Wij zijn al 6 jaar uit elkaar. Ik ben alleen gebleven na de scheiding, vader heeft sinds 4 jaar een nieuwe relatie. Onze dochter is dus in een gemengd gezin terecht gekomen. Nu is het zo dat dochter 7 jaar niet meer naar vader wil. Onze communicatie is slecht tot niet. Ik heb nog nooit een slecht woord over vader gezegd tegen haar. Nu is zij er zelf achtergekomen dat haar vader ontzettend veel liegt. Om haar toch thuis te krijgen belooft hij haar gouden bergen, op welk vlak dan ook. Mijn vraag is: wat kan ik hieraan doen. Dat ze met plezier weer naar haar vader gaat? Dank je/jullie wel alvast voor een reactie.

Beste allemaal, Ik heb n gecompliceerde vraag, ik zal hem zo kort mogelijk proberen te houden. Ik heb 2 dochters, de oudste bijna geen contact mede door wat er nu gebeurt bij/met de jongste, deze is 11jaar. ik heb door villa pinedo geleerd dat kinderen de wisselmomenten als vervelende momenten kunnen ervaren en daardoor probeer ik die momenten zoveel mogelijk te beperken en/of zo min mogelijk vervelend te laten verlopen. De moeder wilt hier niet in meewerken, is hier onverschillig in en ik ben van mening dat ze expres deze momenten vervelend maakt waardoor dochter straks zegt "ik wil niet meer naar papa" wat door moeder word opgepikt als de wil van het kind. mijn Dochter had nu dus laatst een studiedag op school, het wisselmoment is op 12 uur afgesproken indien er geen school is (moeder is zelf werkzaam als leerkracht dus ook vrij met vakanties maar met studiedagen is dat anders) van mij mag mn dochter ook eerder komen, de avond ervoor lijkt mij dan het beste echter moeder houd vast aan die 12 uur. Wat ze dan doet is het volgende, ze regelt dat mn dochter naar een leuk moment gaat, ze brengt haar bij een vriendinnetje, (ik krijg dan de melding dat het de eigen wil van dochter is echter ik vind dat ze dochter hier niet in moet betrekken) dat vriendinnetje heeft 2 paarden (is heel leuk) en dat leuke moment word dan verstoort omdat papa haar komt halen of omdat ze naar papa toe moet! en zo trieer je dat omgang met papa niet leuk is. Let wel, mijn ex brengt het zo dat dochter van mij daar niet heen mag, dat ik haar daar in belemmer maar dit is niet zo, integendeel. Ze mag spelen en logeren met wie ze wil. Mijn fout is dat ik moeite heb met het onderdrukken van mijn emoties, ik word dus boos. Ik heb mn dochter verteld dat wij voortaan die afspraken samen maken (is fout, ik weet het)en dochter zegt dan wel ja maar ik weet ook dat het voor haar zo heel moeilijk word bij haar moeder. Ik heb die moeder van dat vriendinnetje aangesproken. Deze begint gelijk te roepen er niet in te willen worden betrokken terwijl ze er naar mijn idee al in is betrokken door mijn dochter op te vangen tot 12 uur. Deze moeder heeft vrij moeten nemen voor opvang van haar eigen dochter, vangt mijn dochter op terwijl mijn dochter ook gewoon bij mij had kunnen zijn en had haar dochter ook bij mij kunnen zijn. Ik weet nu niet hoe te handelen en dan met name met mn dochter. Moeder zegt dat het de wil van dochter is en dat ik kind beperkt in haar beweging en ontwikkeling, ik zeg dat moeder er alles aan om kind te manipuleren zodat deze straks zegt niet meer naar papa te willen. ik weet niet meer wat te doen. wel/niet bespreken met dochter? afspraken maken met dochter? en zo ja welke? Hulpverlening heb ik weinig hoop op, met oudste dochter was het vooral "ja, ja, ja, het is n puber he!" en dat gaatstraks ook met de jongste zo gebeuren zo vermoed ik. kunnen jullie hier tips in geven?

Goedemorgen Ik ben sinds 4 jaar gescheiden en heb 2 lieve meiden. 9 maanden geleden heb ik een nieuwe relatie gekregen maar met een vrouw. Dit is voor mij nieuw en voor mijn kids dus ook. ze verzetten zich enorm tegen deze relatie. In januari willen we gaan samenwonen maar mijn kids zijn daar erg op tegen. wanneer moet ik kiezen voor mezelf en mijn geluk wat is te snel voor kids kortom wat moet ik doen????

