Hallo, Ik zou heel graag jullie advies willen over het volgende: De ex van mijn vriend weigert te communiceren met mijn vriend over dingen die hun zoon betreft. Hun zoontje van 8 is hier de dupe van. Zo heeft hij zijn afzwemfeestje gemist omdat moeder geen toestemming gaf omdat het in haar weekend was. Wij hebben dit 3 maanden van te voren al gevraagd en haar zelfs uitgenodigd om te komen kijken, maar een reactie bleef uit. Uiteindelijk heeft hij gewoon in een les afgezwommen.Er zijn diverse rechtszaken geweest om een vakantieregeling op papier te krijgen. Afgelopen jaar kon S voor het eerst echt op vakantie met zijn papa en later ook twee weken met zijn mama. Hij heeft genoten!!! Zijn moeder probeert hem op allerlei manieren te beïnvloeden. We hebben hem haar laten bellen en toen vertelde ze alleen maar dat ze bang was dat de kat dood zou zijn als hij weer thuis was. Een snikkend kind als gevolg. (De kat leeft nu trouwens nog steeds!) Mijn broertje werd vader en S is super trots dat hij een grote neef is! Een week later is hij bij ons en zegt hij dat "zijn nichtje" geen familie is. Het lijkt er op dat ze hem alle leuke dingen bij papa probeert af te nemen. Ze praat slecht over mijn vriend, ook waar S bij zit. Hij vraagt dan ook regelmatig waarom mensen (familie van moeders kant) papa een slechte meneer vinden. Het ventje zit hierdoor klem tussen het houden van zijn papa en wat mama over papa verteld. Vorig jaar is er een traject bij de beschermingstafel opgestart door moeder. De eindconclusie was dat moeder de scheiding (van 8 jaar geleden!) niet heeft verwerkt en hulp moet gaan zoeken. Dit doet ze echter niet. Ze blijft hangen in t verleden. S is geboren toen zijn ouders al uit elkaar waren. Je zou toch denken dat het nu dan een normale situatie voor hem zou moeten. Hij heeft enorm veel moeite met de wissel momenten. We hebben meerdere keren gevraagd om een foto van moeder zodat hij haar bij ons ook kan zien. Ook hier werkt ze niet aan mee. Hebben jullie tips hoe we S kunnen helpen. Hoe we de spanning die hij bij moeder voelt kunnen verlichten? Hoe we er voor kunnen zorgen dat zijn koppie niet overloopt? We kunnen geen hulp vragen bij instanties, die hebben nl aangegeven dat er anders een OTS kan volgen en dat zou helemaal niet goed voor hem zijn. We willen hem zo graag helpen maar hoe kan dat als moeder niet meewerkt? Alvast heel erg bedankt!

Hallo, Wat geweldig wat jullie hier doen! Ik ben dan ook heel benieuwd wat jullie in mijn geval adviseren. Een verhaal is altijd lang en heeft meerdere kanten dus ik zal proberen een situatieschets te geven. Vorig jaar kwam ik alleen voor de zorgen van mijn kinderen te staan nadat mn ex me verliet. De kinderen waren toen 5 maanden en 3 jaar oud. Ik besloot dichter bij mn ouders te gaan wonen, een uurtje rijden van mijn ex. Ik kreeg daarvoor toestemming van de rechtbank nadat mn ex een procedure op had gestart. Ze gaven ook een weekend regeling aan de papa wat heel goed is natuurlijk. Hij ging in hoger beroep en de kinderen moeten nu 3x per maand van vrijdag avond tot zondag avond naar de papa ter compensatie dat hij nu moeilijker een co-ouderschap kan vragen in de toekomst. Wat ik me nu af vraag is hoe de kinderen het beste een band met de vader opbouwen zonder hinder te hebben dat ze te lang van hun moeder gescheiden zijn (hechting aan vast persoon). Ze zijn nu 1jaar9 mnd en ruim 4 jaar... En mijn andere vraag is, ik ben degene die de kinderen brengt en haalt (vast gelegd door de rechtbank) en mag nooit binnen komen bij de papa en zijn nieuwe vriendin. Ook al wonen ze intussen samen, ik heb zijn vriendin nog niet gezien en er is aan de voordeur erg weinig tijd om met elkaar te spreken waardoor ons oudste zoontje vaak huilt als hij naar zijn papa gaat. Hoe kan ik deze overgang voor hem beter laten verlopen en wat kan ik doen om hun papa in te laten zien dat goede communicatie over de kinderen en in het bijzijn van de kinderen erg belangrijk is? Ik ben heel benieuwd naar jullie antwoord hopelijk zo mijn kinderen ook helpen om op een fijne manier op te groeien en een band met beide ouders opbouwen.

