Mijn zoon (18) trekt zich, een jaar na de scheiding, steeds verder terug. Z'n schoolresultaten gaan langzaam maar zeker naar beneden, hij wil niet meer praten en maakt dankbaar gebruik van de moeizame communicatie tussen zijn vader en mij. Hij zit bij zijn vader thuis duidelijk minder goed in z'n vel, maar wil (terecht !!) niet kiezen. Toch denk ik dat het goed is voor zijn rust & welzijn als hij een tijdje bij mij woont, en regelmatig bij zijn vader op bezoek gaat. Ik ben benieuwd hoe zijn leeftijdsgenoten hier tegenaan kijken !

Mijn zoon (nu 22) legt de schuld van de scheiding bij mij en weigert contact. Ik heb hem nu meer dan een jaar niet gezien. Mijn contact met mijn ex is moeizaam, mijn ex is ook boos op mij. Hoe kan ik het contact met mijn zoon voorzichtig weer herstellen ?

Wat fijn dat ik jullie als ervaringsdeskundige om hulp kan vragen! Ik zit met het volgende probleem. Ongeveer 2 maanden geleden heb ik aangegeven dat ik niet meer verder wilde met de vader van onze kinderen. Een van de redenen hiervoor is dat hun vader op een heel bijzondere manier met de kinderen en vooral met onze oudste zoon van bijna 7 omgaat. Hij kleineert hem, geeft hem weinig tot geen mogelijkheid om zichzelf te zijn en negeert hem. Met onze dochter van 3 gaat het wel wat beter, maar ook daar doet hij eigenlijk zelden of nooit iets mee. Hierover hadden we natuurlijk vaak ruzie en ook de kinderen hadden ruzie met hun papa. Nu wij uit elkaar zijn (we zijn nog niet gescheiden, maar wonen wel apart), merk ik aan onze zoon dat hij heel veel moeite heeft met de situatie. Hij mist zijn papa, maar als hij dan een weekend bij papa geweest is komt hij heel verdrietig thuis. Hij vertelt dan dat papa gezegd heeft dat hij het weekend verpest met zijn gedrag, dat het zijn schuld is dat papa en mama gaan scheiden en dat papa nare dingen over mama heeft gezegd. Ik snap dat hij daar verdrietig over is en vertel hem dat de lelijke dingen die papa over mama zegt, niet zijn zorg zijn en dat papa dat met mama op moet lossen en dat hij dat ook tegen papa mag zeggen. Maar ik snap ook dat dat heel moeilijk voor hem is. Als hij bij mij is probeer ik hem te laten voelen dat hij goed is zoals hij is, dat hij verdrietig en boos mag zijn en dat ik met hem mee wil denken. Ook probeer ik gewoon met hem over papa te praten, mag hij bellen als hij dat wil en probeer ik met hem mee te denken. Zijn vader heeft veel stress van de hele situatie geeft hij aan. En hij geeft aan dat de kinderen niets willen en alleen maar op de iPad kijken of naar vriendjes gaan en zich verder terugtrekken. Ik maak me hier veel zorgen om. Kunnen jullie advies geven over hoe ik onze kinderen kan helpen? Denken jullie dat het goed is als ze wel naar hun vader gaan of juist niet of minder lang?

Lieve mensen, Gisteren vertelde Tim (11) dat hij zich moet omkleden als hij bij zijn vader aankomt. Als Tim weer naar mij komt, moet hij een half uur voor vertrek deze kleren weer aantrekken. Cadeautjes voor zijn verjaardag moeten daar blijven, net als zakgeld en geld voor zijn verjaardag. Mijn ex-partner wil hier niet met mij over praten, hij vindt het alleen maar logisch. Gisteren wilde Tim niet naar zijn vader, ik heb hem toch gebracht. Ik merk dat het steeds lastiger voor hem wordt, maar ik wil niet een vervelende ex zijn die overal problemen ziet, of Tim bij zijn vader weghouden. Toch is Tim al aan het bedenken wat hij gaat zeggen als hij 12 wordt: 'wat dan mag ik toch kiezen waar ik wil wonen?' Heeft iemand hier ervaringen mee en handige tips voor mij? Dankjewel alvast!

