Hoe kan ik mijn zoontje van bijna 4 (in maart 2017) het beste vertellen dat papa en mama uit elkaar zijn/gaan?

Ieder jaar hebben wij, als gescheiden ouders, problemen met vakanties. Nu valt de keuze voor zomervakantie gelijk. Mijn zoon wil graag met ons mee, omdat hij dan een vriendje mee kan nemen. Dat vriendje kan niet de andere drie weken. Vader blijft op zijn strepen staan. In hoeverre mag mijn zoon, nu 12 jaar, kiezen met wie hij mee wil op vakantie. Ik hou mijn zoon niet weg bij zijn vader, maar kan me voorstellen dat er wel geluisterd moet worden naar de wens van een kind. Hebben jullie een oplossing? Of hebben jullie dit zelf meegemaakt? Oplossingen zijn zeer welkom.

Mijn vraag is de volgende:, Ik (de moeder van 2 jongens 14 en 17 ging er vanuit dat ik goed had afgesproken dat op eerste kerstdag de jongens met mij mee zouden gaan naar een groot familiediner...dat was ook voor de kinderen duidelijk....(Oorspronkelijk zou het dit weekend zijn dat de kinderen bij de vader zouden zijn...), nu is het zo dat de vader vandaag belde met de oudste wanneer dat diner zou zijn...en ik was ook met iets bezig en in mijn hoofd zat dat dit weekend het kerst was en dus eerste kerstdag zaterdag ...dus mijn zoon zegt nog dus zaterdag zijn we bij jouw familie mama ...ja zei ik nog eerste kerstdag....en vlgs mij zei hij nog zoiets ja kerstavond tegen zijn vader??? In ieder geval hij heeft met zijn nieuwe vriendin en haar dochters en hij wil dat onze zonen een etentje georgaiseerd of thuis eten of uit eten op eerste kerstdag...de dag dat ik ook met de kinderen en mijn 16 andere fam. leden ga eten......en ik had allang volgens mijn weten dat tegen mijn ex gezegd.... De kinderen willen ook liever mee met mij...ze zien daar hun tantes en ooms en neefjes en nichtjes....waar ze ook mee hebben afgesproken om spullen voor peecees te ruilen etc.... aaargh Mijn ex zegt dat hij mag zeggen hoe en wat omdat ze eigenlijk bij hem zouden zijn en hij vind dat hij heeft gezegd dat hij het alleen goed zou hebben gevonden als hij nog geen andere plannen heeft......aaaarrgggh

Ik ben al bijna vijf jaar gescheiden van mijn ex, de vader van mijn zoontje van 5.5 jaar. Hij ziet zijn vader iedere week een of twee dagen en tussendoor bij zwemles, school enz. We gaan goed en vriendschappelijk met elkaar om en komen bij elkaar binnen, bespreken alles betreft ons kind. Sinds twee jaar heb ik een nieuwe vriend die sinds een jaar bij ons woont. Mijn zoontje heeft eerst de tijd genomen hem te leren kennen alleen de laatse zes maanden groeien deze twee enorm naar elkaar toe. Sinds een maandje noemt mijn zoontje mijn vriend papa en dan de voornaam van mijn vriend erachter. Dus bv papa jan. Ineens stopte hij daar weer mee, wilde geen weltrusten kus meer bij slapen gaan en riep meerdere malen op een dag dat papa nu aan de beurt was en er geen liefde meer was tussen hem en mijn vriend. We lieten hem begaan alleen vandaag zei hij ineens dat hij geen papa mag zeggen van zijn vader tegen mijn vriend. Hoe kan ik dit het beste aanpakken? Mijn zoontje is met papa zeggen uit zichzelf begonnen en lijkt nu het idee te hebben mijn vriend helemaal af te moeten keuren.. Graag jullie advies!

Mijn zoon heeft steeds een conflict /ruzie met zijn vader en er heerst een negatieve sfeer hij mag en kan niks doen daar. Komt naar mij steeds en wil niet meer naar hem toe. Tot wanneer ben ik als moeder verplicht wettelijk gezien om mijn zoon naar zijn vader te brengen en wanneer mag hij zelf bepalen of hij gaat of niet? Hij word in Februari 16

Hallo forum, ik ben een bonusmoeder en zou jullie graag iets willen voorleggen. Mijn vriend heeft twee leuke meiden van 8 en 10 jaar, en zij wonen elke weekend bij ons. Ondertussen al 3 jaar. Hun moeder vind het verschrikkelijk dat hun vader een relatie heeft en wil er niets van weten. Dat gaat vooral om mij. Zij manipuleert de kinderen en ze hebben een leeftijd dat dat ook lukt. De weekenden worden lastig hierdoor, de sfeer niet gezelliger en ik weet echt niet wat ik hiermee aan moet. Ik respecteer hun moeder, het enige wat ik wil is als de meiden bij ons zijn we het gezellig en leuk hebben met elkaar. Maar als de meiden het gevoel hebben dat dat niet mag is dat echt een uitdaging. Graag hoor ik jullie tips ! Alvast bedankt.

