Kind boos over nieuwe relatie

Beste Anoniem, Dank voor het plaatsen van je bericht hier op het forum. Dit klinkt als een hele lastige situatie en ik hoop dat ik je een beetje kan helpen door mijn eigen inzichten. Ik herken me namelijk maar al te goed in het gedrag van jouw dochter. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 6 was en mijn moeder is daarna hertrouwd – dit bracht uiteraard een complete verandering met zich mee waar ik totaal geen invloed op had. Ik moest mee verhuizen, mee bij haar man wonen, etc. Terwijl ik daar helemaal niet om gevraagd had. Zonder al te veel heisa heb ik dat toen gedaan. Toen mijn moeder voor een tweede keer ging scheiden, mede omdat ze een andere man had ontmoet, heb ik mijn hakken in het zand gezet voor het eerst. We moesten wéér verhuizen, alles zou veranderen, en wéér had ik nergens invloed op. Verschrikkelijk vond ik dat. Ik heb op dat moment mijn ‘macht’ uitgeoefend door te weigeren om mijn moeders nieuwe vriend te ontmoeten. Dat was voor mij op dat moment de enige manier om invloed te hebben op de situatie die voor de rest voor mij niet te veranderen was – ik was 14 en woonde bij mijn moeder dus dan heb je weinig te zeggen. Ik heb het haar die tijd echt lastig gemaakt en was heel onaardig tegen haar – niet omdat ik toen een hekel aan haar had, maar wel omdat er van alles veranderde en ik er geen invloed op had. Mijn hele leven voelde als een soort soep en er werd in geroerd maar ik had geen lepel. Nu ik hierop terug kijk begrijp ik de keuzes van mijn moeder (we zijn inmiddels weer close), maar dat kon ik toen niet. Ik zou me kunnen voorstellen dat dat ook voor jouw dochter geldt. Wat mij enorm heeft geholpen is dat mijn beide ouders altijd tegen mij hebben gezegd dat we boos op hun mochten zijn over de scheiding, en dat ze ons nooit ergens toe hebben gedwongen. Mijn moeder heeft toentertijd nog een schriftje gekocht dat we op elkaars kussen legden met daarin berichtjes naar elkaar over dit gebeuren en haar nieuwe vriend etc. In eerste instantie heb ik daar niks mee gedaan, ik had helemaal geen zin om mee te werken, maar uiteindelijk heeft het wel geholpen – niet in laatste instantie omdat het een signaal geeft dat je als ouder geduldig bent en open staat voor communicatie. Ik denk dat het echt wat tijd nodig heeft voordat je dochter accepteert dat er een nieuwe vrouw in jouw leven is. Dat was voor mij in ieder geval wel zo. Misschien is het een idee om een dergelijk communicatiemiddel te proberen? Dan is er geen telefoon nodig, is er ook geen druk van wanneer er geantwoord moet worden. Verder wil ik je graag wijzen op de open brief aan alle gescheiden ouders, die kan je hier lezen: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/. En misschien is het fijn als je deze open brief aan alle kinderen van gescheiden ouders aan jouw kinderen kan laten lezen? Deze vind je hier: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-kinderen-van-gescheiden-ouders/ . Jullie kunnen hierin allemaal lezen dat jullie er niet alleen voor staan en dat het – hoe moeilijk ook af en toe – belangrijk is dat jullie open tegen elkaar blijven en blijven communiceren. Want ook al is het geen ideale situatie, je kan elkaar echt helpen door naar elkaar te luisteren. Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Sterkte. Liefs, Rosa

Beste anoniem, Dankjewel voor je bericht, goed dat je hier om advies vraagt. Ik herken mezelf ook een beetje in je dochter, zoals Rosa ook beschrijft. Ik was 18 toen ik hoorde dat mijn vader vreemdging en verliefd was op iemand anders. Mijn wereld stortte in, en ik begrijp dat het extra heftig kan zijn voor iemand als het de moeder van een van je vriendinnen is. Dat voelt gek, zeker als je zelf midden in de pubertijd zit. Niet om je te ontmoedigen, maar dat zal nog wel even zo doorgaan. Het heeft tijd nodig om zoiets te verwerken, om te wennen aan de nieuwe situatie en nieuwe liefde(s) van je ouders. Ik had die tijd ook hard nodig en leerde juist in de periode dat ik mijn vader niet zag nieuwe inzichten. Pas als je zelf dingen verwerkt heb rondom de scheiding, kan je de situatie pas accepteren en anderen vergeven. Niet als je zelf nog in de knel zit. Blijkbaar blokt je dochter je, dat is erg verdrietig, maar daar kan je weinig aan veranderen. Ze zal extra druk ervaren als je haar telkens een berichtje stuurt, en dat maakt de weg die jullie samen moeten bewandelen nog langer en zwaarder. Ik zou haar de tijd en de ruimte geven, hoe moeilijk dat ook is. En als het goed voelt, over een tijdje weer eens een berichtje sturen, telkens met de boodschap dat je haar de tijd en ruimte geeft, dat je begrijpt dat het voor haar zo gek en lastig is, maar dat je nu eenmaal verliefde gevoelens voor iemand bent gaan krijgen en die niet kan uitschakelen. Veel sterkte gewenst. Yannick