zorgen dat ze hem dan kan zien, ik bel hem op en ik nodig hem bijvoorbeeld uit voor een kop thee. Of hij neemt haar even mee om een ijsje te eten. Een ander kind kan immers zijn vader en moeder ook erg vaak zien..? Waarom een kind met gescheiden ouders dan niet als het kind dat graag wil..? Dat leek mij niet eerlijk... Wat denk jij? Ik ben erg benieuwd naar jouw reactie, met een warme groet van een moeder :)

Mijn dochter is tien jaar oud. Haar vader en ik zijn 3 jaar geleden gaan scheiden. Wegens omstandigheden wou onze dochter niet meer naar haar vader. Er was op zeer korte termijn een nieuwe vrouw en erkende dochter van 9 bijgekomen aan de zijde van vader. Doordat het contact steeds stroever ging verlopen tussen mijn dochter vader vrouw van vader en nieuwe dochter ging mijn dochter zich steeds angstiger, verdrietiger en zenuwachtiger naar de weekende toe dat ze daarheem moest met uiteindelijk resultaat dat ik in die weekenden ook steeds meer geconfronteerd werd met een huilende dochter aan de telefoon en zelf halverwege die weekenden kon gaan ophalen daar. Uiteindelijk is ervoor gekozen om haar even rust te gunnen en dat vond ze prima. We zijn het contact met vader weer gaan opbouwen met 2 uur per zondag om de week, alleen met papa en buiten het huis zonder nieuwe vrouw en dochter. Dit is ook verder uitgebouwd met 3 of 4 ontmoetingen buitenhuis door leuke dingen te doen met nieuwe vrouw en dochter. Dit ging goed totdat mijn dochter de afgelopen weken weer vervelende telefoontjes kreeg van haar vader, boos en verwijtend naar haar toe. Resultaat dat ze nu weer niet wilt. Ik heb geprobeerd om haar uit te leggen dat het maar een korte tijd is en zolang het buitenhuis is is het goed maar nu gaat ze naar hem thuis en dat wilt ze niet. Instanties heb ik gebeld en ze zeggen dat ze me niet kunnen helpen. Mijn dochter en ik hebben diverse programma's gevolgd in de hoop dat ze het durft te zeggen tegen papa maar ze is en blijft bang voor hem. Hij gaat niet mee omdat hij van mening is dat dat allemaal onzin is en een kind van 10 heeft niks te willen. Ik sta met de rug tegen de muur want ik heb mijn dochter tot huilens toe hier staan met het verzoek om haar te helpen en haar niet te laten gaan en haar wel te beschermen. Ik vind goed contact met vader belangrijk en daarom zoek ik overal hulp maar hij werkt niet mee en de instanties kunnen ook niet veel. Heeft iemand tips want ik weet het niet meer. Alvast bedankt! Groetjes

Hallo, Graag zou ik als bonusmoeder van een jongetje van 7 advies van jullie willen. Mijn vriend en zijn ex staan niet op goede voet met elkaar. Ze hebben al diverse cursussen en trajecten doorlopen, maar niets heeft geholpen. Moeder heeft al diverse keren aangegeven dat zij vader niet als onderdeel in het leven van haar zoon wil. Aan de andere kant geeft mijn stiefzoon aan dat hij graag zou willen dat papa en mama weer in één huis wonen en dat mama dat ook wil. Communiceren doet zij het meest via haar zoon (mama vraag of jij, mama zegt dat jij) , op appjes of emails krijgen we inhoudelijk geen reactie: alleen de opmerking gezien. Het probleem is als volgt: Zijn ex liegt over dingen en mijn stiefzoon komt regelmatig met vragen hoe iets nu echt zit. Laatst vroeg hij aan mij: weet jij wie er liegt, papa of mama? Ik vind dat lastig. We proberen altijd positief over zijn moeder te zijn, maar door haar leugens probeert ze ons in een kwaad daglicht te zetten. Zo had ze hem vertelt dat hij van papa niet meer met mama op vakantie mocht, omdat we via de rechter een vakantieregeling probeerde vast te leggen. We hebben hem toen het verzoek laten lezen zodat hij kon zien dat we het juist eerlijk probeerde te verdelen zodat hij met mama én met papa op vakantie kon. Ook vertelde ze dat ze ergens niet kon zijn omdat ze niet wist waar het was, terwijl we een email met de adresgegevens, tijdstip ed. hadden verstuurd. Resultaat een teleurgesteld kind! Aan de ene kant willen we hem juist niet belasten met dit soort dingen en vragen. Maar aan de andere kant heeft hij ook recht om te weten hoe het zit. En hij komt steeds meer met vragen; die kunnen we toch ook niet onbeantwoord laten? Juist ik vind het heel moeilijk omdat ik merk dat hij sommige dingen niet tegen zijn vader mag/kan vertellen en dan dus met vragen bij mij komt. Doordat hij sommige dingen niet mag vertellen, gaat hij zelf ook liegen/verzinnen. Van zijn moeder mag dat, is het geen liegen maar "een grapje". We hebben nu aangegeven dat hij dan beter kan zeggen dat hij er niet over wil of mag praten omdat liegen niet mag. Hebben jullie tips hoe we hier mee om kunnen gaan? Een bonusmama

