Hallo. Sinds mijn scheiding kijk ik regelmatig op dit forum voor de reacties die wordt gegeven door jongeren die eenzelfde situatie(s) hebben mee gemaakt. Heel hulpvol. Mijn situatie; Ik ben een moeder van 2 lieve kinderen van 6 en 3,5 jaar. Op nieuwjaarsdag dit jaar hebben hun vader en ik ze vertelt dat we niet meer verliefd zijn en gaan scheiden. We hebben gelijk een co-ouderschap ingezet, terwijl zij de eerste 6 maanden in 'hun' huis hebben gewoond. Hun vader en ik wisselden elkaar af wanneer we volgens de verdeling bij de kinderen zijn (helft van de week en de weekenden om en om. Inmiddels hebben wij als ouders elk een eigen woning (waarvan 1 de ouderlijke woning). Hebben de kinderen hun eigen spullen verdeeld over beide thuizen. Vader heeft nu 5 maanden een vriendin. En zijn de kinderen bezig hun weg te vinden in de nieuwe situatie en het samengestelde gezin bij vader (sprake van samenwonen). Nu heeft vader met zijn vriendin een huis gekocht in een woonplaats 10 km verderop. Er moet nog verbouwd worden dus gaan de kinderen in december naar de woning van vriendin verhuizen (deze staat in de andere woonplaats) en dan binnen 1 jaar naar het nieuwe huis. -Zijn er jongeren die ervaring hebben met co ouderschap tussen 2 verschillende woonplaatsen? -En dan liefst de ervaringen in basisschoolperiode? -Hoe heb je dat ervaren met bijvoorbeeld naar school en sport in de ene woonplaats? En dan contact met leeftijdsgenootjes maken in de andere woonplaats? -Wat was de afstand? Kon je zelf op een bepaalde leeftijd heen en weer tussen beide ouders? (Ben benieuwd wat jullie gedachten/ervaringen zijn. En of iemand nog tips heeft. Naar mijn idee hebben de kinderen nu zoveel mogelijk rust nodig en hebben ze nog genoeg te verwerken. Ik vind t lastig de kinderen naar de huidige situatie te vragen. Ondanks dat ik op alle berichten/verhalen van bij hun vader enthousiast en zo open mogelijk reageer. Ben ik toch bang dat de oudste mij vertelt wat ze denkt dat ik wil horen. Ze mogen bij mij zeggen wat ze willen. Ik gun ze een fijne band/tijd met en bij hun vader. Ben ook blij voor hem dat hij gelukkig is. Mijn enige belang is die van de kinderen en rust voor hun.)

Hallo lieve kinderen Ik ben nu een jaar gescheiden en mijn zoontjes van 7 en 4 wonen bij mij. hun vader is toen 250 km verder gaan wonen bij hun opa.om het andere weekend gaan ze daarheen. De kinderen zijn doodop als ze thuiskomen en er lijkt 10 kg lood van hun schouders af te vallen. Ze hebben geen eigen plek mogen nergens aan en er word weinig met hun gedaan.nu wil ik de kinderen thuis houden totdat hun vader een eigen huisje heeft zodat ze wat meer hun eigen plekje hebben. Is dit een goed idee?

Lieve kinderen van villa pinedo, allereerst wil ik jullie bedanken dat jullie onze kinderen ook willen helpen, mij lukt het op dit moment niet altijd even goed. Ik weet nu dan ook echt even niet wat het beste is voor ze, alhoewel dat uiteraard voor ieder kind misschien ook weer anders is. Met behulp van jullie reacties zal ik hopelijk beter een beslissing kunnen nemen. De vader van onze kinderen, een jongen van 14 en 2 meisjes van 12 en 9 wil en kan niet meer samen met mij proberen onze relatie te herstellen omdat hij verliefd is geworden op iemand anders. Dat is natuurlijk heel erg verdrietig, maar ik kan er helaas niets meer aan doen, we hebben het geprobeerd maar voor hem hield het op. Het zal nog wel een tijd duren voordat we ook echt allebei in een ander huis gaan wonen, misschien nog wel een jaar. We hebben best veel ruzie gehad maar sinds hij heeft aangegeven verliefd te zijn geworden op iemand anders 5 maanden geleden niet meer zo veel. Ik heb de kinderen wel verteld dat we niet meer proberen verliefd op elkaar te worden. Eerder (2 jaar geleden) hadden we ze namelijk al wel verteld dat we zouden gaan scheiden, maar in de tussentijd is de situatie veranderd en hebben we gezegd dat we het toch nog wilden proberen om weer verliefd op elkaar te worden. Dat is helaas dus niet gelukt en dat weten ze. Maar nu krijg ik van verschillende kanten te horen dat we ze echt moeten gaan vertellen dat we gaan scheiden. Maar meer dan dat kunnen we ze ook niet vertellen, wanneer we dan ook daadwerkelijk echt niet meer bij elkaar zullen wonen is nog heel erg onduidelijk. Dus wat is hier dan de meerwaarde van voor de kinderen. Zouden jullie meer willen weten als je ongeveer zo oud was geweest. In mijn beleving weten ze op dit moment genoeg totdat we ook daadwerkelijk zicht hebben op aparte woonruimtes. Dat we ook kerst niet met elkaar vieren is ook uit te leggen, maar wat valt er verder te vertellen? Of zie ik dat verkeerd en zouden jullie graag duidelijker hebben willen horen dat je ouders uit elkaar gaan. Ik hoor het graag van jullie. Dank jullie wel!

