Ik ben bijna 6 jr geleden gescheiden. Ik heb co-ouderschap met de vader van mijn kinderen (14jr en 2-ling die 25-1'17 12 jr worden. Ik ga in de zomer van '17 verhuizen naar m'n vriend. De kinderen willen alle 3 mee. Oudste is al op gesprek geweest bij de rechter. We zijn in een rechtzaak verwikkeld omdat m'n ex niet wil dat ik ga verhuizen. Als m'n kinderen mee mogen verhuizen moeten we de komende maanden scholen gaan bekijken. M'n ex wil dat niet. De jongste 2 zijn dan 12 mogen ze zelf zeggen of ze mee willen? Ik hoor het graag. In een weekend dat er open dag is op verschillende scholen zijn ze bij hun vader en geeft geen toestemming om mee te gaan.

Hallo, eerst even zeggen wat een tegekke website en wat zijn jullie goed met jullie antwoorden! Mijn vraag: Mijn ex-man en ik zijn nu bijna 8 jaar gescheiden en gaan erg goed met elkaar om...geen ruzie, samen naar ouderavonden en diplomauitreikingen, overleggen veel en staan samen elke zaterdag langs de lijn bij t voetballen, dus kortom dat zit allemaal wel goed. Toch ben ik benieuwd hoe kinderen dan toch denken over de situatie! We hebben 't er wel eens over en dan zeggen ze; (13 en 16 jaar)ach tis nu wel gewend! Maar ik denk dat er echt wel eens wat anders door hun hoofden spookt! Wij hebben co ouderschap en de Kids wonen iets meer bij hun vader (ma.di.do en weekend om en om) en woensdag en vrijdag en weekend dan weer om en om bij mij....Wat denken jullie? Dank je wel ...Sandra

Hoi experts! Na super lang twijfel en 1001 pogingen hebben we besloten te gaan scheiden. We hebben 2 zoontjes van 9 en 11. We maken geen ruzie en proberen alles voor de jongens zo goed mogelijk te doen.:we overleggen, willen co-ouderschap doen en hebben geen vreselijke ruzie met elkaar. Maar ik schrik van alles op internet. Over kinderen of jong volwassenen die vreselijk de weg kwijt kunnen raken door een scheiding. En ongelukkig worden. Dat maakt dat ik nu weer vreselijk twijfel. Wil ik dit mijn kinderen wel aandoen?! Ik ben verantwoordelijk voor hun geluk, maar straks ben ik degene die er voor zorgt dat ze vreselijk ongelukkige mensen zijn en worden. Wat vinden jullie? Het doorzetten en het ze vertellen? Of blijven? Zijn jullie " slechter af" doordat jullie ouders gescheiden zijn?

Vraag: Sinds 3 jaar gescheiden. Zoontje van 8 woont bij mij een lang weekendje per 2 weken bij vader die sinds 2,5 jaar weer samenwoont en vriendin nu zwanger. Mijn zoontje heeft problemen met slapen bij vader. In begin al maar is erger geworden. Is angstig bang in donker. Nu sinds paar weken nieuwe woningen vader waar hij op zolder slaapt. Hier nog angstiger. Contact tussen vader en zoon op zich goed. Zoontje afgelopen jaar slecht in vel stukje verwerking denk ik. Gaat nu wat beter ook na paar bezoeken aan kindercoach. Zoontje heeft nu al meerdere malen aangegeven dat hij niet vier nachten maar minder naar vaderland wil. Los van zijn moeite metalen slapen en ik krijgen indruk dat dit ook echt zo is. Zoontjes is lieverds thuis. Ik hen echt mijn best gedaan zo leuk en makkelijk te maken om naar vader te gaan maar lukte niets zoontje is liever thuis. In hoeverre moet ik hem naar zijn vader laten gaan vier dagen is het verstandig er een dag af te halen? Ik heb zelf voorgesteld om een extra dag naar vader te gaan omdat ik de band tussen vader en zoon belangrijk vind. Vader is hier wat passiever in. Ik heb het gevoel dat ik iets probeer te bereiken wat van vader en zoon niet zo hoeft. Sterker nog mijn zoontje huilt als ik zeg dat hij er vier nachten slaapt. Vraagt advies of ik niet iets probeer te forceren en of ik van een kind van 8 al serieus moeten aannemen dat hij weet wat hij wil en of dat goed voor hem is. Wat mij betreft woont hij altijd bij mij.