Mijn zoon van 12 is elke keer verdrietig. We zijn nu vanaf augustus gescheiden en hebben co-ouderschap. Hij wil voor kerst en verjaardag alleen maar dat we weer samen gaan wonen . ik wil hem bij zijn verdriet helpen maar weet niet hoe.

Mijn ex-man en ik zijn nu 4,5 jaar uit elkaar. De eerste 2,5 jaar ging het prima tussen ons en onze 3 dochters inmiddels 13,16 en 18 jaar. Op het moment dat de afwikkeling van de scheiding (het convenant) moest worden getekend en tegelijkertijd mijn ex man een nieuwe vriendin kreeg, begonnen de problemen. Tussen mij en mijn ex-man en tussen mijn oudste dochter en mijn ex-man. Alles was vastgelegd op papier en de financiële molen begon te draaien. De vriendin van mijn ex man zat in een vechtscheiding en ook bij ons begon de situatie steeds zorgelijker te worden. Mijn ex man wilde niet meer met mij rechtstreeks communiceren en reageerde niet meer op mijn mails. Ik moest alles via de advocaat doorgeven, wat de kosten steeds hoger maakte. Ook in die periode overleed mijn ex schoonvader en opa van de kinderen. Ik moest dit bericht van mijn ex-man vertellen Aan onze dochters. De crematie van hun opa was geregeld zonder onze dochters hierbij te betrekken en toen de rouwkaart binnenkwam stond de vriendin van mijn ex-man op de rouwkaart met onze kinderen eronder. Mijn oudste dochter had deze vrouw pas 1x ontmoet (10min). Ze was boos en had aangegeven niet met deze vrouw en haar vader op 1 bank te willen zitten. Op dat moment heeft mijn ex-man de grootste fout van zijn leven begaan en heeft mijn oudste dochter te kennen gegeven dat ze dan maar ergens anders moest gaan zitten. Dit heeft de grootste klap bij mijn dochter gegeven, dat haar eigen vader haar zo in de steek heeft gelaten en niet voor haar gekozen heeft. Ze heeft de hele crematie op een bank achter haar vader, zijn vriendin en haar zusjes hartverscheurend zitten huilen. Ik zat ook achterin de zaal en mijn hart brak, hoe kan hij na onze afspraken dat de kinderen altijd voorop zullen staan, deze keuze maken? Daarna werd de verstandhouding als maar slechter tussen mijn ex-man en onze oudste dochter. En ik en mijn ex-man hadden nog steeds geen Contact. Alles is bergafwaarts gegaan, ze kregen vaak ruzie en deze ruzies werden niet uitgepraat, afspraken werden niet nagekomen en mijn oudste dochter heeft na 1,5 strijd besloten niet meer naar haar vader te gaan. Het heeft haar heel veel rust gegeven, maar voor haar zusjes, vooral de jongste heeft dit heel veel consequenties. Ze mist haar grote zus als ze bij haar vader is. Ze gaf al geruime tijd aan dat ze zich bij mij thuis fijner voelt. Op het moment van de overgang begin dit jaar van de basisschool naar de middelbare heeft mijn jongste dochter het erg moeilijk gehad en besloot ook zij (voorlopig) niet meer naar haar vader te willen in de weekenden. Ze kon het op en neer verhuizen tussen haar moeder en vader er niet bij hebben. Aangezien ik nog steeds niet kan communiceren met mijn ex-man zijn wij naar maatschappelijk werk gegaan om proberen de verhouding beter te krijgen. En zo beter te kunnen communiceren, Dit is niet gelukt, ik krijg geen kans om over dingen te praten, mijn ex-man zegt steeds: nee daar ga ik niet op in, of nee daar wil ik niet over praten. Op mijn mails reageert hij niet en zo komen we dus niet verder. We moesten een Nieuw traject ingaan, maar dat zag ik niet zitten omdat er nog steeds geen enkele vooruitgang zag. Nog steeds reageerd mijn ex-man niet op mijn mails en tijdens onze gesprekken bij de maatschappelijk werkster komen we niet verder. We zijn er na het zoveelste traject niet op vooruit gegaan. Als iemand niet wil dan gaat t ook niet lukken. Nu gaat de maatschappelijk werkster onze kinderen aangeven bij veilig thuis. Ik ben hier heel boos teleurgesteld over en erg bang dat het mijn kinderen geen goed zal doen. Ik vind t verschrikkelijk dat wij als vader en moeder niet meer kunnen communiceren met elkaar over de kinderen, maar buiten dat hebben ze een warm thuis, mijn ex-man maakt er op zijn manier ook het beste van, zoals ik van onze dochter(s) begrijp. Thuis hebben we het gezellig en de kinderen zijn vrolijk, op school doen ze het super goed. We maken er allemaal het beste van. En nu.. Nu komen ze straks bij jeugdzorg terecht! Wat zal dit weer met ze doen, ze verdienen rust en ik ben bang dat t hun geen goed zal doen... Het probleem zit tussen ons, hun vader en moeder, wij moeten dit oplossen, maar in de hulpverlening lopen we steeds vast. Heeft iemand tips? En wat moeten wij verwachten van veilig thuis? Heeft iemand hier ervaring mee?