Hallo, Ik heb een vraag over mijn boze puberdochter. Ik ben vader van een dochter van 13 en een zoon van 18. Ze wonen de ene week bij mij, de andere bij hun moeder, dat is sinds bijna twee jaar. Ik denk dat mijn dochter het er moeilijk mee heeft, het lukt me echter niet het er met haar over te hebben. Vandaag is ze 'gevlucht' naar haar moeder, nadat ze vannacht boos is geworden. Ik weet niet waarom, meer dan 'jij bent irritant' wilde ze gisteravond niet zeggen. Mijn dochter zit dan erg diep in haar woede. Dat is eerder voorgekomen, en ik weet dat pushen om te praten op zo'n moment niet helpt, de situatie eerder erger maakt, ze wordt dan alleen maar bozer -of verdrietiger. Gelukkig is het contact tussen mij en haar moeder redelijk goed. We hebben vanmiddag gebeld met elkaar, en besloten dat mijn dochter vannacht bij haar moeder mag slapen. In de hoop dat haar dat een beetje lucht geeft. Tegen haar moeder heeft ze gezegd dat ze niet naar me terug wil. Ik heb nu afgesproken dat ze morgenavond, na school, weer bij mij komt. Ik heb allerlei vermoedens over de oorzaak, maar het lukt me -ook een dag of een week na zo'n boze bui- niet om in een gesprek met haar te achterhalen wat het precies is. Het lijkt er op dat de aanwezigheid van mijn nieuwe vriendin pijn, verdriet of woede teweegbrengt, misschien de pijn en het verdriet over de scheiding. (die vriendin is af en toe bij ons thuis als mijn kinderen er ook zijn) Maar dat is mijn interpretatie. Ik kan haar niet dwingen tot een gesprek, of tot openheid. Maar ik wil zo graag weten wat er in haar omgaat, omdat ik zo graag zou willen dat het wat soepeler loopt. En ik vind dat weglopen geen oplossing is. Vooral niet als er naderhand nog steeds geen gesprek mogelijk is. Ik heb geprobeerd leuke uitjes te organiseren, zodat ze in een ontspannen en leuke situatie kan wennen aan mijn vriendin. Een barbecue georganiseerd, met neefjes en vriendjes, ook met de hoop dat het wennen in een ongedwongen sfeer kan plaatsvinden. En ik kan begrijpen dat het niet gemakkelijk is, zeker niet op haar leeftijd, dat wennen aan een nieuwe mevrouw naast haar vader. Hoe kan ik haar uitnodigen of helpen zich te uiten?

Hallo, ik ben moeder van 2 dochters. Ik ben 8 jaar geleden gescheiden. Het is inmiddels een vechtscheiding en ik ben wanhopig. Ik ben niet perfect , maar probeer altijd te kijken wat het beste is voor mijn dochters, maar het lukt mij niet meer. De communicatie tussen mijn ex en mij is traumatisch verstoord en ik kom er als moeder niet meer uit. Ik wil heel graag een gesprek met mijn ex en de kinderen erbij, omdat ik graag wil dat we samen van hun horen wat zij willen. Ik weet niet hoe ik dat doen en of het verstandig is, omdat ik niet wil dat mijn dochters er tussen komen. Wat moet ik doen?

Hallo....ik ben een moeder met een dochter van 10 die bij haar vader woont en ieder weekend bij mij. Nu heeft hij al een tijd een vriendin en samen een kindje. Nu krijgt mijn dochter (zoals ze zelf ook zegt) geen aandacht meer. Ze worden alleen maar boos als ze om mij huilt en moet ze naar haar kamer, als ze BV een 6,5 haalt op school moet ze naar boven, haar broertje mag tv kijken..zij niet of moet maar mee kijken en zo meer dingen. Ze geeft aan vangen angstig te zijn. Dit breekt mijn hart en weet niet wat ik hier aan kan doen .(ik heb wel voogdij en gezag) dank alvast

