Hoe moet ik hiermee omgaan?

Beste Wietze, Wat ontzettend goed dat jullie voor co-ouderschap gaan! Ik vind het altijd enorm fijn om dit te horen. Mijn ouders hebben dit ook gedaan en dit heeft mij ontzettend veel gebracht. Ik ben ze ontzettend dankbaar dat ik mijn beide ouders evenveel heb mogen zien tijdens mijn jeugd. Ik had ze niet willen missen en zeker niet de een minder willen zien. Ik kan me natuurlijk wel voorstellen dat dit voor jou enorm wennen zal zijn en heel erg moeilijk om de kids zo vaak te moeten missen. Dit is wel een mooie gelegenheid om je leven weer op orde te krijgen en leuke dingen te doen, hobby's op te pakken e.d. Ik weet dat mijn ouders het ook lastig vonden als ik er niet was, maar dit heeft ze ook enorm veel ruimte gegeven om aan hun carriere te bouwen en met vrienden af te spreken en deze vriendschappen te onderhouden. In mijn ogen klonk het soms als het perfecte plaatje en ik snap heus dat dit natuurlijk niet zo is, maar ik hoop dat deze ervaringen je in ieder geval wat perspectief geven over dat het in ieder geval voor het kind heel fijn is om evenveel tijd door te brengen bij beide ouders en dat het ook niet altijd vervelend hoeft te zijn voor de ouder! Heel veel sterkte, het gaat nog even zwaar worden, maar uit eindelijk gaat het goed komen! Liefs, Laila

Beste Wietze, Dankjewel voor je berichtje op het forum en wat fijn dat je deze vragen hier stelt. Ik kan me voorstellen dat het een hele grote verandering zal zijn om je kinderen om de week te zien in plaats van iedere dag. Ik vond dat zelf als kind ook verschrikkelijk en wilde het liefst mijn ouders allebei tegelijk bij me. Ik kan me nog goed herinneren dat mijn moeder met dezelfde vragen worstelde als jij. Ze zag er heel erg tegenop om mij en mijn zusje niet iedere dag bij haar te hebben en vond het heel erg dat we de helft van de tijd weg waren. Mijn zusje en ik waren ook 9 en 7 toen mijn ouders gingen scheiden, en dan kun je nog niet altijd alles wat je hebt meegemaakt zelf communiceren naar je ouders. Tenminste, ik vond dat lastig. Ik wilde (als ik bij mijn vader was geweest) mijn moeder graag alles vertellen maar soms vond ik dat ook heel moeilijk omdat een week best lang is. En daardoor was mijn moeder soms niet op de hoogte van dingen (kleine dingen zoals dat de juf jarig was en dat was doorgegeven in de week van papa, terwijl in de week van mama de verjaardag van de juf was en ik daardoor geen cadeautje mee had omdat mijn moeder niet op de hoogte was. Maar ook grotere dingen zoals dat ik last had van nachtmerries en één ouder daar niet vanaf wist). Vanaf toen zijn mijn ouders met elkaar gaan communiceren als ouders (en niet alleen als ex-partners). Zij deden dat door middel van een "overdrachtsschriftje" waarin de ene ouder de ander op de hoogte stelde van de gebeurtenissen, kleine en grote dingetjes, met betrekking tot de kinderen die bij de andere ouder die week plaatsvonden (natuurlijk kan face-t0-face communiceren ook en is vaak fijner, maar bij mijn ouders was er niet echt sprake van goed contact, vandaar het schriftje). Ik vond dat als kind wel fijn want dan was mijn moeder op de hoogte als ik bij mijn vader was geweest en andersom, waardoor ik toch nog een beetje het gevoel had dat ze ook wist wat er bij de andere ouder gebeurde en ik niet volledig in twee werelden/aparte gezinnen leefde, maar alsnog ook nog een beetje het gezin van 2 ouders en 2 kinderen samen. Dit zijn natuurlijk best praktische tips, maar ik kan me voorstellen dat het op emotioneel vlak veel met jou en de kinderen doet om niet meer altijd samen te zijn. Blijven communiceren met elkaar als ouders heb ik daarbij als heel belangrijk ervaren, en de ruimte als kind voelen om ook over de andere ouder te mogen praten/van te houden. Soms als ik bij mama was dan mocht ik niet praten over het gezin bij papa, of andersom, en dat voelde voor mij onveilig. Dan zijn die twee aparte werelden waarin je als kind leeft met co-ouderschap heel erg op de voorgrond. Als ik nu bij mijn vader ben geweest kan ik gewoon vertellen hoe het daar was tegen mijn moeder en dat voelt veel fijner, omdat ik weet dat ze elkaar inmiddels respecteren en accepteren. Fijn contact blijven houden als gezin (want ondanks de scheiding blijven jullie ouders en blijven Aaron en Elin jullie kinderen én blijven zij broer en zus) kan dus het verschil maken, zodat het voor iedereen fijner voelt. Je stelde daarnaast nog de vraag over hoe het voor je kinderen zal zijn om co-ouderschap te hebben, papa of mama te moeten missen en hoe je de kinderen, maar ik denk ook jezelf, daarin het beste kunt begeleiden. Villa Pinedo heeft een online training ontwikkeld voor ouders die een scheiding meemaken. Deze training biedt handvatten om jezelf en je kinderen zo goed mogelijk te begeleiden tijdens en na het scheidingsproces. Je komt te weten wat er nu echt in het hoofd van kinderen omgaat, zodat je je kind écht kunt zien en horen en begrijpen. Daarnaast krijg je tips hoe je ervoor kunt zorgen dat je kinderen de negatieve gevolgen van een scheiding zo min mogelijk ervaren. Bijvoorbeeld het hoofdstuk "Veranderingen", waarin grote veranderingen als co-ouderschap, twee huizen, het missen van de ene ouder als je bij de andere ouder bent, maar ook het missen van je kinderen worden besproken. Ook het hoofdstuk "Communicatie" waarin experts en kinderen vertellen hoe je nu goed communiceert met je ex-partner in een scheiding maar ook hoe je communiceert met je kinderen, bijvoorbeeld als je ze erg mist en het liefst bij je wil hebben. Meer informatie vind je via deze link https://training.villapinedo.nl/ en de aparte hoofdstukken kun je zien onder het kopje "Cursusaanbod". Ik hoop dat ik je een beetje heb kunnen helpen met mijn tips. Nogmaals super fijn dat je deze vraag hier stelt, je bent bezig met hoe je er het beste voor je kinderen en voor jezelf kunt zijn in het scheidingsproces, en dat je hier mee bezig bent is al echt heel goed! Mocht je nog een vraag hebben, ben je altijd opnieuw welkom op het forum! Succes! Liefs, Demi