Wij zijn inmiddels 5,5 jaar uitelkaar waarvan 3,5 jaar vechtscheiding en de strijd gaat maar door. Mijn expartner heeft na 3 jaar een affaire gehad en uiteindelijk gekozen voor zijn vriendin. Ik ben met de kinderen in de woonplaats blijven wonen ons gezamenlijke woning die inmiddels verkocht is, en vader is 35 km verderop gaan wonen. Hij wilde onze twee kinderen volgens dezelfde omgangsregeling als zijn 1e kind van zijn huwelijk voor ons. Om het weekend een weekend. Dit draaide compleet om nadat hij na vertrek gelijk bij zijn vriendin in trok. De kinderen wilden ook niet naar vader. Het was altijd een grote strijd om ze in de auto richting vader te krijgen. Inmiddels is er een uitgebreide omgangsregeling (geen co-ouderschap) waar de kinderen nog steeds niet blij mee zijn. Drie ochtenden en twee middagen rijden ze op en neer naar school en woning van hun vader. Met vriendjes spelen en sport kan dus niet op die dagen. Ondertussen heeft mijn ex weer een baby en is hij onlangs weer getrouwd. Daarnaast heb ik sinds 2 jaar ook een stabiele relatie waar de kinderen iets langer dan een jaar bij betrokken zijn. Alles ging ip "goed" totdat wij aankondigden dat we graag willen Verhuizen naar een andere provinsie. Mijn ex is het hier niet mee eens ookal geven de kinderen aan dit ok te vinden. Ook met de nieuwe omgansregeling die in vergelijking dan kwa hoeveelheid dagen niet zal wijzigen. Die geven zelfs aan dat de standaard om het weekend een weekend ook voldoende is. De kinderen zijn inmiddels 12 en 10. Die van 12 heeft een achterstand van ongeveer 2 jaar en heeft ADHD. Daarnaast is hij erg gevoelig voor manipulatie waar mijn ex nu in mijn beleving gretig gebruik van maakt. Gezien hij erg dominant is en zijn beroep er alles mee te maken heeft is dat voor hem een peuleschil. Hij beloofd hem dure en grote cadeaus als hij besluit bij hem te komen wonen en beloofd hem irealistische dingen die hij graag wil horen. Sinds dien is het hek van de dam hier in huis. Mijn zoon is erg brutaal en begint behoorlijk onhandelbaar te worden. Doet in alles het tegenovergestelde en zoekt ruzie met dreigementen en al. Dit niet alleen richting ons als volwassenen maar ook zijn broertje die het zwaar moet ontgelden. Ik weet niet hoeveel gesprekken we hier al over gehad hebben en word er moedeloos van. De jongste is pienter voor zijn 10 jaar en omkopen ed is niet aan hem besteed. In het begin heeft hij vaak gezegd dat hij bij mama wil wonen en ook nu ivm de verhuizing. Als hij dit aangeeft dan krijgt hij straf van vader. Dit maakt dat het gat tussen hem en vader steeds groter word. De jongste is meer mamagericht en dat vader elk contact met mama verbied als ze daar zijn doet hem ook erg zeer. Mbt de verhuizing loopt een rechtzaak waar de kinderen ook met een brief hun zegje gedaan hebben. Hier is volgens de kinderen absoluut niets mee gedaan omdat we eerste instantie een nee van de rechtbank hebben gekregen. De jongste is hier erg boos over. Ik ben destijds om mijn ex naar deze woonplaats verhuisd en moest noodgedwongen door ons gezamenlijk huis na de scheiding hier blijven omdat hij bij zijn nieuwe vriendin introk. Wij willen graag ergens anders opnieuw beginnen maar zoals het er nu uitziet gaat iedereen die graag weg wil er aan onderdoor en zullen we misschien aan het eind van de rit daar moeten wonen waar we geen van allen willen zijn. Ik zit echt met mijn handen in het haar.

Hoi, Ik ben nu anderhalf jaar gescheiden en mijn kinderen (m - 8 en j - 5) slapen nog steeds slecht op de overgangsdag. Bij mij slapen ze op 1 kamer; bij hun vader ( in het huis waar ze zijn opgegroeid ) hebben ze wel een eigen kamer. Ik hoop dat iemand tips heeft. Groetjes