Wil dat hij zich thuis voelt

Beste Karin, Ik ben ontzettend blij om te lezen dat u en uw partner er alles aan doen om het heen en weer reizen tussen ouders voor uw stiefzoon te vergemakkelijken; sommige ouders realiseren zich soms namelijk niet dat het heen en weer reizen tussen ouders erg oncomfortabel kan zijn of hebben het soms druk met andere dingen die hun directe aandacht vereisen. Ik denk dat het heen en weer reizen voor uw zoon al erg comfortabel is, in vergelijking met andere kinderen van gescheiden ouders die ook heen en weer reizen tussen ouders. Ik denk dat de mentaliteit 'ik wil niets fout doen' wel moet veranderen, aangezien uw stiefzoon daardoor niet helemaal zichzelf kan zijn en zich niet écht thuis kan voelen, omdat hij zich denk ik nog een beetje 'te gast voelt', in plaats van echt onderdeel van het huishouden. Misschien is het daarom een goed idee om uw stiefzoon er samen met uw partner eens op te wijzen dat hij zich er helemaal niet druk over hoeft te maken of hij iets fout doet of niet, omdat hij zich hierdoor niet écht thuis kan voelen en zichzelf kan zijn. Als hij dit weet, zal hij zijn mentaliteit en mening over zijn rol in het huishouden waarschijnlijk veranderen en misschien wel wat meer gaan ondernemen, zoals bijvoorbeeld een vriendje uitnodigen thuis. Het is een goed idee om hem te laten weten dat dit soort dingen ook mogelijk zijn. Ik raad u aan om vooral te focussen op het emotionele vlak, aangezien het praktische vlak volgens mij prima voor elkaar is. Ik hoop dat u iets zult hebben aan mijn advies. Groetjes, Ruben.

Beste Karin, Hier ook een kind van gescheiden ouders die zichzelf heel erg herkent in de situatie van uw stiefzoon. Mijn ouders zijn 5 jaar geleden gescheiden en vanaf begin af aan ben ik gaan wisselen tussen ouders. Ook mijn ouders hielpen bij hierin heel erg goed door altijd zelf het *verhuizen* van spullen iedere week uit mijn handen te nemen. Ook ik heb veel spullen dubbel zodat ik niet mijn hele kledingkast over en weer mee hoef te nemen. Ik kan dan na al deze jaren wel echt zeggen dat ik extreem blij ben geweest wat mijn ouders (en stiefouders) voor mij hebben gedaan, en ik niks meer had willen hebben. Ik vind het dan ook echt super om te lezen hoe u de ouders van uw stiefzoon met de situatie omgaan. Wel is het zo dat ik ook vanaf het begin zo min mogelijk last wilde zijn voor mijn ouders en stiefouders, en dus ook nooit heb gepraat over wat ik wel zou willen, en waar ik last van heb. Na een aantal jaar heeft mijn moeder met mij gezeten, en heb ik echt kunnen zeggen waar ik last van had. Dit was voor mij heel moeilijk, maar door het uiteindelijk te doen heb ik wel rust gekregen en kon ik mijn ei kwijt. Aangezien ik mijzelf zo goed herken in de situatie van uw stiefzoon zou ik dit dan ook adviseren. Praat met hem over hoe hij zich over de hele situatie voelt, en of er dingen zijn waar hij mee zit. Laat hem zich comfortabel voelen en het gevoel geven dat hij alles kan zeggen. Alleen in die situatie durfde ik dit te zeggen. Praten is zo belangrijk na een scheiding. Vooral bij kinderen die eigenlijk helemaal niks kwijt willen. Ik kan eigenlijk alleen maar zeggen, ga door zoals u nu doet, en blijf praten. Dit is toch echt wel het medicijn. Groetjes Pieter