Dag allemaal, Misschien kunnen jullie advies geven m.b.t de volgende situatie; Vader en ik zijn vorig jaar gescheiden. We hebben één dochter van 7. De relatie tussen de vader en mij is verder goed. Er is geen ruzie. We vieren de verjaardag gewoon samen en straks sinterklaas ook. Belangrijke dingen doen we samen (kerstmusical, dat soort zaken). Er is geen haat en nijd. We willen het beste voor onze dochter. We wonen ook bij elkaar in de buurt. De school staat zo ongeveer in het midden. Kortom; we doen er alles aan om het zo comfortabel mogelijk te maken, voor zover dit kan natuurlijk. De laatste paar weken heeft mijn dochter moeite om naar haar vader te gaan. Ze mist mij en wil liever bij mij zijn. Het wisselen vind ze erg lastig en dat begrijp ik maar al te goed; ik vind dat ook niet eenvoudig. Haar vader zit niet goed in zijn vel en dat speelt zeker een rol. Hoewel ik haar volledig begrijp hierin, wil ik toch blijven stimuleren dat papa ook fijn is etc. etc. ik bevestig dus niet wat ze signaleert (wat wel klopt), maar bevestig wel haar gevoel zeg maar. Ik zeg niet dat het onzin is bijvoorbeeld, maar zeg wel; we gaan samen zoeken naar een oplossing die fijn is. Ik weet eigenlijk niet hoe ik dit aan moet pakken, naast een gesprek met haar vader natuurlijk, die momenteel gewoon niet in staat is echt initiatieven te tonen. De bezoekregeling is als volgt: 1 week op dinsdag en woensdag bij papa, donderdag bij en vrijdag, zaterdag en zondag bij papa. In week 2 haal ik haar dan op maandag weer uit school. Op dinsdag en woensdag weer bij papa en donderdag, vrijdag, zaterdag, zondag, maandag bij mij. Nu heb ik voorgesteld dat ze in de papa week vanaf woensdag t/m zondag bij papa is.. dan heeft ze minder wissels. Maar dat vind ze te lang achter elkaar. En dat heeft te maken met het feit dat papa niet goed in zijn vel zit. Ik wil papa niet tekort doen in dit verhaal, maar ook mezelf niet natuurlijk, maar ook mijn dochter niet. Zien jullie oplossingen?

Hoi, Hier de nieuwe vriendin van een gescheiden vader. Mijn vriend is nu 2 jaar gescheiden en heeft 2 meiden, 1 van 8 en 1 van 12. Het zijn lieve meiden en zij hebben geen problemen met mij, wel vinden zij de situatie soms lastig. De meiden wonen bij de moeder en de afspraak is dat de meiden 1 avond en nacht door de weeks (om de week)bij ons zijn en 1 weekend om de week. Echter gebeurt dit niet. Zij komen 1 avond doordeweeks eten en komen 1 nachtje om de 2 weken in het weekend. De moeder geeft aan dat de oudste dochter niet wil en dat daarom de jongste dochter ook niet wil. Vader mist zijn kinderen enorm en zou ze graag vaker willen zien. De ouders maken geen ruzie (waar de kinderen mee te maken krijgen) en respecteren elkaar zoals in jullie brief wordt gevraagd. Hoe kunnen wij de kinderen stimuleren om meer bij hun vader te zijn? De moeder zal het niet stimuleren en ik heb nu het gevoel dat wij ze te weinig zien om hier invloed op te hebben. Wij willen de kinderen ook niet pushen of het via de rechter afdwingen. Groetjes de "stiefmoeder" ;-)

Ha, Graag zou ik jullie advies willen vragen. Ik ben moeder van twee dochters en sinds anderhalf jaar gescheiden. Met mijn oudste dochter gaat het goed. Ze vind de omgangsregeling die we hebben getroffen prima. Mijn jongste dochter (nu 10) wil al sinds het begin van de scheiding niet naar haar vader. Ze heeft het er steeds moeilijker mee. Niet dat ze niet bij haar vader wil zijn, ze houdt heel veel van hem, maar omdat ze mij mist. Ze wordt er echt ongelukkig van en is de hele week bezig dat ze weer bij mij weg moet. Wat kunnen we het beste doen? De huidige regeling voortzetten voor beide kinderen of (tijdelijk) een andere regeling treffen waardoor de jongste meer bij mij is?

