Mijn zoon van 8 mist zijn vader heel erg. Hij ziet hem iedere dinsdagavond, om het weekend en vaak nog een keer extra. Hij mag ook iedere dag met hem appen. Vader en ik maken geen ruzie in bijzijn van kinderen. Hoe kan ik mijn zoon helpen om te kunnen omgaan met gemis van zijn vader? (en ook andersom als hij bij vader is.)

Zo'n vier jaar geleden zijn wij gescheiden. De kinderen wonen bij mij en zien hun vader iedere week (d.w.z om de week een door de weekse dag en een weekend om de week). Onze zoon gaat met steeds meer tegenzin naar zijn vader . Zijn vader is van mening dat hij tot zijn achttiende volgens de regeling moet komen. ( en is daar heel resoluut in).Ik ben van mening dat er een maar aan zit en dat onze zoon best wel inspraak mag hebben. De scheiding verliep moeizaam, idd een vechtscheiding . Ik wil niet dat het erop uit draait dat we weer recht tegenover elkaar in de rechtzaal staan maar wil ook mijn zoon steunen. Als mijn zoon weg gaat zie ik de blik in zijn ogen die me zegt " Help me nou mam ik wil echt niet". En probeer hem op te beuren om toch naar zijn vader te gaan. Ik heb het gevoel dat mijn zoon teleurgesteld is in mij en hem het gevoel geef dat ik hem niet steun. Mijn zoon heeft dit met hem willen bespreken, vader werd erg boos. Help! Wat kan ik als ouder voor mijm zoon doen en wat kan mijn zoon zelf doen?

Sinds een jaar zijn mijn ex en ik uit elkaar. Mijn dochter (5) en zoontje (2) zijn de meeste tijd bij mij. Nu vertoont mijn dochter sinds een paar weken raar gedrag. Heel prikkelbaar en oververmoeid. Op school valt het ook op dat ze oververmoeid oogt. Als ik er met haar over probeer te praten geeft ze aan dat ze niet naar papa wil want daar is charlotte altijd. Charlotte is de nieuwe vriendin mijn ex en ze wonen sinds een paar weken samen. Ook geeft ze aan dat ze wil dat pap weer bij ons komt wonen. Echter als ze dan bij haar vader is oogt ze vrolijk en blij, alsof er helemaal niets aan de hand is. Wat zou haar dwars kunnen zitten en wat kan ik voor haar doen? Groet sanne

Lieve lezers, Ik heb jullie berichten met tranen in mijn ogen zitten lezen. Het doet me pijn om te lezen wat jullie allemaal moeten meemaken in jullie jonge leven. Ik hoop echt dat jullie het op de een of andere manier een plekje kunnen geven en dat jullie ouders jullie hier ook de ruimte in geven. Ik heb nooit ervaring gehad met gescheiden ouders tot dat ik mijn vriendje leerde kennen. Hij is gescheiden en een papa van 2 hele lieve meiden van 5 jaar oud. Vanaf moment 1 klikt het heel erg goed tussen de meisjes en mij. Zodra ze me zien willen ze de eerste tijd alleen maar knuffelen en het liefst liedjes zingen samen :) Ze geven ook elke keer aan (de meisjes komen om het weekend) dat ze me gemist hebben en ze vragen sinds kort wanneer papa en ik eens gaan trouwen (we zijn bijna 2 jaar samen nu). We hebben echt een goede band en ik wil er ook echt zijn voor de meiden. Nu is er een probleem. De mama van de meiden is enorm negatief over mij en over papa. Ze doet er alles aan om ons zwart te maken en te zorgen dat de meisjes niet bij ons willen komen slapen. Ook krijg ik elke keer te horen van de meiden dat mama weer heeft gezegd dat ik niet hun mama ben en dat mama alleen maar stoute dingen zegt over mij. Ik geef dan ook altijd aan dat ik niet hun mama ben, maar dat ik er wel atijd voor hun ben als ze me nodig hebben. Heeft een van jullie ook een goede band met hun 'stief'-ouder en doet jullie ouder hier ook heel moeilijk over? Hebben jullie dan heel misschien tips voor mij hoe ik hier het beste mee kan omgaan? Ik zou zo graag willen dat we met zijn allen door een deur kunnen en dat de meiden zich niet schuldig of ongemakkelijk hoeven te voelen bij een van de ouders thuis door het gedrag van de andere ouder. Ik wens jullie allemaal heel veel succes in jullie situaties! Ik hoop echt dat jullie, op de een of andere manier, toch heel gelukkig zullen worden. Liefs, de vriendin van een papa

Wij leven sinds 2,5 jaar gescheiden en eigenlijk ging dat heel goed. We wonen bij elkaar in de buurt, hebben een co-ouderschap en konden alles met betrekking tot de opvoeding goed met elkaar bespreken. Onze zoon had zijn draai gevonden in dit nieuwe leven, onze dochter hoopte nog altijd dat we weer bij elkaar zouden komen, Sinds 3 maanden heeft hun vader een nieuwe partner. Ik heb nooit voorzien dat dit zo'n impact zou hebben. Hij heeft onze kinderen na 2,5 week aan zijn nieuwe vriendin voorgesteld, ze bleef meteen bij hen slapen. Hij is ervan overtuigd dat hij juist handelt, gaat volledig op in zijn verliefdheid, maar ik maak me zorgen om de kinderen. Tegen mij zeggen ze hoe lastig ze het vinden, bij mij uiten ze hun verdriet/boosheid/frustratie. Wanneer ik er iets van zeg, voelt hij het als een aanval. Hoe kan ik dit op een goede manier bespreekbaar maken? Heeft iemand van jullie ervaring op dit vlak? Het voelt alsof er heel veel meer gaat veranderen.

