Hoi adviseurs, Ik ben sinds 3 jaar gescheiden van de moeder van mijn zoontje en de situatie is alleen maar slechter geworden. In eerste instantie verbleef onze zoon grotendeels bij mij en dat vond zijn moeder prima want dan kon ze op stap met haar nieuwe vriend. Maar na een goed jaar wilde ze een co ouderschap en dat heeft ze min of meer afgedwongen. Morrison is nu 10 jaar en woont officieel bij mij in het huis waar hij is opgegroeid. Hij gaat ook bij mij in de stad naar school en daar heeft hij ook zijn vriendjes. Hij heeft meerdere keren aangegeven dat hij bij mij wil wonen en ging zich zelfs verstoppen of erg boos en verdrietig worden als zijn moeder hem kwam ophalen. Zijn moeder woont in een dorp op 20 km afstand en Morrison heeft daar geen vriendjes dus hij zit zich daar vaak te vervelen. Soms gaat er wel eens een vriendje mee maar ze willen liever met elkaar in hun eigen vertrouwde omgeving spelen. Ik voel dat onze zoon zijn moeder niet wil afvallen en zich steeds meer lijkt neer te leggen bij zijn situatie. Ik merk alleen dat hij steeds passiever wordt en minder met vriendjes speelt omdat hij steeds een week weg is en eigenlijk nergens echt thuis is en rust heeft. Zijn vrienden kwamen eerst ook veel vaker langs om hem op te halen maar omdat hij er vaak niet is wordt dit steeds minder. Inmiddels zijn we in een rechtszaak beland maar ik merk dat ik als vader minder sterk staat dan een moeder. Ik zou graag zien dat onze zoon nog lekker kind kan zijn zolang hij op de lagere school zit voor zover dat nog kan door alle scheidings ellende. Maar zijn moeder wil dat het week om week blijft. Als ik voet bij stuk blijf houden zal het de komende tijd een zwaar gevecht gaan worden tussen vader en moeder en zal zoon daar het slachtoffer van worden. Ik zit er daarom aan te denken om te wachten tot hij 12 jaar is en als hij dan nog liever bij mij wil wonen dan opnieuw naar de rechter te gaan als zijn moeder niet wil meewerken. Denken jullie dat dit verstandig is? En wordt het gemakkelijker voor een kind als hij 12 jaar is om bij mij te kunnen wonen? Af en toe weet ik niet goed meer waar ik goed aan doe. Ik snap dat een moeder haar kind ook graag wil zien maar als dat ten koste gaat van het kind lijkt me dit niet goed. Als onze zoon liever bij zijn moeder wil wonen zou ik dit zelf met pijn in mijn hart niet tegen houden maar daar denkt zijnnmoeder anders over. Ik hoop dat jullie mij wat tips kunnen geven om uit deze dramatische situatie te komen.

Mijn ex-vrouw en ik zijn een paar maanden geleden gescheiden. Dat kwam voor mij als een verrassing. We hebben twee (tiener)kinderen. In de afgelopen maanden ben ik mij gaan verdiepen in hoe ik mijn rol als alleenstaande vader in ga vullen. We hebben co-ouderschap en ik mag gelukkig in het 'ouderlijke' huis wonen. In ons gezin was eerst 'balans': 2 vrouwen en 2 mannen. Onze zoon (iets jonger dan zijn zus) zegt dat hij bij mij wil blijven wonen. Maar ik wil dat we vasthouden aan het co-ouderschap: kinderen hoeven niet te kiezen. Onze dochter is flink aan het puberen. En een tijdje geleden zei ze dat ze bij haar moeder wil wonen. Wellicht ook omdat ze bij mij 'in de minderheid' is. Ik heb geen andere vrouw. Maar als zij naar haar moeder gaat, worden de kinderen uit elkaar getrokken. Dat willen we beiden (mijn ex-vrouw en ik) niet. Wettelijk gezien mag onze dochter kiezen. Maar als ik het vraag, ben ik bang dat ze mij de rug toekeert. Terwijl ik alleen maar het beste met haar voor heb. Ik (probeer het althans) laat haar in haar ruimte, geef gezelligheid en liefde, aandacht als ze dat wil, ze kan mij alles vragen over huiswerk, vriendinnen kunnen blijven slapen, etc.. Maar mijn wereld stort in als ik ook nog onze/mijn dochter, ons eerste kind, kwijtraak. Hebben jullie een idee hoe ik dit aan moet pakken? Ze is namelijk af en toe zo hard naar mij (erg aan het puberen) en wil niets samen doen omdat er geen gezin meer is volgens haar. Benieuwd naar jullie tips...