Hoi, Ik ben een moeder van twee pubers Mijn jongste dochter wilt graag naar haar vader maar kan het niet zo goed vinden met de vriendin van haar vader. Ze voelt zich door haar gekleineerd en het lijkt in haar ogen dat zij bij haar (over het algemeen) geen goed kan doen. Mijn zoon beaamt dit (het lijkt wel of ze een hekel aan mijn zus heeft) en heeft het met zijn zusje te doen. Beiden kinderen durven er ook niets van te zeggen aangezien ze zoals hun het ondervinden nogal heftig reageert en dan is papa ook weer boos. Kortom de kinderen houden hun mond tegen haar maar ook tegen hun vader om continu de lieve vrede te bewaren. Eerder hebben ze al kenbaar gemaakt aan hun vader dat ze wat meer tijd enkel en alleen met hem willen doorbrengen . Papa vind dat dat niet gaat aangezien zij er nou eenmaal bijhoort en willen dat ze een gezin samen met haar zoon vormen terwijl de kinderen dat niet zo zien zitten aangezien ze zich er irriteren aan haar en haar zoon en dit niet bespreekbaar lijkt te zijn met hun vader of zelf met haar. Kortom het ligt altijd aan de kinderen en niet aan haar, ze voelen zich niet gesteund door hun vader aangezien die meestal partij voor haar kiest ook al is dat in hun ogen niet terecht. Mijn dochter heeft er regelmatig over dat als ze zo door gaat niet meer naar haar vader te willen als zij er is. Ik zal de kinderen altijd stimuleren om naar hun vader te gaan aangezien de kinderen van hun vader houden en hij van hun. Toch kan ik begrijpen waarom zij die keuze zou willen overwegen . Het doet mij verdriet als mijn dochter verdrietig bij haar vader vandaan komt . Het liefst zou ik met hun vader dit willen bespreken maar daar is de verstandhouding helaas niet naar en wil ook zelf dat de verstandhouding die nu al minimaal is niet nog meer verslechtert (ook ik ben namelijk zogezegd de vervelende rot ex waar niets aan zou deugen) .Ik hoop dat mijn kinderen dit zelf duidelijk willen maken aan hun vader maar dat durven zij niet omdat zij bang zijn dat zij nog bozer zal worden en dat hun vader dan ruzie met haar krijgt waardoor hun het verwijt weer dubbel zo hard terugkrijgen. De kinderen gaan iedere week naar hun vader en doen wel eens hun verhaal als ze terug komen . Ik heb er zo mijn mening over en begrijp niet waarom hun vader zelf niet aangeeft bij zijn vriendin dat hij bepaald gedrag naar de kinderen toe niet wenst en mede ook ik vind net zoals de kinderen dat er tussen 3 kinderen 1 lijn getrokken moet worden (als je dan juist 1 gezin wilt vormen lijkt mij ook dat voor de kinderen over het algemeen dezelfde regels gelden en zeker als ze van dezelfde leeftijd zijn). Maarja dat is niet aan mij (ook dat realiseer ik mij zoals ik ook tegen de kinderen zeg "bij mama is bij mama en bij papa is bij papa, d.w.z bij papa gelden papa zijn regels en bij mama die van mama"). Doordat denk ik vader zijn grenzen bij zijn vriendin niet aangeeft ben ik bang dat het gesar mede naar onze dochter erger zal worden aangezien vader haar de gelegenheid geeft om steeds een stapje verder te kunnen gaan. Hun vader slikt en pikt het maar aangezien hij haar niet kwijt wilt maar als dit ten kosten moet gaan over de kinderen dan vind ik dat toch wel zorgelijk Wie weet raad?