Ongeveer een jaar geleden heb ik aangegeven dat ik wilde scheiden. Sinds die tijd is de vader van zoon (7) en dochter(4) heel boos op mij. Het jammere is alleen dat hij de kinderen hierin betrekt. Regelmatig komen de kinderen met opmerkingen als: mama, papa zegt dat jij de schukd bent van alles, alles verkeerd doet, ons bij papa weg wil houden, etc. Ook geven ze aan dat hij zegt dat de kinderen en dan met name zoon, de schuld is van de scheiding. Ik merk aan de kinderen dat ze dit heel moeilijk vinden. Ik zal zelf ook gerust wel eens een niet zo handige opmerking maken, maar ik probeer er altijd voor te zorgen positief over hun vader te praten, aan te geven dat zij niets aan de situatie kunnen doen en er zeker niet de schuld van zijn. Hun vader aanspreken op wat hij tegen de kinderen zegt heeft weinig effect, hij blijft het doen en wordt heel boos op mij als ik er tegen hem iets over zeg. Hoe kan ik onze kinderen helpen? Hebben jullie een idee?

Onze oudste zoon van 16 kan erg opvliegerig zijn. Hij richt zich vooral op mij. Dus veel geduw, en kankerwijf etc, slaan tegen muren en deuren, mijn spullen kapot gooien etc. Nu wil ik eigenlijk dat hij bij zijn vader gaat wonen zodat ik en de andere kinderen meer rust hebben. Helaas reageert zijn vader op niets van mij. Wat zou is zijn belang het beste zijn? De situatie thuis is onhoudbaar en hulp wil zijn vader niet, al zegt iedereen dat hij ook iets kan doen in de opvoeding, hij weigert en zegt geen tijd hiervoor te hebben. Herkent iemand zich hierin? Ik begrijp niet waarom het geen vijf minuten goed kan gaan in het gezin. Maar vooral, hoe kunnen we het weer gezellig maken?

Wij zijn ongeveer 5 jaar geleden uit elkaar gegaan, we hebben 2 kinderen. Een meisje van nu 15 en een zoon van 13. De kinderen wonen bij moeder. De omgangsregeling verloopt moeizaam, zolang alles volgens de regels verloopt is er niet zoveel aan de hand, maar als er vanuit mij of de kinderen zelf een vraag is om extra tijd (bij mij, de vader) wordt daar meestal negatief op gereageerd. Vooral mijn dochter heeft het gevoel dat ze klein gehouden wordt. Ze heeft hier al een vertrouwenspersoon op school voor ingeschakeld. Hoe kan ik haar helpen om te proberen dit te doorbreken, dus dat als zij zelf aangeeft iets te willen, moeder hier ook naar luistert?

ik ben een oma mijn dochter is 3jaar geleden gescheiden en als gevolg daarvan is mijn jongste kleinzoon van 11 jaar nogal terug getrokken wijzelf opa en oma weten van hem dat het te maken heeft met de scheiding van zijn ouders.hij wil daar met niemand over praten.daar zijn we al vanaf het begin mee bezig wat kunnen wij hieraan doen.zijn ouders zijn in goede verstandhouding uit elkaar gegaan er is nooit ruzie geweest vooraf niet en daarna ook niet.onze dochter is 3j geleden verliefd geworden en heeft daaruit een dochtertje gekregen.wij weten niet hoe wij onze kleinzoon moeten helpen.groetjes een bezorgde oma

Hallo , we hebben een omgangsregeling die eigenlijk super loopt duidelijk voor de kinderen en ze hebben er eigenlijk wel vrede mee. Alleen de papa van de kindjes wil het eigenlijk veranderen en dan gaat het voornamelijk om de weekenden. Hij wil 3 weekenden met de kinderen. Nu heb ik een zoon van 13 die niet meer op een leeftijd is dat die de speeltuin of de dierentuin leuk vind die is voornamelijk met zich zelf bezig. Vrienden , school , feestjes etc etc.... Die is zich dus voornamelijk los aan het maken van zijn ouders. De vader en ik zijn niet bepaald oké samen door de rechtzaak die er loopt over de omgang staan we eigenlijk alleen maar meer tegenover elkaar ipv met elkaar. Mijn zoon heeft zijn mening bekend mogen maken via de rechter. Hij wilde niet naar de rechtbank wel wilde hij een brief schrijven met zijn wens erop en hoe hij de omgang het liefst ziet. Alleen bij de zitting zat zijn brief niet in het dossier. Nu maakt hij zich echt zorgen dat die dadelijk iets moet doen wat hij helemaal niet wil. Hoe pak ik dit aan en hoe kan ik hem hier het beste in begeleiden. Ze hebben overgens beide een hele goede band met hun vader hoor en ze mogen eigenlijk zo vaak ze aangeven naar papa..