Ik ben sinds 2 jaar gescheiden en gelijk gaan samenwonen met een vrouw. Mijn ex-man heeft vreselijke ruzie met haar gekregen en heeft daar de kinderen bij betrokken. Zo mocht haar naam niet meer bij hem thuis genoemd worden. Mijn oudste en jongste kinderen waren erbij en hebben gezien dat mijn vriendin niets fout heeft gedaan. Mijn middelste dochter (13) heeft alleen maar zijn woedende reactie meegekregen. Mijn ex wilde haar bijvoorbeeld niet meer voor het huis afzetten maar alleen maar op de hoek van de straat. Ze is in zichzelf gekeerd en teruggetrokken. Zit alleen maar op haar telefoon series te kijken. Is dit gewoon pubergedrag? Of moet ik dat incident nog met haar bespreken en kan het daaraan liggen? Moet ik haar überhaupt vragen wat ze van de situatie vindt, of het zo laten? We hebben een goede band, maar ze is nooit erg open of praterig geweest. Ik maak me zorgen en weet niet of dat terecht is. Overigens is mijn ex weer gekalmeerd en komt hij ook weer hier in huis, bij de overdracht. De spanning is dus verminderd

Ik ben een moeder van 2 kinderen. Een zoon van 13 en een dochter van 15. Na jaren van twijfelen en mezelf wegzetten heb ik nu eindelijk de knoop doorgehakt en de beslissing genomen om te gaan scheiden. Voor mij een enorme stap. Maar... mijn dochter zit in het eindexamenjaar. Ik wil graag stappen zetten om de scheiding door te zetten maar vind dat lastig want ik wil haar schoolresultaten (examens) niet op spel zetten. Ik kan alvast de procedure opstarten en zaken uitzoeken maar dat voelt ook vervelend om dat achter hun rug om te doen. Uitstellen van de scheiding is geen optie. De situatie is slecht voor mijn gezondheid en mijn huisarts heeft gezegd dat ik nu door moet zetten. Dus wat te doen? Zonder iets te zeggen de procedure starten en schoolexamens voor laten gaan of toch nu al vertellen en maar zien hoe het verder gaat met school?

Hoi, Ik ben een vader van drie dochters in de leeftijd van 6,8,10 jaar. Wij zijn 5 jaar gescheiden en hebben alles zo goed mogelijk geregeld voor de kinderen. Ik en en mijn ex zitten wel met een probleem waar wij beide niet uitkomen ondanks vele gesprekken. Wij hebben een co-ouderschap wat goed liep. Nu ondervinden zowel ik als mijn ex dat onze dochters niet lekker in hun vel zitten en wij kunnen daar niet de vingen op leggen. De meiden geven aan dat ze liever bij hun moeder zijn dan bij hun vader. Wij zijn daar al meerdere keren in gesprek over gegaan met de meiden. Nu zijn we al gaan schuiven in het schema om tegemoet te komen in de wensen die ze aangeven. Maar met alles wat we hebben gedaan zien wij nog geen verbetering. Graag advies hoe wij dit moeten aanpakken aangezien ik mijn dochters zo graag weer happy wil zien.

Sinds augustus 2013 ken ik mijn man en zijn 3 kinderen (nu 10, 14 en 17 jaar oud). Hij en zijn ex zijn sinds 2009 gescheiden. De oudste dochter is meer een 'papa'kind, zoals ze dat zelf zegt. Ze heeft tussen 2009 en juli 2016 meerdere maanden volledig bij haar vader gewoond, ze wilde/durfde niet naar haar moeder toe. De rechter heeft dit in 2012 gerespecteerd en haar de vrijheid gegeven om zelf te kiezen waar ze wilde wonen. Inmiddels gaat ze wel weer naar haar moeder toe, maar haar thuis is bij ons. De jongste twee komen op donderdag na school bij ons en gaan op zondagavond weer naar hun moeder toe (tenzij wij dat weekend iets speciaals hebben, dan gaan ze vanaf ons naar school en na school op maandag naar hun moeder). Voor de jongste voelt dit nog steeds goed. De middelste is qua kalenderleeftijd wel 14, maar qua ontwikkelingsleeftijd een jaar of 5. Ze kan niet lopen, maar is wel heel behendig in haar rolstoel. Ze heeft een verstandelijke en lichamelijke beperking. Hierdoor kan ze de gevolgen van haar woorden niet inschatten. Inmiddels zegt ze bij haar moeder te willen wonen. Soms omdat mijn man en ik ruzie hebben, maar ze kan vervolgens niet zeggen wanneer wij dan ruzie hebben. Wij vragen ons af of ze wel weet wat ruzie maken is. De laatste tijd zegt ze bij mama te willen wonen omdat ze daar kan leren lopen en mama veel spelletjes met haar doet. Onze mening is dat ze nooit zelfstandig zal kunnen leren lopen (haar kleine hersenen zijn kleiner als bij ons en haar benen zijn onvoldoende ontwikkeld om goed te kunnen leren lopen). Daarnaast vinden wij het zo zelfstandig mogelijk leren worden belangrijker dan de hele tijd spelletjes doen. Wij hebben het idee dat ze bij ons zelfstandiger kan zijn dan ze bij haar moeder kan/mag zijn. Bij ons kan ze bv. zelfstandig naar de wc, bij haar moeder moet er altijd iemand met haar meelopen. Ze mag daar bv. niet in haar rolstoel in de woonkamer (omdat de nieuwe vloerbedekking dan vuil kan worden), dus moet er altijd iemand bij haar zijn, zodat ze onder begeleiding kan 'lopen'. Bij haar moeder wil ze wel lopen, maar bij ons wil ze dat niet. Bij ons wil ze wel in haar rolstoel zitten, bij haar moeder niet. Wij vinden het lastig dat ze zo in een loyaliteitsconflict komt. Nu heeft ze al meerdere keren tegen de voogden gezegd dat ze bij haar moeder wil wonen (we staan al sinds 2015 onder toezicht). Wij vragen ons echter sterk af of ze wel in kan zien wat daar de gevolgen van zijn (minder bij vader en je zussen minder zien bv.). Ook vragen wij ons af wat de invloed van moeder (en haar moeder) is op dit gebied. Mijn vraag is in hoeverre een kind van 14 jaar oud met een ontwikkelingsleeftijd van een jaar 5 kan/mag zeggen wat ze zelf wil. Een kind van 5 vraag je immers ook niet waar ze wil wonen, maar een kind van 14 weer wel. Heeft iemand hier ervaring mee en/of tips voor ons? Groeten Petra

