Ik ben al iets meer dan een jaar in een scheiding beland. Mn ex partner en vader van onze puber dochter en zoon heeft zijn kinderen al 11 maanden niet gesproken of goed gezien. Wij als ouders kunnen op dit moment nog steeds niet normaal communiceren met elkaar, dit doen we enkel via de advocaat of per mail. Maar dat is nog niet het vervelendste, hij heeft bij de rechter aangegeven dat hij graag het contact met de kinderen wil herstellen en er alles aan wil doen. Ik ben de boosdoener geeft hij aan, ik heb de kinderen gebrainwasht etc etc. De rechter heeft hier ook een uitspraak over gedaan dat er ouder gesprekken moeten plaats vinden zodat ik hem kan helpen in het contact tussen hem en de kinderen weer tot stand te laten komen. We moeten ons beide apart aanmelden, ik heb mij zelf gelijk aangemeld omdat ik het belangrijk vind dat de kinderen contact met hun vader moeten hebben. Ik kom zelf uit een gezin met gescheiden ouders en weet er zelf alles van. Echter heeft hij zich nog steeds niet aangemeld? En dat doet mij veel verdriet, wilt hij geen contact, doet hij in de rechtbank maar als of? Ik praat regelmatig met de kinderen over hun vader, over leuke dingen die we als gezin hebben mee gemaakt, hoe hij was / is. Maar beide kinderen willen er niets over horen. De oudste wilt zich richten op haar school en examen en voor onze zoon heb individuele zorg gezocht omdat er veel lichamelijke en geestelijk problemen bij hem op kwamen. Maar ik heb geen idee meer wat ik moet doen, in het najaar moeten we terug komen bij de rechter met een verslag over onze gesprekken en hoe het verloop is met de contacten met de kinderen. Vind het jammer dat het allemaal zo verloopt. De kinderen vinden het heel erg dat hun vader een nieuwe partner heeft en heel erg veranderd is. Hij plaatst rare berichten en foto's op Facebook of geeft de vrienden van onze beide kinderen berichten door wat ze eigenlijk helemaal niet willen horen. En ze vinden dat hij in alles veranderd is. Ze kennen hun vader niet meer. Ze willen het allemaal niet horen en zien, en geven steeds aan dat ik hun vader niet moet beschermen. Vind het steeds lastiger worden en weet ook niet meer zo goed wat ik er mee aan moet.

Hallo, als eerste bedankt dat jullie dit doen om andere kinderen te helpen! Ik wil graag ook onze kinderen helpen. Mijn partner en ik hebben deze week besloten uit elkaar te gaan, omdat zijn gevoel voor mij weg is. Hij heeft dit 8 maanden geleden al aangegeven, we hebben nog wel 8 maanden geprobeerd om het weer goed te krijgen ,maar helaas is het dus nu voorbij. We zijn hier allebei erg verdrietig om. We gaan nog goed met elkaar om en we praten veel met elkaar over hoe we alles willen regelen. We hebben twee dochters, van 11 en 8 jaar. Ik zou graag willen weten hoe we ze dit het beste kunnen vertellen. En wanneer zouden we dit het best kunnen doen? Het duurt waarschijnlijk nog wel 3 maanden of meer voor ik een ander huis heb gevonden. Moeten we daarom wachten met het vertellen, of moeten we het zo snel mogelijk vertellen? Alvast bedankt voor jullie antwoord. Hier zullen onze dochters veel aan hebben! Ik ga ze (als ze er aan toe zijn) ook zeker een keer de website laten zien.

Mijn dochter van 12 wil niet meer naar haar vader. Hij drinkt veel vind ze e ze heeft al.meerdere malen meegemaakt dat hij heel.dronken was. Hij woont samen en mijn dochter vind het niet fijn daar. Ïk vind dat ze wel.moet gaan maar ze wil.echt niet. Hij doet nooit iets met haar alleen. Daarbij betaald hij ook amper voor haar. Dat is ook lastig. Eerst ging ze om de week een hele week en toen om het weekend. Maar nu niet meer. Ik heb vader pas voorgesteld om samen met haar naar haar kampioens voetbal wedstrijd te gaan maar helaas hij wil dat niet want we zijn gescheiden. Hij vind dat ik er niet genoeg aan doe dat ze toch gaat. Maar hij vraagt zelf ook niet of ze komt. Erg vervelend. Wat kan ik doen?

