Mijn dochter

Beste Door, Bedankt voor je bericht op ons forum. Mijn complimenten voor het vragen van advies. Wat een lastige situatie. Het lijkt mij moeilijk als moeder dat je dochter zich niet prettig voelt bij de nieuwe vriendin van haar vader. Ik vind het super om te lezen dat je stimuleert dat je kinderen hun vader zien. Ook begrijp ik dat je je zorgen maakt om je dochter, je wil natuurlijk dat zij zich goed voelt als zij bij haar vader is. Ik begrijp wel heel goed dat je kinderen het niet zeggen om de vrede te bewaren. Dit herken ik heel erg, Ik was ook puber toen mijn ouders gingen scheiden en ik heb de hele tijd de nieuwe vriendin van mijn vader niet willen zien. Dit heeft wel 1,5 jaar geduurd, in eerste instantie zei ik niet waarom omdat ik niemand wilde kwetsen, teleurstellen of boos maken. Ik vind het al heel goed dat je kinderen al hebben aangegeven het fijn te vinden als zij ook een keer wat willen doen met alleen hun vader. Wat jammer voor hen dat hij dit niet serieus heeft opgepakt. Misschien kunnen je kinderen een brief schrijven naar hun vader, waarin ze vertellen wat zij lastig vinden en wat zij graag zouden willen. Schrijven is soms makkelijker dan praten. Toen ik uiteindelijk aan mijn vader heb verteld wat mij dwars zat is daarna alles beter geworden. Alles vertellen wat je dwars zit kan heel veel opleveren. Je kan je kinderen helpen met het schrijven van een brief, let hierbij wel op dat het echt een brief van de kinderen wordt en niet van jouw. Ik hoop dat jullie hier iets aan hebben. Ik wens jullie sterkte en geluk! Hopelijk hebben je kinderen het gauw weer naar hun zin bij hun vader. Liefs, Rosa

Beste Door, Fijn dat wij u advies mogen geven! Wat naar dat uw dochter zich niet fijn voelt bij haar vaders nieuwe vriendin. Ik vind het heel fijn om te zien dat uw kinderen hun verhaal bij u kwijt kunnen. Erover praten is heel fijn als kind. Ik begrijp uw dochter, ik heb in dezelfde situatie gezeten. Het klikt niet met mijn stiefmoeder en hoewel ze ook aardig is, kan ik me ook enorm irriteren aan haar. Ik heb het nooit tegen mijn vader durven zeggen. Hij is er ooit over begonnen en toen heb ik hem verteld wat me dwarszat. We hebben toen afgesproken dat hij ons opvoedt en dat mijn stiefmoeder zich daar zo min mogelijk mee bemoeit. Verder gaan we ook wel eens iets doen zonder mijn stiefmoeder. Ik begrijp dat uw dochter al eens zo'n gesprek heeft gehad maar dat daar niks uit is gekomen. Ik denk dat er geen andere oplossing is dan het nog eens te proberen... Ik durfde ook nooit het gesprek aan te gaan, dus het is misschien wel fijn als ze dit bijvoorbeeld samen met haar broer kan doen. Verder kan ze ook een brief schrijven aan haar vader, hoewel een gesprek me toch beter lijkt omdat ze dan ook kan reageren op haar vaders reactie. Hoe ze het ook gaat brengen: het is belangrijk dat ze duidelijk vertelt wat haar dwarszit en hoe ze het anders wil zien. Misschien is het eerder niet genoeg doorgedrongen of kon hij niet bedenken hoe het anders moest. Tot die tijd is het belangrijk dat u laat zien dat ze alles bij u kwijt kan. ik vind het altijd fijn om mijn irritaties kwijt te kunnen bij mijn moeder of broertje. Mocht ze 12 jaar of ouder zijn dan kan ze hier ook een buddy aanvragen. Dat is een kind van gescheiden ouders met een sociaal-maatschappelijke opleiding waarmee uw dochter kan praten. Succes, Amélie ps. mocht u meer willen weten over ons buddyproject, dan kunt u hier nog even kijken: http://www.villapinedo.nl/buddy/ http://www.villapinedo.nl/blog/in-de-media/buddyproject-op-1-vandaag-televisie/