Ik ben moeder van 3 kinderen. Gescheiden en na mijn scheiding te vlug aan een nieuwe relatie begonnen. Al snel was ik zwanger, maar ik ontdekte al snel dat mijn vriend teveel dronk. Nadat onze zoon is geboren heb ik zijn vader er naar 4 maanden eruit gezet. Het bier was belangrijker als het gezin. inmiddels is onze zoon 7 jaar oud. Om het weekend en in de vakantie' s gaat hij naar zijn vader, Hij had een lieve vriendin die ook gek op onze zoon is. Inmiddels is die relatie verbroken en ik maar de grote zorgen nu onze zoon alleen bij zijn vader is... Hij drinkt nog steeds en weet niet hoe hij een kind moet verzorgen. Wat kan ik doen... Het is zijn woord tegen het mijne . Ben al met een advocaat bezig geweest, maar heb geen bewijs.. mijn zoon heeft de laatste tijd moeite om van mijn afscheid te nemen als hij het weekend naar zijn vader moet. Soms tot huilend toe..

Dag, Dank alvast voor jullie hulp. Ik ben moeder in een samengesteld gezin, ik met een peuter met mijn exman, en mijn vriend met zijn puber (14). Graag zou ik van jullie willen vragen of jullie advies kunnen geven om een samengesteld gezin voor mn stiefkind fijn te laten verlopen want ik loop zelf tegen wat dingen aan. Voor de feiten (mochten die van belang zijn): vriend is bij mij ingetrokken en peuter is fulltime bij ons en puber week-om-week. Puber heeft het (naar eigen zeggen) naar zijn zin bij ons en contact tussen de twee kinderen is ook goed. Mijn uitgangpsunt is dat ik graag zou willen dat stiefkind zich thuis voelt en zich niet anders behandelt voelt dan de peuter die fulltime bij ons verblijft. Echter, omdat het mijn stiefkind is, loop ik zelf ooit tegen de volgende problemen aan: 1. Ik weet niet in hoeverre ik van de puber kan verlangen dat ons gezin andere regels hanteert dan dat hij thuis al de tijd heeft gekregen (eerst bij zijn ouders toen ze nog samen waren, nu bij zijn moeder). En of andere regels hem een minder gevoel van thuis geven of dat we - op het moment dat puber bij ons is - beter de regels hanteren die moeder ook hanteert. Voordeel aan dat laatste is dat puber zich thuisvoelt en het nadeel is dat ik me thuis minder thuis voel en een onderscheid moet maken ten aanzien van de peuter (die straks opgroeit met dubbele regels afhankelijk van of stiefkind in huis is of niet); 2. Privacy: juist omdat het hier om stiefkind gaat is privacy ineens van belang. Om een voorbeeld te geven: we hebben 2 badkamers, eentje aan de ouderslaapkamer en eentje op de overloop. Als ik in de ochtend moet werken maak ik gebruik van de badkamer aan de ouderslaapkamer (make-up, tandenpoetsen ed). Vaak komt het voor dat als puber bij ons is om dat soort momenten ook gebruik maakt van de badkamer en deze dan 20 minuten bezet is (zonder even te melden dat hij dat gaat doen --> ik ben even aankleden en merk als ik bij de badkamer kom dat de deur op slot is). Hij geeft zelf aan liever van die badkamer gebruik te maken ipv de andere badkamer. Hier loop ik dus tegen een onderscheid tussen kind en stiefkind aan: namelijk dat ik voor eigen kind geen privacy nodig heb en ook niet aan kind biedt (we lopen bij elkaar de badkamer in en uit) terwijl bij stiefkind ineens een grens loopt. Hem dwingen naar de andere badkamer voelt als een onderscheid maken tussen mijn kind en stiefkind met mogelijk gevolg dat stiefkind het als een afwijzing ervaart. Binnen lopen en laten lopen gaat weer tegen mijn gevoel van privacy en om nu zelf maar met al mijn spullen te verkassen naar de andere badkamer vindt ik zelf ook niet tof. Bottom line: ik wil stiefkind niet te kort doen maar loop zelf ook tegen mijn eigen grenzen (opvoeding en privacy) aan. Iemand tips hoe hier mee om te gaan? Alvast bedankt!