Mijn zoon van net 7 wilt nu al ruim een jaar zijn vader niet zien of spreken. Ze hebben autisme en ze botsen heel erg. Vader houd af en aan contact door met mij te bellen. Maar met zijn verjaardag verleden week belde zijn vader ook en hebben ze zowaar wat woorden gewisseld, ik was blij verast. De kleine man vroeg “kom je ook naar mijn feestje? Mag wel!” Maar vader zei dat ie niet kwam omdat ie het druk had. Maar dat intens verdrietige gezicht wat ik toen zag brak mijn hart. Wat kan ik doen voor hem zodat ie het beter snapt en een plekje geeft? We zijn al 6 jaar gescheiden maar dit soort “afweizingen” vind hij gewoon erg moeilijk..... beide mannen trouwens 🤔

Een poosje terug heb ik kort een relatie met een man gehad. toen die erachter kwam dat ik zwanger was.. heeft hij gelijk onze relatie verbroken en wilde die dat ik een abortus zou plegen. Ik heb mijn dochtertje gehouden en wilde haar als alleenstaande moeder gaan opvoeden en ze is nu alweer 1 jaar oud. Sinds dat ze geboren is wil haar vader opeens wel haar erkennen, want hij ziet nu toch in dat het erg leuk is. en ze is ook gewoon een leuke meid. Heb ik opzich nog niet zo probleem met het feit dat hij haar wil erkennen, dat is ergens alleen maar positief. maar hij wil haar alleen erkennen als ze ook zijn achternaam krijgt. en daar heb ik zelf totaal geen goed gevoel bij. Dus welke achternaam hebben kinderen eigenlijk het liefst? die van de moeder of van de vader. als ze alleen bij de moeder inwonen. en hun vader weinig zien.

Ik ben sinds 2016 gescheiden. Heb 2 kinderen (meid van 16 jaar en een jongen van 13 jaar). Inmiddels heb ik een nieuwe partner en woon samen met haar. Sinds 2016 zie en spreek ik mijn kinderen helemaal niet meer. Mijn zoon heeft me inmiddels geblokt op zijn telefoon.Mijn dochter app ik nog en krijg dan een antwoord terug. Ik heb ze nog een aantal keren gevraagd samen iets te ondernemen, maar hier geen reactie op gehad. Ze gaan ook niet meer naar verjaardagen, feestdagen van mijn familie. Dit betreur ik enorm. Getracht via allerlei instanties om te horen wat mijn rechten zijn en hoe ik het contact met mijn kinderen kan herstellen. Ze kunnen helaas niets voor mij doen. Ik kan nog naar de rechter gaan om contact herstel op die manier te bewerkstelligen. Met mijn ex-partner ben ik niet on speaking terms, wat het geheel alleen nog maar lastiger maakt. Is er iemand die een soortgelijke situatie heeft en mij eventueel tips kan geven hoe ik hiermee om kan gaan en wat ik eventueel kan doen om mijn kinderen wel te zien?

Hallo, Ik wil weggaan bij mijn partner, we hebben samen een tweeling van 7 jaar. Inmiddels weet ik al 3 jaar dat het niet meer gaat samen, ik vind het alleen zo ontzettend moeilijk en oneerlijk om mijn kinderen met 'ons' probleem te confronteren. Daarbij moet ik ook zeggen dat mijn partner het niet nodig vindt om uit elkaar te gaan, dus nergens over wil praten. Hoe zeg ik tegen de kinderen dat het niet meer gaat en wat is belangrijk om wel en niet te zeggen. Is zo min mogelijk informatie het beste en alleen de boodschap brengen dat het over is, of wat moeten kinderen horen?

Hallo Ik ben gescheiden sinds 5 jaar en ben inmiddels met een andere partner getrouwd. Mijn jongens zijn 14 en 10. Ik merk dat als mijn partner ze corrigeert dit spanning oplevert bij de jongens. Ik moeet eerlijk zeggen dat ik makkelijk ben en mijn partner wat strenger. Hij kan dingen ook met harde stem zeggen. Wat vinden jullie ? Kan een stiefouder de kinderen ook corrigeren of kan de eigen ouder dit het beste doen ? Als hij ze corrigeert ben ik het er niet altijd mee eens. Maar dit probeer ik in te houden en pas later aan hem te vertellen. Het levert ook spanning tussen ons op. Ik vind dat het mijn kinderen zijn dus mijn opvoeding. Ik vind dat mijn partner niet van mij mag verwachten dat ik mijn opvoedingsideeën aanpas aan zijn idee. Graag hoor ik jullie mening. Wat accepteren jullie wel en niet van een stiefouder ?