Goededag, Ik ben bijna 4 jaar geleden gescheiden van de vader van mijn 2 kids. Nu 13 en 11 jaar. Hij had kort daarna een relatie met een vrouw waar hij nu in september mee gaat samen wonen. Stabiel dus. Na de scheiding heb ik een relatie van 2 jaar gehad wat 2x aan/uit is gegaan. Kids hebben daar wel verdriet van gehad. Daarna nog eens 2 mnd een relatie gehad met een bekende. Ook daar heeft voornamelijk de jongste last van gehad omdat die man mij heel erg gekwetst heeft. Die relatie is begin jan. Over gegaan. Nu heb ik een man leren kennen , date nu 2 mnd. En gaat super goed. Hij heeft geen kids, mijn kids weten zijn naam en dat ik met hem date. Ze vinden t erg fijn dat hij geen kids heeft. Door eerdere ervaring met mn ex die 3 kids had wat niet geheel klikte ( 2 jaar) Zij zeggen dat ze hem graag willen ontmoeten en dat ik niet zo moeilijk moet doen om te wachtte. Maar hoe weet ik dat ze dit menen. En dit niet zeggen om mij gelukkig te maken. Ik wil ze namelijk niet steeds teleurstellen als t op niets uit draaid. Wat altijd kan gebeuren natuurlijk. Dat beseffen zei ook wel. Dus wat is handig?

Als er onveiligheid is bij de andere ouder, die zich niet aan de maatregelen van Corona houdt, mag ik mijn zoon van 6 jaar thuis houden? Dit heb ik eerder meegemaakt, dat mijn zoon met zijn vader in een huis vol met visite was en een verjaardag heeft gevierd. Daarbij weet ik niet waar hij gaat slapen, omdat vader geen openheid geeft. Wordt er geblowd en gerookt in huis en is er een heftige ruzie geweest tijdens een verjaardag, waar kinderen getuigen van waren.

Ik loop tegen een lastige situatie aan. Ik heb mijn vriendin ruim twee jaar geleden voorgesteld aan mijn dochter(10jr). Mijn dochter is overigens iedere twee weken een weekend bij mij. In die tijd gaat het op en neer. We hebben het contact opgebouwd, weer wat afgebouwd en weer terug. Maar nog altijd krijg ik van haar moeder terug dat mijn dochter niet onder woorden kan brengen wat haar precies stoort of waar ze last van heeft. Ik heb echt 1 op 1 quality tijd momenten met mijn dochter. Mijn vriendin geeft ons die ruimte ook. Ze bemoeit zich zo min mogelijk met de opvoeding, dat is ook echt aan mij. Maar nu na al die tijd en alle pogingen zien mijn vriendin en ik niet meer wat wij nog meer kunnen doen. Heeft er iemand nog tips of adviezen, wellicht hebben wij nog dingen over het hoofd gezien.

Ik heb een zoon van 12 jaar die ik in het verleden in co-ouderschap opvoedde. Zo'n 6 jaar geleden hebben we onze zoon naar een andere school laten gaan, omdat deze beter aansloot bij zijn speciale behoeften. Deze school was in de buurt van zijn moeder die na de scheiding op 11km afstand is gaan wonen. Helaas wel aan de andere kant van een drukke stad. Ik heb mijn zoon nog 3 jaar op en neer naar school gebracht, maar aangezien dat toch wel erg veel reistijd kostte (elke dag voor mij anderhalf uur extra), hebben we dat 3 jaar terug veranderd naar dat hij elke woensdag en elk 2e weekend bij mij is. Inmiddels zit mijn zoon op de middelbare school en heeft daarbij voor een school gekozen op 3 km van zijn moeders huis en 8 km van mijn huis. De tocht vanuit zijn moeder naar school gaat door de drukke stad. Die van school naar mij over mooie fietspaden door de bossen. Nu wil ik graag dat we teruggaan naar co-ouderschap en mijn zoon weer de helft van de tijd bij mij komt wonen. Mijn vraag aan jullie: Zouden jullie in deze situatie kiezen voor co-ouderschap als je weet dat je dan wel de helft van de tijd 2x zo lang erover doet om van en naar school te fietsen (30 minuten enkele reis vs 15 minuten)? Welke andere argumenten zouden voor jullie een rol spelen?

Hoi, ik ben een moeder van 2 jongens in de leeftijd van 9 en 12 jaar. Ik ben 4,5 jaar geleden gescheiden en heb destijds het besluit genomen om te scheiden. De relatie met mijn ex man is niet zo best. Er zit nog altijd een wrok. We hebben 4,5 jaar geleden in samenspraak voor co-ouderschap gekozen, 40% bij mijn ex man en 60% bij mij. Een paar maanden geleden kwamen mijn zoontjes terug van mijn ex-en toen begonnen ze er over om meer bij mijn ex man te willen gaan wonen of zelfs helemaal. We hebben het erover gehad en hebben het laten rusten. Mijn ex man is sinds de scheiding heel erg manipulatief en koopt zijn liefde met grote cadeau’s, PlayStation en Nintendo switch etc. Ze krijgen echt alles. Een hele andere opvoeding dan dat ze hier krijgen. Ik dacht altijd dat als ik goed en met heel veel liefde voor mijn kinderen zou zorgen dat dat voldoende zou zijn,maar nu twijfel ik en ben ik onzeker... Afgelopen zaterdag kwamen mijn kinderen terug van mijn ex man en waren ze erg opstandig en fel tegen mij. Zij wilde in de bij mijn ex man wonen met als reden dat ze daar alles zouden hebben en het speelgoed niet mee mochten meenemen naar mij toe. Er werd mij door de kinderen vanalles naar mijn hoofd geslingerd. Erg hard en pijnlijk om te ervaren. Maar zeker niet afkomstig van hunzelf. Hoe nu verder... weet me eigenlijk geen raad.... kan mijn oudste zoon echt al kiezen om bij mijn ex te gaan wonen?

