Ik wilde weten hoe oud een kind moet zijn om te beslissen bij wie hij wil wonen

Ik worstel met de vraag of ik mijn kinderen wat moet vertellen over wat er heeft gespeeld tussen hun vader en mij. Mijn dochter vraagt hierom. De situatie is heel complex vanwege ouderverstoting . Mijn zoon van 15 zie ik al een tijd niet, mijn dochter van 13 zie ik af en toe. Hun vader heeft de kinderen enorm tegen mij opgezet . De kinderen denken dat het aan mij ligt dat ik geen contact meer met hun vader wil. Dat is wat ze van vader horen. Ze weten niet dat hij er alles aan heeft gedaan om mij kapot te krijgen en om communicatie onmogelijk te maken.. Ik heb ze daar nooit iets over verteld. Ik vraag me af of het goed is voor hun om een stukje van mijn verhaal te vertellen. Normaal wordt een kind niet belast maar ze zijn door hun vader al heel erg belast. Ze vragen nu om mijn verhaal.. En ergens snap ik hun behoefte nu wel. Ik vraag me af of het verstandig is om ze meer te vertellen?

Mijn ex betrekt de kinderen bij alle volwassen zaken. Ik vind dit erg vervelend voor de kinderen. Ik heb al bij mijn oudste (13) aangegeven dat ik het vervelend vind dat die als een pion wordt gebruikt. Ook heb ik mijn ex al op deze site gewezen. Maar dat wuift ze weg. Mijn kinderen komen wel, maar hebben een negatief beeld over mij. Hoe kan ik ze hier bij helpen?

Ik ben moeder van Kyano( 5 jaar) en zit al 2 jaar in een vechtscheiding met de vader van Kyano. Nu is het zo dat Kyano iedere keer weer aangeeft dat hij niet naar zijn vader wilt, huilt dan ook enorm. Instanties zeggen gewoon dat Kyano niks te willen heeft!!! Klopt dit ???

Ik ben gescheiden moeder van 2 kinderen. Mijn zoon van 10 heeft het elk weekend moeilijk om naar zijn vader te gaan. Hij mist mij zegt hij. Bij mij kan hij meer zichzelf zijn zegt hij. Toch is hij graag bij zijn vader en heeft het naar zijn zin. Hoe kan ik mijn zoon helpen dat hij niet zo verdrietig is? Is het een oplossing om voor te stellen dat nog maar 1 keer per maand gaat ipv om de week?

Graag wil ik jullie het volgende vragen: De vader van mijn zoons (13 en 15) en ik zijn gescheiden in september, en wonen sinds begin januari apart, onze zoons wonen de helft bij mij en de helft bij hun vader. Nu heeft hun vader sinds augustus al een nieuwe vriend, en een week na de verhuizing heeft hij dat aan hen ook verteld. Ze hebben gezegd dat ze blij zijn voor hem, maar deze nieuwe vriend voorlopig niet hoeven zien. Ik heb het gevoel dat het allemaal te snel gaat, en dat mijn zoons niet genoeg ruimte en tijd krijgen om te wennen aan de nieuwe situatie, maar als ik het met ze wil bespreken dan zeggen ze dat ze het allemaal prima vinden. En toch, geloof ik dat niet helemaal... Ik kan me namelijk niet voorstellen dat het hen niet raakt. Ik denk dat ze dat zeggen om niemand te willen kwetsen. Ik ben nu op zoek naar tips, hoe zou ik hiermee om kunnen gaan, en wat zou ik met hun vader kunnen afspreken? Of ben ik overbezorgd en zie ik dingen die er niet zijn? Dank alvast voor jullie reacties,

Ruim een jaar heb ik een relatie met de meest lieve man ter wereld die uit zijn eerdere relatie 2 kinderen heeft. Eentje van nu 5 en eentje van bijna 3. Ik ben onwijs gek op zijn kinderen en stel hun leven voor op die van mij. Nu na een jaar begin ik te merken dat de oudste mij heeft geaccepteerd als zijnde iemand die van zijn papa houdt. Maar de jongste wil niets van mij weten. Ik mag haar niet aankleden, niet helpen met iets en ze roept de hele dag; “papa doen, papa doen.” Ik vraag mij dan af; wat doe ik fout? Is dit een fase? Hoe kan ik dit op een positieve wijze aanpakken? Bedankt.