Dit jaar is het alweer vijf jaar geleden, dat de kinderen van mijn huidige partner, hun opa en oma van moeders kant bijvoorbeeld hebben mogen bezoeken. Door de narcistische inslag van hun vader wordt dat gewoonweg verboden. De kinderen zijn bij de vader gebleven met de scheiding, moeder was door de terreur van de vader in de loop der jaren kapotgemaakt en als wanhoop middel heeft zij toen het huis verlaten. Toen zij het huis verliet heeft zij tegen haar kinderen gezegd, dat zij niet het huis uit ging voor hun, maar door het gedrag van hun vader. Nooit heeft zij de intentie gehad om haar kinderen in de steek te laten. Tussen de rechterlijke uitspraak van de scheiding en het verlaten van het huis door de vrouw, ligt een tijdsbestek van meer dan drie jaar! Dit kwam door het continue torpederen van alle voorstellen en regelingen die met de scheiding te maken hadden. De vrouw kreeg ook steeds te horen dat zij haar kinderen nooit meer zou zien! In mijn ogen ben je dan totaal mesjokke in je bovenkamer, als je zo iets durft te zeggen en ook nog eens in het bijzijn van de kinderen…… geen inlevingsvermogen dus! Beide kinderen durven, tot op de dag van vandaag, niet bij opa en oma langs te gaan, ondanks dat er eentje in dezelfde stad woont en de ander eens in drie weken het weekend daar verblijft. Het wordt ze onder zware verwensingen verboden door “vader”. Heeft iemand van jullie ook zo iets meegemaakt of is er via juridische weg er iets aan te doen, dat hij, “vader”, verplicht moet worden om mee te werken dat de jongens daar naar toe kunnen. Ja, vader zet ik tussen aanhalingstekens, omdat ik hem persoonlijk niet als vader zie, door zijn achterlijke optreden! Zelf ben ik ook gescheiden, lange tijd geleden, en heb de kinderen verder groot gebracht. Maar nooit, maar dan ook nooit, heb ik gezegd dat zij niet bij de familie van mijn ex mochten komen! Ik heb het alleen maar gestimuleerd om de contacten te behouden en de kids mochten ook elk moment naar hun moeder toe als ze dat wilden en zo hoort het in mijn ogen te gaan! Nou, boys and girls, ik ben benieuwd wie zich herkend in dit verhaal en natuurlijk ben ik benieuwd of ik nog iets kan leren van jullie!

In een gezin wat in 2011 scheidde en waarvan de vader de kinderen bij zich hield en de kinderen onder toezicht kwamen te staan van het toenmalige Jeugdzorg en nu van de WSG-groep uit Amsterdam, daar ging één van de kinderen op 14 jarige leeftijd cannabis gebruiken. Beide ouders hebben via de rechter gezag toegewezen gekregen. Moeder maakt zich nu al jaren verschrikkelijk ongerust over het gebruik er van. Zij heeft diverse zorgmeldingen gedaan naar de voogden, maar die hebben totaal niet ingegrepen. Door alle voogden werd gezegd dat zij er werk van gingen maken, maar er gebeurde gewoon niets. Duidelijk een geval van pappen en nat houden. In de jaarlijkse OTS-zitting (Onder Toezicht Stelling) heeft zij het ook diverse malen kenbaar gemaakt bij de rechter. Alle rechters sommeerden de voogden om actie te ondernemen. Maar er werd en wordt totaal niet ingegrepen! De vader werd ondervraagd door de rechters en de vraag werd gesteld hoe zijn zoon aan deze zaken kwam. O, antwoordde de vader met een grijns op z’n gezicht; “Er is een weldoener die het hem verschaft”. De rechter zette grote ogen op, ik dus ook. Voor 100% weet ik zeker dat de vader de cannabis aan zijn zoon gaf, puur om het feit om hem voor zijn karretje te spannen en geen last met hem te hebben. Mijn vraag is, heeft iemand ervaring met zo iets soortgelijks. Ik wil er nog bij vermelden dat de vader narcistisch is, dus weinig tot geen inlevingsgevoel in anderen en een egoïstische inslag heeft. Zelf ben ik 66 jaar (stiefvader), dus aardig op de hoogte met van alles en nog wat en ook wat betreft verdovende middelen en roken, maar ik weet ook uit ervaring wat het allemaal aan kan richten door het werk wat ik gedaan heb……….

