Hoe kan ik helpen

Beste mama, Dankjewel voor je berichtje op ons forum. Goed dat je hier om advies vraagt. We zijn blij dat steeds meer ouders graag inzicht willen krijgen in de belevingswereld van het kind. Ik vind het ook mooi om te lezen dat je zo graag wil dat het contact met je zoons weer wordt hersteld. Dat klinkt voor veel ouders als vanzelfsprekend (gelukkig maar), maar dat is niet altijd zo. Er zijn nog te veel situaties waarin kinderen en ouders elkaar niet meer zien. Uit jouw woorden kan ik zien hoe erg je je best doet. Maar het advies dat je al gekregen hebt, is ook mijn grootste tip: niet trekken. Ik was ook een puber toen mijn ouders gingen scheiden. Mijn vader ging vreemd, en ik was dus woedend op hem. Hij was de 'boosdoener' van de scheiding. Net als jouw zoons zit je dan ook nog op een leeftijd dat je met veel emoties en gedachtes kampt. Dat dingen harder kunnen aankomen, dat je je wil afzetten. Ik wilde mijn vader heel lang niet zien. Ik weet nog hoe pijn hem dat deed, maar ik ben nu zo dankbaar dat hij me de ruimte en tijd gaf die ik nodig had op dat moment. En nu? Nu hebben we een betere band dan ooit tevoren. Juist omdat hij mij de ruimte gaf om alles te verwerken, om zijn vriendin pas te ontmoeten wanneer ík er klaar voor was. En ook zij is nu niet meer weg te denken uit mijn leven. Het beste wat je volgens mij kunt doen, is ook jouw zoons die ruimte bieden. Geef ze de tijd. Tegelijkertijd kun je wel voorstellen blijven doen voor een gesprek of een uitje, al zal dat op dit moment waarschijnlijk nog te vroeg zijn. Maar laat wel merken dat jij er open voor stat, wanneer zij er klaar voor zijn. Uiteindelijk missen ze hun moeder, en leren ze omgaan met de situatie. Bij de psycholoog leerde ik om mijn vader niet te 'beoordelen' als man van mijn moeder/huwelijkspartner, maar als mijn vader. En als vader was en is hij geweldig. Ik begrijp hoe lastig het voor een ouder is om je kind(eren) niet te kunnen zien, om alleen maar boze blikken te krijgen. Dat moet pijn doen. Maar zolang je als ouder laat zien dat je je kinderen de ruimte geeft, en dat je er altijd voor ze bent, wanneer dan ook, voelen kinderen op een gegeven moment weer de behoefte. En de liefde. Zeker in de pubertijd hebben kinderen tijd nodig om hun gevoelens een plek te geven. Veel sterkte gewenst. Groet, Yannick

Hoi Mamma, Bedankt voor je berichtje en ik vind het erg naar om te lezen dat jij het idee hebt dat jouw jongens denken dat jij hen niet belangrijk vindt. Ik heb in de schoenen gestaan van je zoon van 14. Ik wilde mijn vader ook een tijdje niet meer zien/spreken omdat ik het idee had dat ik niet meer belangrijk voor hem was.Hij vergat dingen die ik vertelde en ik had het idee dat zijn nieuwe vriendin en zoontje belangrijker waren dan ik en dat nam ik hem erg kwalijk. Ik heb dus zelf een afstand gecreëerd waarvan ik wilde dat mijn vader die zou doorbreken, maar alles wat hij deed vond ik niet goed genoeg. Hij is toen ook gestopt met trekken en dat vond ik eerst erg vervelend maar uiteindelijk heeft dat wel geholpen. Nu ik daar aan terug denk voel ik mij erg schuldig, omdat ik nu pas in kan zien hoeveel pijn ik hem daarin gedaan en daar schaam ik mij ook voor. Mijn tip is om inderdaad niet te trekken en hen ruimte te geven, maar wel in hun leven te blijven en laten horen/zien dat jij altijd van hen blijft houden. Succes en sterkte, Sam