Ik ben een vader van twee zoons van 11 en 15 jaar. Drie jaar geleden zijn hun moeder en ik gescheiden. Inmiddels hebben we allebei een nieuwe relatie en ik nog twee kinderen van mijn vriendin. De eerste jaren hebben we het ontzettend leuk gehad met elkaar. Ik ben ontzettend gek met mijn jongens , samen sporten, lachen en films kijken. Als ze bij me zijn doe ik graag leuke dingen met ze. Ook de kinderen onderling konden het goed met elkaar vinden en deden veel samen. Het contact met hun moeder werd steeds moeilijker. Ze stuurde steeds vaker berichten dat ze vond dat de jongens te weinig douchten bij mij of dat ik niet de goede regels voor ze had of dat ik alleen maar leuke dingen met ze deed die zij niet kon doen. De zomervakantie van dit jaar was heel erg gezellig met elkaar, drie weken samen. Daarna zijn de jongens met hun moeder en haar partner weggeweest. Mijn zoon van 15 jaar heeft mij daarna geappt dat hij niet meer wil komen omdat hij het niet fijn vindt hoe het loopt tussen ons. Verder wil hij niet meer in gesprek en reageert hij niet op mijn apps. Zijn moeder zegt bij mediation en hulp van het wijkteam dat ze alles doet om hem met mij contact te laten hebben maar hij wil het niet zegt zij. Ik ben ten einde raad en wanhopig omdat mijn zoon met wie ik zo close was, klem tussen ons lijkt te zitten. Ik weet niet wat ik moet doen, hem berichtjes blijven sturen over zijn cijfers voetbal of andere bezigheden of hem met rust laten en wachten tot hij zelf komt? Hij praat er met niemand over en zijn moeder zegt dat hij nu rust heeft en heel goed ik zijn vel zit. Als hij de kinderen van mijn vriendin ziet negeert hij hen. Ook bij mijn familie waar hij veel contact mee had, kimt hij niet meer of negeert hij ze op app. Hebben jullie tips wat ik kan doen dat hem kan helpen?

Ik ben de moeder van een meisje van 13 jaar en een jongen van 10 jaar. Hun vader en ik liggen in scheiding. Het contact tussen ons is redelijk. Nu zijn de kinderen in januari beiden jarig en is de vraag hoe we dit zullen gaan vieren. De familie van de vader zal mij niet willen zien, door de keuzes die ik heb gemaakt. dat maakt het samen vieren ingewikkeld en zal de sfeer niet ten goede komen, wat ik de kinderen niet wil aandoen. De kinderen wonen nu noodgedwongen meer bij de vader dan bij mij. Heeft iemand een goede tip?

Mijn kinderen zijn 1x in de 14 dagen bij hun vader. Echter wilde de jongste (3 jaar) de laatste keer niet mee met zijn vader. Ik schrok daar nogal van. Hij was erg verdrietig, maar daarnaast ook erg aanhankelijk de laatste tijd. Hij is toch met zijn ouders broer meegegaan. 'S avonds heb ik mijn ex gevraagd of het goed was gegaan, maar kreeg geen reactie. Heel vervelend. Wat adviseren jullie om in zo'n situatie te doen? Daarnaast nog een andere vraag... Wat adviseren jullie als je erachter komt dat de kinderen in de periode (weekend) bij hun vader amper fatsoenlijke maaltijden te eten krijgen en hun tanden niet poetsen op beide dagen? Ter info, het is niet de eerste keer dat dit zo is gebeurd. Ik zie het een beetje als gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel voor de kinderen.

Na het verblijf in het blijf van mijn lijf huis, hebben we eindelijk rust, vertrouwdheid, veiligheid en zijn we vrij.

Momenteel liggen wij in scheiding, wij hebben twee zoons van 9 en 6 jaar. Momenteel mogen zij hun vader onder begeleiding 6 uurtjes in de twee weken zien. De oudste ziet hier elke keer erg tegen op en wil liever niet, hij is hier erg verdrietig over en ik weet niet goed hoe ik hem moet uitleggen dat ze echt wel naar hen vader toe moeten,uiteindelijk is het de bedoeling dat ze beiden 1 maal in de twee weken een weekend bij hem zijn. Ze vinden dit heel lastig en moeten er niet aan denken om bij hem te slapen..hoe moet ik hier mee omgaan?

