Wel of geen contact?

Beste Bebee, Dankjewel voor je bericht op ons forum. Wat verdrietig om te lezen dat de vader zulke acties onderneemt en geld uit de spaarpot van jullie kinderen haalt. Ik begrijp heel goed dat jij het gevoel hebt dat ze nu beter geen contact kunnen hebben. Toch heb ik het idee dat dit soort dingen los van elkaar staan: vader heeft hulp nodig voor zijn gedrag en onbegrijpelijke acties, terwijl hij (zoals je zelf zegt) wel om de kinderen geeft. Geen wonder dat je oudste dochter hem mist en contact wil zoeken. Ik zou adviseren toch contact te houden, dat ze bijvoorbeeld eens in de zoveel tijd samen wat leuks doen of in ieder geval goede gesprekken hebben. Dat vond ik in de tijd dat ik mijn vader miste ook fijn: langzaam het contact opbouwen, ook al had ik deels nog verdriet om zijn acties en de scheiding. Maar uiteindelijk wil je als kind een fijne band met je beide ouders, en zonder contact wordt dat heel lastig om te bewerkstelligen. Ik denk dat je kinderen bewust weghouden bij de ene ouder nooit de oplossing kan zijn. Maar het staat als een paal boven water dat de vader op dit moment serieuze hulp nodig heeft om dat soort rare acties in de toekomst te voorkomen. Veel sterkte gewenst. Yannick

Beste Bebee, Bedankt dat u om advies komt vragen hier op het forum! De situatie die u beschrijft klinkt echt heel naar en verdrietig. Ik kan me goed voorstellen dat het voor u al moeder lastig is om te bedenken wat nu 'juist' is in deze situatie. Gelukkig heb ik dit zelf niet meegemaakt. Toch zal ik proberen advies te schrijven vanuit mijn eigen ervaring. Hoewel mijn vader nooit tegen mij heeft gelogen of dingen heeft gestolen, speelden er wel andere serieuze problemen (ik ga liever niet te veel in op de details). Mijn ouders waren gescheiden vlak na mijn geboorte en de problemen zijn er eigenlijk vanaf het begin al geweest. Mijn moeder heeft toen ook veel getwijfeld of het wel oké was om mij naar mijn vader toe te laten gaan, aangezien ze bang was dat ik zo een heel verkeerd beeld van mijn vader zou krijgen en ze was bang dat zijn verkeerde voorbeeld slechte invloed op mij zou hebben. Als kind heb ik er nooit heel bewust dingen van meegekregen, pas achteraf. Toen mijn moeder het me later vertelde en toen ik ouder werd herkende ik het ineens allemaal en ging ik het zelf ook inzien. Toch heeft mijn moeder me altijd naar mijn vader laten gaan, hoewel ze daar ergens geen goed gevoel bij had. Ik weet eigenlijk niet wat bij haar de reden is geweest om het contact in stand te houden, maar ik weet wel dat ik er blij mee ben. Op deze manier heb ik toch de kans gekregen om een goede band met mijn vader op te kunnen bouwen. Natuurlijk zie ik nu ook in dat het gedrag van mijn vader vroeger (en nu heel af en toe nog) echt niet oké is, maar dat staat los van de band die ik met hem heb. Het is en blijft wel mijn vader, en ik houd van hem. Als mijn moeder me had weg gehouden van mijn vader om die reden, dan had ik nooit de kans gehad de band met hem op te bouwen. En daarom is mijn advies voor u ook om het contact te behouden. U schrijft zelf dat vader van zijn kinderen houdt en erg betrokken is, ook schrijft u dat uw dochter hem af en toe mist. Dit lijken me van allebei de kanten tekenen dat ze elkaar nodig hebben, dat ze allebei behoefte hebben aan een band. Al ben ik het er natuurlijk wel mee eens dat vader hulp nodig heeft. Maar ik denk niet dat de kinderen bij hem weghouden tot hij hulp zoekt de juiste oplossing is in deze situatie. Ik hoop echt heel erg dat vader zal gaan inzien dat hij hulp nodig heeft, in het belang voor hem zelf maar ook voor zijn kinderen. En daarnaast hoop ik dat de kinderen ondanks de problemen die spelen, toch een fijne band met hun vader zullen hebben en behouden! Ik wens jullie allemaal heel veel liefs en sterkte in deze lastige situatie :) Samantha

Hallo Bebee, bedankt voor je berichtje op het forum. Wat een moeilijke en vervelende situatie! Ik heb er geen ervaring mee, maar toch wil ik je graag proberen een advies te geven waar je hopelijk wat mee kunt. Ten eerste wil ik je graag een compliment geven, want uit je berichtje blijkt wel dat je het beste met je kinderen voor hebt en je ex een kans wil geven. Dat doet niet iedereen, dus dat vind ik al heel fijn om te lezen. Ik kan me voorstellen dat dit echt een dilemma is.. Je wilt je ex niet bij zijn kinderen weghouden maar je wilt je kinderen ook geen verdriet zien hebben.. Het is logisch dat je dochter aangeeft dat ze haar vader mist. Kinderen blijven altijd loyaal naar hun ouders toe, wat er ook gebeurt. Wel goed van je dat je open en eerlijk naar ze bent geweest, daarmee geef je een goed voorbeeld en daar hebben zij het meeste aan. Mijn ouders zijn ook altijd open en eerlijk tegen mij geweest en dat zijn ze nog steeds. Dat heeft mij erg geholpen om dingen te begrijpen en me begrepen te voelen. Ik zou bij je ex aangeven dat je met dit dilemma worstelt en dat je het prioriteit nummer 1 vindt dat hij met zijn problemen aan de slag gaat. Je kunt best uitleggen dat je je kinderen op de hoogte hebt gesteld van het hoe en wat en dat je dochter hem mist, maar dat je twijfelt of het een goede zet is om ze naar hem toe te laten gaan. Misschien ziet hij dan in dat hij aan de slag moet met zijn problemen? Het moet natuurlijk geen dreigement worden en als je dochter echt naar hem toe wilt, denk ik dat ze daar recht op heeft. Het is natuurlijk haar vader, hoe dan ook. Het is alleen maar te hopen dat hij gaat inzien dat hij jou en zijn kinderen verdriet doet met zijn acties en daarmee aan de slag gaat. Maar voor nu zou ik je willen meegeven: Blijf zo open en eerlijk naar je kinderen toe zoals je nu al bent en geef ze de ruimte om zelf na te denken over het hoe en wat en wat ze daarmee willen. Als ze daar zelf een keuze in hebben, geef je hen het gevoel van vertrouwen. Dat hebben ze hard nodig. Ze weten dat ze op jou kunnen terugvallen, jij bent hun basis, mocht er iets vervelends gebeuren in het contact met hun vader. Mijn ouders stonden altijd voor me klaar als ik het moeilijk had of ergens mee zat en dat heeft mij het vertrouwen gegeven dat ik altijd bij ze terechtkon, wat er ook gebeurde. Dat heeft me altijd een gevoel van geborgenheid en vertrouwen gegeven en dat wens ik jou kinderen ook. Ik hoop dat je hier iets mee kunt. Heel veel sterkte! Liefs, Nadine​