Omdat het ook anders kan

Hallo anonieme vader, Wat goed om dit verhaal met de vragen te delen op dit forum. Ik lees een hele boel dingen waar ik graag op wil reageren. Ten eerste vind ik het goed om te lezen dat je het lastig vond om te gaan vanwege de kinderen. Hieruit maak ik op dat je het beste wilt voor de kinderen en dat is het aller belangrijkste. Dit merk ik ook doordat ik lees dat je met je nieuwe vriendin erg rustig aan gedaan hebt. Ik kan me voorstellen dat dat niet altijd even makkelijk is (geweest). Je vertelt dat je lang zonder liefde hebt geleefd, die heb je nu weer gevonden en dan zou je er zelf het liefst wat vaart achter zetten. Dit heb ik zelf als heel onprettig ervaren. Ik moest er erg aan wennen dat er nieuwe partners kwamen en ik had er ook echt even tijd voor nodig om dit te accepteren. Nu zie ik dat jouw kinderen al wat ouder zijn en dat maakt het leren kennen van nieuwe partners er niet makkelijker op. Ik vond het op die leeftijd erg dubbel. Ik kreeg mijn eigen leven en dat voelde heel fijn. Maar ik wilde mijn vader niet kwijt en ik miste hem snel als ik hem weinig zag of ik mijn tijd met mijn vader door moest brengen met zijn vriendin erbij. Door mijn eigen leven wilde ik graag mijn vader ter beschikking hebben op het moment dat ik hem nodig had, maar zo werkt dat natuurlijk niet. Toch zag ik dit pas later in, wat voor een lastige situatie zorgde. Mijn gevoelens schommelde nogal in de puberperiode, maar ik kon dit zelf maar moeilijk tot uiting brengen. Mijn vader en ik communiceerde hierdoor weinig met elkaar, waardoor we elkaar niet goed begrepen. Ik zou je dus willen aanraden om wél met elkaar te gaan praten. Niet over koetjes en kalfjes, maar over de situatie en de bijbehorende gevoelens. Ga met ieder kind apart een stuk wandelen in het bos of een andere plek die jullie fijn vinden. Deze momenten met mijn vader waardeer ik het meeste. Zo voel ik dat ik echt belangrijk voor hem ben. Daarnaast doen we natuurlijk ook met zijn vriendin leuke dingen. Deze combinatie werkt voor mij heel fijn. Daarnaast lees ik dat je er bijna van overtuigd bent dat je ex-partner kwaad spreekt over jou en ook vast over jouw vriendin. Dat lijkt me een heel vervelend idee! Ook is dit voor de kinderen niet goed om te horen. Ik hoop daarom dat je ex-partner dit niet doet, maar ik zou dit gevoel ook niet naar je kinderen uiten. Geef het goede voorbeeld naar je kinderen toe en spreek dus nooit slecht over je ex-partner. Het is niet de taak van kinderen om daar mee te zitten of om iets door te geven aan de ander. Probeer zelf positief te blijven en maak van de momenten dat je je kinderen hebt mooie en waardevolle momenten. Jouw kinderen zijn op een leeftijd dat ze dit ook zullen merken en gaan waarderen. Ook lees ik nog een stukje over je middelste zoon die vaak opstandig en aanwezig is en die volgens jou aandacht vraagt. Ik zou zeggen: 'dat zou goed kunnen...' Hij vraagt aandacht en dan zou ik hem die ook geven. Ga samen iets leuks doen, een stuk wandelen en praat met elkaar. Kinderen praten niet gemakkelijk over gevoelens over de scheiding vanuit zichzelf, maar daar moet ruimte en tijd voor gecreëerd worden door een ouder. Ik denk dat je het goed hebt gedaan om rustig aan te doen met je nieuwe vriendin en de kinderen er de tijd voor te geven. Wel begrijp ik dat jij nu je geluk gevonden hebt en daar moet je zeker voor gaan, maar dat betekent niet dat de kinderen op het zelfde tempo mee zullen gaan. Duidelijkheid geven over hoe het wat is zeker aan te raden, maar geef de kinderen wel de tijd en ruimte om hier aan te wennen en blijf apart leuke dingen met ze doen. Dan geloof ik dat het over een tijd een stuk beter zal gaan. Om nog even concreet op je vraag terug te komen: hoe kan ik mijn kinderen het beste benaderen en daarbij ook mijn wensen bespreken? Ik zou apart met je kinderen gaan praten, zodat ze zich allemaal gehoord voelen en de ruimte krijgen om ook hun gevoelens en verhaal te uiten. In het gesprek zou ik niet zeggen dat je ongelukkig bent geweest met hun moeder. Hoewel dat jouw waarheid is, is dat niet fijn om te horen voor je kinderen. Blijf zoveel mogelijk praten, zoals je ook graag wilt en probeert. Uit je eigen wensen en probeer die te combineren met de wensen van je kinderen. Stel: jouw wens is om samen te gaan wonen met je vriendin en de wens van de kinderen is om nog niet te blijven slapen. Probeer dan samen een oplossing te bedenken om elkaar wel te blijven zien en rustig een band om te bouwen met je vriendin en te wennen in het nieuwe huis. Bouw het rustig op, geef voldoende duidelijkheid en blijf met elkaar praten. Dat zijn naar mijn mening de belangrijkste dingen in jullie situatie. Heel veel succes!

Beste, Fijn dat we u mogen adviseren. Ik lees dat u na 1,5 jaar toch wel uw vriendin aan de kinderen wilt voorstellen. Dat begrijp ik helemaal. Als kind van gescheiden ouders begrijp ik ook hun kant van het verhaal: het is heel moeilijk om de nieuwe liefde van je ouders te accepteren. Als kind van 6 had ik niet zo'n moeite met de ontmoeting van mijn stiefmoeder, maar toen ik rond de 14 werd begon ik er steeds meer moeite mee te hebben. Ik heb tot op de dag van vandaag nog moeite met haar, ze kan zeker wel aardig zijn maar ik heb gewoon geen klik met haar. Toch denk ik dat het zeker anders kan! Ik ken genoeg jongeren die het wel goed kunnen vinden met hun stieffamilie. Ik denk dat het belangrijk is om het stapje voor stapje te doen, u kunt niet verwachten dat ze na een keer de beste vrienden zijn, zeker niet met pubers... Ik vind het heel erg goed dat u anderhalf jaar heeft gewacht en dat u veel met uw kinderen praat. Dat deed mijn vader niet, en ik denk dat veel praten toch heel belangrijk is. Na anderhalf jaar denk ik dat u haar best kan voorstellen aan uw kinderen. Ga eens iets leuks doen waar zij bij is en laat ze langzaam wennen. Het is denk ik heel belangrijk om daarnaast ook genoeg aandacht aan uw kinderen alleen te geven, doe niet meteen alles met haar: anders voel je je als kind aan de kant gezet. Hopelijk komt er dan geleidelijk acceptatie, en is er een klik met uw vriendin en de kinderen. Blijf goed communiceren en praten, zodat ze het gevoel hebben dat ze, ookal heb je een vriendin, nog steeds ook aandacht hebt voor hen en dat u naar ze luistert. Het beste is dus om ze te vertellen dat je heel graag wilt dat ze uw vriendin ontmoeten, en dan kun je misschien vragen aan ze op welke manier ze dat het fijnste vinden: bijvoorbeeld door samen iets leuks te doen of juist gewoon thuis. Zo hebben ze toch nog een beetje het gevoel dat ze een keuze hebben. Ik hoop dat ze een klik hebben en dat u ze kunt bewijzen dat het inderdaad anders kan. Succes, Amélie