Hallo, Nu 5 jaar geleden hebben mijn ex en ik na vele jaren van ruzies waar onze 3 kinderen (toen 13,10 en 7 jaar oud) getuige van waren besloten om uit elkaar te gaan. 3 kwart jaar later kreeg ik een nieuwe vriendin. Weer 3 kwart jaar later hebben mijn kinderen kennis gemaakt met haar en haar 3 dochters. We hebben allebeide ons eigen huishoudens en zien elkaar 2 a 3 x per week. Mijn kinderen hebben altijd moeite met m'n nieuwe relatie gehad. Dit is in de afgelopen jaren niet beter geworden. Recentelijk hebben de jongste 2 allebeide meiden besloten niet meer bij mij te willen zijn. Sterker nog ze willen nu helemaal geen contact meer. Dat doet me erg pijn. Ik meende dat in het verleden de relatie tussen ons wel goed zat maar nu blijkt dat ik ze jaren lang het gevoel heb gegeven meer voor m'n nieuwe vriendin te kiezen dan voor hen. Ze zijn daar nu zo boos over dat ze geen contact meer willen. Zelfs nu onlangs ik erkend heb dat ik onvoldoende aandacht voor hun gevoel heb gehad en dat ik graag met hun hulp wil leren om het beter te doen, willen ze geen enkel contact. Kunnen jullie me aangeven hoe ik hiermee verder moet? Bvd groet, Herman

Wat fijn dat ik hier mijn vraag aan kinderen kan stellen die wellicht in hetzelfde schuitje hebben gestaan, of staan als mijn dochtertje van 8. Haar vader en ik zijn al ruim 6 jaar gescheiden en inmiddels hebben we beide een leuke lieve partner gevonden. We willen graag onze levens weer gaan voortzetten en als ik over mezelf spreek zal ik dit graag samen met mijn nieuwe vriend willen doen. We kennen elkaar nu 3 jaar. Hij heeft 3 kinderen en woont helaas aan de andere kant van het land. Nu overwegen we met zijn allen te gaan verhuizen naar het midden van het land. We hopen de papa en mama van onze kinderen ook mee te krijgen zodat de kinderen hun andere ouders niet minder zullen gaan zien. Mijn vraag nu aan jullie: mijn dochtertje is enig kind, ik gun haar heel graag een leven in een echt gezin. Mijn vriend en ik overwegen zelfs samen nog een kindje te krijgen.Hoe zouden jullie het vinden om als enig kind een huis te moeten gaan delen (een deel van de week) met 3 "Bonus" broertje en zusjes en evt later met een een half broertje/zusje. Mijn dochtertje heeft al heel regelmatig gezegd wel een broertje of zusje te willen. Maar helaas ligt dat niet zo simpel..... Oja de klik tussen haar en de 3 kinderen van mijn vriend (8,10 en 11 jaar) is goed. Het is een feestje als ze bij elkaar zijn. Ze behandelen elkaar al min of meer als broer en zus, maar toch...... Heeft er iemand tips, of dingetjes waar ik nog niet aan heb gedacht? Erg bedankt voor het lezen en eventueel reageren op mijn vraag! Groetjes

Mijn dochter is net 5 geworden. Haar vader en ik zijn al bijna 4 jaar uit elkaar, dit ging helaas niet zonder slag of stoot. Hij heeft een niewe vrouw, die een zoon heeft van 7 en samen hebben ze een dochter van ruim 1. Ze wonen in België. Mijn dochter gaat daar elke week naar toe (donderdag na school en vrijdag, om de week tot zondag) maar lijkt het daar niet fijn te vinden. Zo heeft ze heel vaak buikpijn (waar we al meerdere keren voor bij de huisarts zijn geweest, ze kunnen niks vinden), heeft ze periodes gehad dat ze daar weigerde te eten en spuugt daar vaak. Soms zegt ze dat ze in bed heeft liggen huilen omdat ze me miste. De laatste tijd geeft ze aan dat ze papa wel eens mist, maar op de vraag of ze wil bellen of liever naar papa gaat, krijg ik: "nee, ik wil nooit meer naar papa". Ze kan alleen niet goed aangeven waarom... Laatst kwam ze thuis en zei ze: "mama, als ik 10 jaar ben mag ik kiezen waar ik wil wonen hè?!" Ik zeg, je woont toch bij mama en bij papa? Ja dat kies ik dan ook. Daarmee was het verhaal af. Waar ik heel erg mee zot is dat dit soort dingen bij papa worden ingefluisterd. Naar mijn idee informatie waar ze niets aan heeft, grote mensen problemen... Op school hebben we eens een lijst in moeten vullen over hoe ze thuis is. We hadden 2 compleet verschillende lijsten, wat ik al heel raar vond. Gelukkig zagen ze op school hetzelfde meisje als ik zag. In de herfstvakantie kwam hij haar bij mij ophalen ipv op school en ik zag haar gewoon voor m'n neus veranderen in een verlegen meisje dat niks meer durfde te zeggen. Hierna ben ik ook naar de huisarts geweest, wat ik hiermee moet/kan. Zij kunnen niets doen zonder zijn toestemming... pfff Ik voel me even machteloos en weet niet hoe en of ik haaf kan helpen...