Beste helpers, Ik ben een vader van een dochter die inmiddels 20 jaar is. Met mijn dochter heb ik sinds zij 2,5 jaar is, geen contact meer. De door de rechter opgelegde omgangsregelingen zijn altijd eenzijdig gestopt. Uiteindelijk heeft de rechter destijds besloten om rust in de situatie te brengen door maar geen nieuwe omgangsregeling op te leggen. Inmiddels had mijn dochter een loyaliteitsconflict ontwikkelt. Ik kreeg van de rechter een specifieke opdracht om aan te werken. Het idee daar achter was dat wanneer mijn dochter te zijner tijd naar mij zou vragen en/of er een hernieuwde toekomstige omgangsregeling zou plaats vinden, ik beter kon aansluiten aan haar belevingswereld. Ik heb mijn dochter via de rechter eenmaal gesproken toen ze twaalf jaar was op mijn verzoek. Een ander maal was er een eenmalig contact toen zij 15 jaar was op haar verzoek. Beide keren is het helaas bij die enkele ontmoetingen gebleven. Naast het loyaliteitsconflict was mijn dochter erg boos op mij omdat ik nooit moeite heb gedaan om Naast het loyaliteitsconflict was mijn dochter erg boos op mij omdat ik nooit moeite heb gedaan om met haar in contact te komen. Terwijl het tegendeel waar is. Inmiddels is ze 20 jaar en woont zij sinds kort zelfstandig (de gemeente waar zij woont melde zich bij mij). Graag zou ik met haar in contact komen en de verbroken band herstellen / helen. Mijn vraag is: hoe kan ik dit aanpakken? 1. In de eerste plaats hoe zou ik in contact kunnen komen? en 2. Wat kan ik doen om de verbroken band te herstellen / helen? Moeilijkheid daarbij is dat ik helemaal niets van haar weet, zoals bijvoorbeeld een adres. Door het kleine beetje dat ik nu wel weet over haar maak ik mij wel heel veel zorgen om haar. Please HELP. Alex

De opa en oma van mijn kind (10) hebben een hele nare rol gespeeld tijdens de scheiding. Oa hebben ze doen voorkomen of de vader van mijn kind erg ziek was en daardoor geen contact op kon nemen. Het bleek echter dat hij met hele andere zaken bezig was, namelijk de scheiding voorbereiden. Zowel mijn kind als ik zelf zijn in die periode erg bang geweest over zijn mentale gezondheid. Nu blijkt dat opa en oma van de situatie wisten en dus leugens hebben verteld. Moet mijn kind nog wel contact met ze hebben?

Ik ben de vader van een fantastische dochter van 8. Mijn vrouw en ik zijn allebij dol op onze dochter maar al meer dan vier jaar gaat het niet goed tussen mij en mijn vrouw en hebben we vrijwel dagelijks ruzie. De meest kleine dingen (waar sttat de melk?) kunnen al leiden tot een enorme ruzie. Ik maak me zorgen over de impact van al deze ruzies op onze dochter. Het is een heel vrolijk meisje maar ze kan ook heel boos op ons worden. Ze heeft ook dromen dat een van ons of allebij opeens weg zijn. De vraag waarmee ik worstel is of het nu beter is als mijn vrouw of ik apart gaan wonen of ondanks alle ruzies waar we maar niet uit komen toch bij elkaar blijven? Wat we ook gaan doen, we blijven dicht bij elkaar wonen en ook dicht bij haar school. Er is ook geen sprake van of behoefte naar een nieuwe partner bij mijn of mijn vrouw. Ik ben erg benieuwd naar jullie ervaring hierin.