Vaders worden nog te vaak vergeten. Dat is zo 1986 dat de moeder alle rechten heeft. De maatschappij mag de alleenstaande vader beter ondersteunen als het aan mij ligt. Het valt niet mee om je kinderen in co ouderschap met een fulltime baan op te voeden. Er wordt vaak van de vader verwacht om fulltime te werken om de kinderen te kunnen geven waar ze recht op hebben. Dit is vaak geen vrije keuze. Maar een moetje om alles te kunnen bekostigen. Ik ben geen vader geworden om ze eens in de 2 weken een weekend te zien. Vaders hebben ook veel kennis die belangrijk zijn voor kinderen. En een echte vader ziet ook graag zijn kinderen opgroeien. En wil betrokken zijn in hun opvoeding. Tenslotte het is je eigen vlees en bloed en daar wil je het beste voor doen en geven. Papa houdt van jullie X

Beste jongeren, Op het moment dat ik dit schrijf is het november, het is koud buiten, maar er schijnt een waterig zonnetje. Ik ben net terug van boodschappen doen en heb kruidnootjes en sinterklaasschuimpjes in een grote snoeppot gedaan. Mijn zoons vinden die heerlijk, maar zullen er niets van eten. Ze willen namelijk geen contact meer met me. Dat vind ik ontzettend jammer, maar ik begrijp het wel. Het is ontzettend moeilijk als je vader heel verdrietig wordt als je naar je moeder gaat, zeker als hij ook nog eens niet zo heel gezond is en geen vrienden heeft. Tot een paar maanden geleden kwamen mijn jongens wel af en toe bij me, 2 keer per maand, maar ik maakte dan de fout om te vragen of ze wat vaker wilden komen en als ze dat niet wilden, kon ik mijn tranen soms niet tegenhouden. Ik was ook bang om te vertellen dat ik een vriend had, omdat ze al een paar bij me waren weggelopen als ik iets had gedaan dat ze niet leuk vonden, zoals mensen uitnodigen op mijn verjaardag waar hun vader ruzie mee heeft. De laatste keer dat ik ze zag heb ik toch verteld dat ik een vriend had en ik wilde hem ook aan ze voorstellen, maar ze zijn toen boos weggelopen naar hun vader. Mijn oudste zoon is nu 15 en mijn jongste is 14. Ik hoor van de ingeschakelde hulpverlener dat ze heel erg bang zijn om opnieuw teleurgesteld te worden. Ik bel ze 1x per week, en dan zeggen ze dat ze me niet willen spreken. Af en toe stuur ik een kaartje of een briefje, waarin ik vertel dat ik van ze hou en dat ik altijd zal zorgen dat ik een plek voor ze heb. Op dit moment denken ze dat ik die kaartjes stuur om hen schuldig te laten voelen, maar ik begrijp waarom ze doen wat ze doen. Ze willen gewoon niet hun papa in de steek laten, want het zijn ontzettend lieve en zorgzame kinderen. Er is voor hen geen mogelijkheid om contact met mij te hebben en tegelijk ook met hun papa te leven. Ik was bijna 25 jaar met hun papa getrouwd, als er iemand is die het begrijpt ben ik het. Hopelijk zal er binnenkort wel ruimte zijn voor contact, maar misschien duurt het nog jaren. Intussen wacht ik af en blijf bellen en kaartjes schrijven. Misschien zit één van jullie ook in zo'n soort situatie of heeft er in gezeten. Misschien denk je wel dat je papa of mama inderdaad niks om je geeft, omdat je niets meer van hem of haar hoort. Maar misschien heeft je papa of mama ook een pot met pepernoten en schuimpjes op tafel, net als ik, in de hoop dat jij langskomt om die op te eten.

Goedemorgen, Mijn ex en ik zijn sinds begin dit jaar uit elkaar. We hebben een zoontje van nu 4 1/2 jaar oud. Op school gaat het goed. Sinds kort heeft mijn ex een vriendin, en ons zoontje heeft haar al ontmoet. Nu is het aan mij om daar goed mee om te gaan, en zou graag enkele tips ontvangen. Elke keer als ik mijn zoontje naar mijn ex breng zal ik haar ook enkele keren zien en over haar horen als ik ons zoontje ophaal..