Hoi allemaal, Ik heb sinds een paar maanden een vriend en hij heeft 2 lieve zoontjes van 2 en 4. Op deze website zie ik veel verhalen van kinderen die een nieuwe stiefmama krijgen, en het daar moeilijk mee hebben. Daar word ik onzeker van. Soms lijkt het wel alsof er geen lieve stiefmama´s bestaan. Ik lees vaak dat de kinderen niet echt op haar zitten te wachten. En de moeder van de kinderen ook niet. Alsof een stiefmama het altijd alleen maar fout kan doen. Ik heb de zoontjes nog niet ontmoet, maar mijn vriend en ik willen dat dat binnenkort gaan doen. We praten veel over hoe we dit het beste kunnen aanpakken. We struinen internet af en lezen boekjes op zoek naar informatie. Maar vinden het heel moeilijk. We willen het zo graag goed doen voor de jongens, maar er bestaan geen pasklare antwoorden. En ook al zouden die er zijn, dan nog weet je niet waar je goed aan doet. Omdat ik zelf geen kinderen heb, en ook weinig ervaring heb met kinderen, weet ik niet goed hoe ik het aan moet pakken. Wat ik wel weet, is dat ik de beste bonusmama ooit wil worden. Samen met mijn vriend wil ik de jongens graag een veilig en fijn thuis bieden, met een eigen plekje. Maar ik wil ook heel graag goed omgaan met hun moeder, omdat ik denk dat het alleen werkt als we met z´n allen open en eerlijk met elkaar kunnen praten. Willen jullie me alsjeblieft tips geven? Hoe kan kan ik de jongens het beste ontmoeten? Wat kunnen we ze het beste vertellen? Is het handig om eerst met hun moeder te praten, zodat zij ook kan aangeven wat ze denkt dat goed is? Wat kunnen we het beste gaan doen zo'n eerste keer? Alleen even thee drinken, of een wandeling door het bos? Bij mij thuis, bij papa thuis of ergens neutraals? Mag ik hun papa een kus geven? Of zijn hand vasthouden? Ik lees heel graag wat jullie denken. Dankjewel alvast voor jullie eerlijke verhalen. Marissa (onzekere bonusmama to be...)

De kerst- en andere feestdagen. Hoi allemaal, Zoals jullie weten komen die dagen er weer aan. Deze dagen dien ik met m'n ex te regelen maar deze weigert telkens te overleggen. Mijn ex hanteert de methode door te overleggen met m'n dochter, ze vraagt dan of dochter het leuk vind om.... vervolgens krijg ik de melding dat dit de wil/wens van dochter is. Toevallig is dit dan altijd wel ten nadele van de tijd tussen mij en m'n dochter. Deze tactiek heeft ze ook toegepast bij m'n oudste dochter, ik werd dan boos, probeerde dochter uit te leggen hoe en wat. Die zat daar begrijpelijkerwijs niet op te wachten met als gevolg weinig contact met oudste dochter. Moeder heeft haar doel bereikt. Ik voorzie hetzelfde met jongste dochter, ik heb nu geprobeerd overleg te voeren betreffende de aankomende kerstdagen, ik heb verschilllende opties opgeworpen. Dochter is volgens de regeling beide dagen bij mij en doen we niks dan blijft dat zo, maar dat wil ik ook weer niet omdat dat gebracht gaat worden dat ik dochter weghield met de kerstdagen bij moeder. Nu loopt er dus ook de campagne van villa pinedo dat kinderen dit niet horen te regelen, heb dit ook naar ex gestuurd maar ook dit word genegeerd. Maar nu heb ik het dilemma moet ik dit nu met dochter bespreken en indien ja, hoe dan? Indien niet, wat dan? Ik vind dat dochter (11 jaar) hier niks over hoeft te weten maar dinsdag komt ze weer bij haar moeder en die zal beginnen met vragen wat dochter wilt. Nu is het ook zo dat ik meen dat kinderen in zo'n geval heel goed weten wat de vragende en zorgende ouder graag wilt horen. Het is toch niet juist om aan n 11 jarig kind te vragen wat wil jij met de kerst, of ben ik nou gek? Nu zeg ik wel dat ze 11 is, 11december word ze 12. Ook weer zo'n leeftijd die misbruikt word door te suggereren dat kinderen het dan mogen zeggen. Hoe pak ik dit aan met m'n dochter?

Hoi, Ik ben een aantal jaren geleden gescheiden. Wij hadden co-ouderschap. Nu is mijn ex verhuist naar een plaats 30 km verderop. De kinderen zitten bij mij in het dorp op school. De kinderen zijn 5,6 en 9. Ik vind dat de kinderen niet belast moeten worden met het heen en weer reizen. Is dat terecht? De kinderen hebben aangegeven de andere ouder ook te willen zien, wat natuurlijk logisch is. Dus ik heb akkoord bevonden dat ze dan op maandagmiddag daar nog heen gaan. Ik vind dit belastend voor ze. Mijn kinderen zijn dan alleen aan het reizen. Mijn ex wil nog een extra dag. Wat vinden jullie?