Hoi, hoi, Ik ben moeder van 2 fantastische kinderen, een dochter van 13jr en een zoon van 10jr. Hun vader en ik zijn nu ruim 3,5jr uit elkaar. Helaas is het contact tussen hem en mij verschrikkelijk. De kinderen gaan om het weekend naar hun vader,gelukkig gaat dat goed, maar door het corona virus en dus het thuis leren en huiswerk maken is het anders. Afgelopen vrijdag was dus een ramp. Mijn dochter wilde dus haar schoolwerk thuis afmaken en zou dus rond 16uur klaar zijn,maar aangezien ik een werkende moeder ben, was ik op het moment dat ze opgehaald zouden worden niet thuis. Zij heeft toen aan haar vader gevraagd of hij hun later op wilde halen, helaas kwam hier een negatief antwoord op, toen vroeg mijn dochter of ik papa wilde app-en, heb ik gedaan en ook daar kwam een negatief antwoord op, met als gevolg dat ik vrijdag middag met een dochter aan de telefoon heb gezeten die helemaal overstuur was en maar bleef bellen en een kwartier voordat ze opgehaald werden we aan het video bellen waren tot ze het huis verlieten.Wat kan ik als moeder, als werkende moeder, die er eigenlijk altijd is, op zo'n moment doen voor mijn kinderen en in dit geval voor mijn dochter. Mijn ex en ik communiceren dus totaal niet, op geen enkele manier,en dan is dit nog maar een klein puntje vd berg waar we tegenaan lopen.Ik wil niet dat mijn kinderen nog meer de dupe zijn van het conflict tussen mijn ex en mij. Vind het zo lastig, doet me zoveel verdriet om mijn kind zo te zie.

hallo, ik ben Karin en ben sinds een jaar gescheiden. Mijn ex man en ik hebben samen 3 kinderen, 19,17 en 14 jaar oud. De relatie met mijn ex man is zo slecht dat er geen communicatie meer is. We zijn op het punt beland dat de kinderen zich steeds meer gaan bemoeien en er kanten worden gekozen. De drie kinderen, ondanks dat ze ouder zijn, zitten klem tussen mij en mijn ex man. Nu heb ik gelezen over een kind behartiger, iemand die de kinderen een stem geeft. Heeft iemand hier ervaring mee?

Hoi allemaal, Ik zou heel graag jullie advies willen vragen. Sinds een aantal maanden lig ik in scheiding. Een dochter van 7 en een zoon van 3 jr. Op dit moment zijn wij via een hele fijne mediator bezig het hele proces te doorlopen. Nu lees ik overal dat een goede communicatie een voorwaarde is voor een co ouderschap. Deze communicatie is nu net het grootste knelpunt. Nu zal tijdens het mediaton traject dit vast extra opspelen, echter ken ik dit probleem ook van alle jaren samen. Beiden willen een goed ouderschapsplan voor de kinderen. Maar is het verstandig nu al co ouderschap te doen, of te starten met een ruime omgangsregeling en afspraken te maken hoe wij toewerken naar co ouderschap. Ook gezien de leeftijd van de jongste, 3 jr., is het hebben van 1 vast huis misschien beter? Hoor graag jullie adviezen

Wat is wijsheid in deze corona tijd? Mijn ex en ik hebben co-ouderschap voor onze kinderen van 13 en 15. Mijn bonuskinderen wonen op zichzelf en zien wij één keer per twee weken een middag of avond. In deze situatie van corona vind ik het lastig wat wijsheid is. Moet ik mijn kinderen wel heen en weer laten gaan tussen mijn ex en mij. In principe mag dat aangezien er geen lock down is. Er zijn vooralsnog ook geen griepachtige verschijnselen bij geen van ons. Zodra dat het geval is blijven ze daar waar ze zijn. Maar mijn bonuskinderen zien we veel minder. In dat opzicht maken zij eigenlijk geen deel uit van ons gezin. Moeten we hen wel laten komen of moeten we hen in deze uitzonderlijke situatie als 'vrienden' bestempelen, dus qua omgangsvorm behandelen als die groep waar wij nu ook even niet mee afspreken? Want als ze toch komen dan is 1,5 meter in een ruimte met 6 personen niet mogelijk. Lastig want we willen hen uiteraard ook zien. Overigens zien wij onze eigen ouders op dit moment ook niet, maar die zijn dan al een stuk ouder en dat is wel risicovoller. Wie weet hoe we hier het beste mee om kunnen gaan? Hoe doen jullie dat bijvoorbeeld?

Ik ben ruim een jaar gelden gescheiden vanwege de nieuwe ontmoeting met mijn jeugdliefde. Dit had en heeft een behoorlijke impact gehad op mij dochters (12,15,19 en 21). Mijn dochters willen al tijden niets met haar te maken hebben en hebben mij verzocht ze met rust te laten. Dit vind ik erg lastig en doet mij veel pijn. Ik wil zo graag goed om kunnen gaan met mijn dochters en ze uiteraard blijven zien. Maar ik wil ook graag dat er überhaupt iets van een verstandhouding ontstaat tussen mijn vriendin en de kids. Dus eigenlijk, help, hoe moet ik dit aanpakken. Wil ik te graag of heeft het domweg tijd nodig. Voor de beeldvorming dit speelt al vanaf oktober 2018.