Dag jongeren, Ik ben op zoek naar een advies voor mijn twee dochters 6 en 8 jaar, ik heb sinds 4,5 jaar een co-ouderschap met hun vader, maar dit verloopt op dit moment niet zo goed. Hij brengt ze vaak te laat naar school, en is hierop aangesproken door de school aangezien mijn dochters dit erg vervelend vinden. Tevens doet hij vaak de deur niet open als ik iedere week op de afgesproken tijd de meiden kom brengen. Het doet hun veel verdriet en ik vraag me af of ik het co ouderschap moet beeindigen en tot een andere regeling moet komen met hun vader aangezien het lijkt dat hij de verzorgingstaken en opvoeding niet op de 1e plaats heeft staan. Ik wil mijn dochters zeker het contact met hun vader niet ontnemen maar het lijkt erop dat hij de verantwoordelijkheden en zorgtaken niet uit kan voeren, en dat baart me ernstige zorgen. Ik hoop dat iemand me hierover kan adviseren. Groeten

Lieve kinderen van gescheiden ouders, Ten eerste, jullie zijn allemaal kanjers! Geweldig dat jullie samen alle problemen willen aanpakken. Ten tweede, jullie ouders weten ook niet hoe het moet, help ze ajb, anders doe je jezelf echt te kort. En vandaar mijn vraag: ik ben al 12 jaar gescheiden mama van een dochter van nu 13. De 1e 10 jaar kwam mijn dochter om het weekend bij papa en werd dan makkelijk bij opa en oma ge dumpt. Geen ideale situatie, maar ze zag haar vader om het weekend en had het ook altijd heel leuk met opa en oma. Sinds 3 jaar heeft papa een nieuwe vrouw en dat heeft een hoop veranderd. zijn vrouw ziet in hem een ideale papa en eist veel van hem, voor haar kinderen ( die jonger zijn) en voor onze dochter. Sinds dat zij er bij betrokken is kan ik ook geen normaal gesprek meer met hem voeren en moet alles via whatsapp. Sinds 2 jaar woont mijn vriend bij ons in en dat gaat allemaal goed. Een tijdje geleden heb ik uit betrouwbare bron vernomen dat mijn dochter graag meer 1 op 1 tijd met mijn vriend door zou willen brengen en dat er bij papa veel ruzie wordt gemaakt tussen papa en zijn vrouw. Ik weet dat ze daar niet mee om kan gaan en dat ze ruzie echt verschrikkelijk vind om aan te horen. Ik weet ook dat ze niet tegen zijn vrouw in durft te gaan en papa altijd de kant van zijn vrouw kiest als het lastig wordt. Hoe kom ik er achter wat mijn dochter echt wilt en nodig heeft? Ik weet dat ze bang is dat alles wat ze mij vertelt tegen haar vader wordt gebruikt en dat is ook 1 van mijn valkuilen. Ik wil niet dat ze van haar vader vervreemd, maar de situatie bij papa is ook niet gezond voor haar. Wie heeft er tips om met mijn 13 jarige dochter te praten over wat ze echt voelt en wil? 13 is al pittig, vwo is al pittig en ruziënde ouders helpen daar echt niet aan. Uiteraard probeer ik het haar niet te laten merken, maar dat is best lastig, omdat ze haar steeds via whatsapp betrekken in onze gesprekken door er vragen over te stellen als : heb jij ... gezegd? Soort voor het lange verhaal. Veel liefs, Een hopende moeder

Ik ben een vader van 4 kinderen van 11 tot 15 jaar vader en moeder leven al 3 jaar gescheiden van elkaar en de kinderen 50% bij beide ouders. Vader en moeder kunnen geen ouderschapsplan maken omdat er een groot meningsverschil is over de omgangsregeling. Vader vind dat een co- ouderschap recht doet aan de opvoeding van de kinderen en de moeder vind dat 2 dagen per 2 weken maximaal dat de kinderen bij de vader zijn. Wat zouden jullie het fijnste vinden.

Hallo, Mijn ex en ik zijn al 6 jr gescheiden. Hebben 2 kinderen. Zijn beide na de scheiding grootste deel bij mij. Nu wil de oudste bij vader en de jongste bij mij wonen. Dat betekent een heftige verandering in beide gezinnen en bij de kinderen. Ook omdat de afstand tussen beide gezinnen erg groot is. De kinderen maken al geruime tijd veel hele erge ruzie en geven aan rust te willen. Ik maak mij er zorgen om maar wil ook niet aan hun wens voorbij gaan. Ik ben al met mijn ex in gesprek geweest hierover en over hoe dit er in de praktijk gaat uit zien. Graag hoor ik van jullie of en wat jullie ervaring in is. Alvast bedankt

Stel er is al ruim 9 jaar geen contact (dat houdt in geen kaartje, cadeautje, helemaal niks) tussen de kinderen (nu 12 en 11) en hun vader, ik als moeder maak dus de beslissingen samen met mijn nieuwe partner waar de kinderen erg blij mee zijn, maar er loopt nu een zitting bij de rechtbank omdat wij vinden dat hun vader niks doet en hun stiefvader wel. Maar nu wil hun vader weer ineens omgang maar ze kennen hem niet, zouden jullie na zo veel tijd weer naar jullie vader willen?