Hallo, Ik zit met een lastige situatie die ik hierbij zo kort mogelijk zal proberen te omschrijven. Ik heb 4 kinderen (4, 8, 10 en 13 jaar) met mijn ex. Ik betaalt kinderalimentatie aan mijn ex. De kinderen zijn ieder weekend bij mij (5 van de 14 dgn). Mijn ex ontvangt tevens de gehele kinderbijslag. Zij is opnieuw getrouwd. Daarnaast heeft ze zelf een goede parttime baan. Nu heeft ze laatst aangegeven dat ze alle kosten van de kinderen betaalt van de kinderalimentatie. En dat ze zelf niets betaald, omdat ze kosten heeft zoals huur, boodschappen, elektriciteit en noem maar op). Deze kosten heb ik ook. Er zijn geen afspraken gemaakt over het sparen en het betalen van de studiekosten straks voor de kinderen. Omdat er een heel groot bedrag in de maand naar haar toegaat, kan ik geen geld meer voor mijn kinderen sparen. Daarnaast kan ik zelf niet zoveel meer voor mijn kinderen kopen. In het convenant staat dat mijn ex ook geld bij moet leggen, maar dat doet ze niet. Lijkt me wel logisch het zijn tenslotte ook haar kinderen. Ik heb al een aantal keren geprobeerd om met haar te praten, met dat eindigt op ruzie of op niets uit. Ik heb een gezamenlijke rekening voorgesteld voor de kinderen en ik zou graag willen weten wat er gespaard is en of ze het geld wel uitgeeft aan onze kinderen. Dit wil ze niet zeggen en ze heeft aangegeven opnieuw naar de mediator te willen. Ik heb een afspraak geregeld, maar die heeft zij gecanceld. Ze wil nu toch niet naar de mediator. Deze hele situatie is niet goed voor onze kinderen. Zij krijgen lucht van de situatie. Een vechtscheiding wil ik absoluut niet. Ik wil het liefst dat we er samen goed uitkomen, maar dat lijkt op deze manier heel ver weg. Kunnen jullie mij advies geven over hoe ik dit het beste kan aanpakken? En wat ik wel of niet tegen mijn kinderen hierover kan zeggen? Groetjes Peter

Mijn man heeft besloten te gaan scheiden. Ik vind dit zelf heel moeilijk. Maar vooral ook moeilijk voor onze 3 kinderen. We hebben wel verteld dat het een keuze van papa is. Maar hoe ga je er dan goed mee om?

Ik ben in 2010 gescheiden. Mijn kinderen waren toen 2 en 4 jaar. In mijn huwelijk was spraken van huiselijk geweld. Gelukkig herinneren de kinderen zich daar niet veel van. Het probleem waar ik mee zit is dit; vaak als de kinderen bij hun vader zijn laat hij zich negatief uit over mij en mijn huidige man en zegt hij kwetsende dingen tegen de kinderen. Laatst heeft hij tegen mijn oudste, die nu in groep 8 zit, bijv gezegd dat hij teleurgesteld is dat hij zo'n 'laag' schooladvies heeft (vmboTL). Het is maar één voorbeeld, maar het doet mij natuurlijk pijn, omdat het mijn kinderen pijn doet. En dat ik ze hier niet tegen kan beschermen. Er is niet echt een bezoekregeling, hij komt en gaat wanneer het hem uitkomt. Ik probeer mijn kinderen te troosten, maar weet gewoon niet goed wat ik moet zeggen, behalve dat het niet hun schuld is en dat ze er niets aan kunnen doen. De kinderen zijn ook teleurgesteld in hun vader, ze zijn op een leeftijd nu dat ze hem vaak doorzien, maar natuurlijk raakt het ze toch. Kort door de bocht gezegd, het contact met hun vader schaadt ze. En ik weet niet wat ik daar als moeder aan kan doen. In een ideale wereld zouden ze een super papa hebben waar ze trots op zouden zijn en een tweede thuis zouden hebben. Maar dat is niet zo. En ik zou heel graag willen weten waar ik goed aan doe, want ik ken niemand in mijn omgeving die hier ervaring mee heeft. Overigens heeft mijn huidige man een heel goede band met de kinderen. Hij heeft zelf geen kinderen, maar ziet mijn kinderen als de zijne, wat natuurlijk heel fijn is, maar ben bang dat het niet het gebrek aan betrokkenheid van hun biologische vader goed maakt.