Hallo allemaal, Helaas hebben mijn man en ik besloten dat we uit elkaar gaan. We hebben 3 kinderen van 2, 5 en 7 jaar. We gaan niet met ruzie uit elkaar maar het gaat gewoon niet meer. Tot ik een huis heb zal ik hier gewoon blijven wonen. De kinderen zijn er aan gewend dat papa van maandag tot en met vrijdag weg is. Hij is vrachtwagenchauffeur. In de weekenden is hij er altijd. Als ik een huis heb blijft dat zo. Doordeweeks bij mij en in het weekend bij papa. Maar zonder mama uiteraard. Als papa een extra dag vrij heeft mag hij ze gewoon ophalen. Dus geen moeilijk gedoe. Graag zou ik jullie willen vragen hoe we het hun als beste kunnen vertellen. We willen dat het voor hun zo goed mogelijk verloopt. Alvast bedankt!

Hoi, mijn man heeft me vorige maand verteld dat hij wilt scheiden. Ik zag dit totaal niet aankomen en zit ook met mijn handen in het haar. We hebben namelijk een zoontje van nu 4 maanden die ik een betere toekomst met een papa en mama die van elkaar houden had gegund. Relatie therapie wilt hij niet en hij zegt dat hij er lang en goed overna heeft gedacht. Dus helaas heb ik net een afspraak gemaakt bij een mediator, maar nu vraag ik me af wat het beste is co ouderschap of een omgang regeling ? Ik vind hem nog te jong voor co ouderschap maar mijn ex denkt daar anders over. Waar moet ik extra opletten ivm met zijn leeftijd ?

Hallo, ik ben een moeder van een dochter van 6 en heb een co ouderschap met haar vader. Haar vader wil de gehele maand juni op vakantie en de zorgtaken op zijn dagen overlaten aan zijn nieuwe vriendin. Ik heb al gezegd dat zij de gehele maand bij mij mag blijven, maar hij ziet dit anders. Wat kan/mag ik doen? Moet ik mijn dochter de maand juni nu maar afleveren bij een niet-ouder?

Sinds 2 jaar ben ik gescheiden. Samen met mijn ex hebben we 3 kinderen : 12, 10 en 8 jaar oud. We zijn met ruzie en narigheid uit elkaar gegaan. We dachten een goed ouderschapsplan te hebben maar deze werkte toch niet. Hierdoor blijft er strijd. Nu staan we onder toezicht van jeugdzorg. Al 19 maanden. Deze moeten de communicatie tussen vader en mij opgang brengen omdat het de kinderen schaadt. Inmiddels is het al 9 maanden geleden dat er een gesprek was met hulpverlening, mik en ex samen. Doe ik hard mijn best, maar vader blijft weigeren om deel te nemen. Met de kinderen, met name de oudste, gaat het steeds slechter. Ze slechts zelfs dat jij 3 weken geleden weg is gelopen naar zijn vader en niets meer met mij te maken wil hebben. Volgens vader heeft zoon veel lelijks over mij gezegd wat niet klopt. Ook uit gesprekken met de gezinsvoogd (gv) en zoon blijkt dat niet waar te zijn. Nu is de conclusie dat mijn zoon rust wil en ik hem dat moet gunnen. Ik gun zoon deze rust van harte maar ik hoor niets over/ van hem. En ik weet dat vader negatief praat over mij (uit verhalen waar de oudste mee thuis kwam en de jongensten nu nog mee thuiskomen). Ik vrees dus dat mijn zoon mij aan de kant schuift oiv van zijn vader. Nu komt mijn dillema: mijn kind rust gunnen met het gevaar dat hij oiv vader helemaal niet meer bij mij terug komt of de wet naleven en omgang volgens de afspraken afdwingen? (Er heeft nog steeds geen gesprek plaats gevonden met mij, gv en zoon wat ik zelf beschouw als meewerken aan ouderverstoting door de gv)

Mijn zoon van 21 wil dat ik stop met de relatie die ik heb . Ik ben bijna 2 jaar geleden weggegaan na een huwelijk van 25 jaar. Verliefd geworden op een andere man, maar dat is niet de reden waarom ik ben weg gegaan. Mijn ex-man en zoon zien dat niet zo. Ik praat veel met mijn zoon hierover, maar hij zegt nu dat hij het niet meer aan kan, en ik moet kiezen.