Lieve kinderen, In 2012 ben ik gescheiden en er is een omgangsregeling voor ons zoontje van inmiddels 8. Kerst vieren we om en om; ene jaar vader, andere jaar bij mij, zelfde geldt voor oud en nieuw. Vader vind het al moeilijk deze na te leven en nu hoor ik dus dat onze zoon voor de 2e keer kerst heeft doorgebracht bij zijn grootouders, zònder zijn vader en vriendin. In 2014 ook al! Hij heeft daar met kerst dus gelogeerd en zijn vader was er niet! Iedereen mag zelf zijn omgangsregeling invullen, maar verdorie.... kerst vier je toch ook samen met je papa en partner?! Herinneringen samen! Onze zoon staat al onder toezicht omdat vader en ik niet kunnen communiceren en de voogd doet er niks aan of kan er niks aan doen! Ik wil heel graag, maar vader weigert! Gaat gelijk in de aanval enzo... Vreselijk dus :( Ben ik nu een zeurpiet als ik vind dat kerst samen gevierd moet worden?! Ik vind het gewoon rot voor mijn zoon, want zijn oom en tante waren wel met hun kind bij opa en oma en mijn zoon viert het ouderloos... Ik zie ook dat hij het niet leuk vind en hij spreekt het ook uit... Wat moet ik nu? Ben ik een zeur? Ben ik onredelijk?

Ik hè een dochter van 9 jaar met een hele eigen mening. En geeft duidelijk aan dat ze niet naar haar vader wilt. Nu loopt zij onder onder een voogd. Om dat zij niet naar vader wilt en vader juist wilt dat zij de omgangsvormen naar leeft .dat is om het weekend en de helft van de vakantie. Dit wil mijn dochter niet is al een paar keer op bezoek geweest met de Voogd. En heeft een gesprek gehad waarom zij boos is op haar vader en waarom zij niet wilt. Ze zou gister op gehaald worden bij de deur gaf mijn dochter aan dat zin niet mee wilde. Dit is totaal uit de hand gelopen uit de auto geklommen. En naar boven gerend naar haar kamer. vader boos weg gereden zonder mijn dochter vind het zo zielig voor mijn dochter .dat ze dit allemaal mee moet maken haar voogd is op vakantie. Je mijn dochter bang dat vader langs komt en haar hier weg haalt. Wat ik ook zeg als moeder dat het niet gebeurd ik knuffel met haar en laat haar praten . Vanacht bij haar gezeten omdat ze nachtmerries had Vandaag heel moe vind het zo zielig . Ik geef steeds aan dat mijn dochter niet wilt en dat ze eens aan haar behoeften moeten denken niet aan wat vader wilt .dan word er gezegd dat mijn dochter dier van mijn moet zeggen .maar dat is niet zo .en dat mijn dochter geen respect heeft en geen manier om dat ze in de stras schiet als vader aan de deur staat. En echt niet mee wilt wat zouden jullie doen 😔 Groetjes diaan een bezorgde moeder