Lieve kinderen van gescheiden ouders, Wat fijn dat jullie je zo inzetten voor jullie lotgenoten! Wij hopen dat jullie ons en dus ook onze kinderen (9 en 7 jaar) kunnen adviseren in het volgende. Mijn man en ik hebben besloten om "deels" uit elkaar te gaan, maar niet zo als dat meestal gaat. Er heerst tussen ons geen enkele vorm van vijandigheid, haat, misgunnen of andere negatieve gevoelens maar de koek is gewoon op. Wij staan met de neuzen in dezelfde richting en gaan met respect met elkaar om en vallen elkaar niet af naar de kinderen toe. Wij zijn echt elkaars beste vriend en onze kinderen staan bovenaan. Wij gaan niet officieel scheiden, en er zal niemand verhuizen. Wel zullen we ons huis in elk geval zolang de kinderen nog thuis wonen in 2 delen met in het midden een gemeenschappelijke ruimte, met als doel dat wij beiden iets meer ruimte/rust van de ander hebben. De kinderen kunnen altijd van Pappa naar Mamma en andersom lopen. 2 of 3 avonden per week eten we gezamenlijk en we blijven ook leuke activiteiten, feestdagen en zomervakanties met elkaar doorbrengen. Wij zijn er niet over uit hoe en wat we onze kinderen vertellen omdat er wel wat dingen gaan veranderen, maar we niet gaan scheiden zoals dat meestal gaat. Mijn man wil alles geleidelijk (met verhaal: mamma slaapt in andere kamer omdat pappa snurkt) en langzaam laten verlopen. Maar omdat ik uit jullie boek heb begrepen dat het belangrijk is om duidelijk te zijn, zodat kinderen geen hoop koesteren dat hun ouders weer bij elkaar komen, vraag ik me af of dit de manier is. Ik wil voorkomen dat zich allemaal dingen in het hoofd gaan halen. Wat is pedagogisch gezien de beste manier om de kinderen goed voor te bereiden en hoe op de hoogte te stellen van de veranderingen? We realiseren ons dat deze situatie vragen zal doen opwekken in de gemeente waar wij wonen en dat mensen hierover gaan praten en dat onze kinderen hierover vragen zullen krijgen van andere kinderen. Heel veel dank voor jullie tijd en moeite!

We zijn sinds april uit elkaar echtscheiding is nog niet rond. Vader heeft een vriendin die in buitenland woont . Aanbod van papa - vriendin komt voor het eerst met de herfstvakantie naar Nederland om mij te ontlasten wil hij de kinderen samen met haar een week op vakantie nemen. Het is een ding voor de kids haar te ontmoeten maar een week samen weg is dat goed voor de kinderen ( 9 en 11). Het voelt niet ok voor mij maar misschien ben ik te veel met mijn eigen emoties bezig. wat is goed of verstandig voor de kids?? Ze weten dat hij een vriendin heeft sinds gisteren en Oudste zoon lijkt voor nu rustig mee om te gaan de andere vindt het zielig voor mij, niet eerlijk wat papa doet en is boos. Graag uw mening. Bedankt

Beste .., Ik maak me grote zorgen om mijn kleinkinderen van drie en zes jaar. Hun vader is plotseling vertrokken en zij hebben hem niet meer gezien. Nu blijkt dat hij een psychose heeft en het komt nooit meer goed met hem. Hij zit in een instelling aan de andere kant van de wereld. Bovendien gaat mijn dochter van hem scheiden, omdat het niet vol te houden is. Wat zeg je tegen de kinderen? Ze missen hun vader heel erg. Hij was altijd een geweldig lieve papa, maar hij is ziek in zijn hoofd. Dit kan heel erg lang gaan duren en hoe zorg je ervoor dat de kinderen goed opgevangen worden? alvast bedankt, oma Jannie

bijna vijf jaar geleden ben ik gescheiden, voor mij een heel proces waarin ik dacht mijn gezin mee genomen te hebben in die fase, maar voor mijn vrouw en kinderen bleek het toch uit het niets te lijken komen. Dat heb ik niet goed gedaan. Na een poos apart in huis gewoond te hebben ben ik na drie maanden op mezelf gegaan, even Co-ouderschap gehad maar dat stopte toen ik een vriendin kreeg. Mijn ex was laaiend en maakte mij en mijn vriendin voor van alles uit wat je niet wilt horen. Mijn kinderen waren daarbij en hebben zich vervolgens ook tegen mij gekeerd. Het is me altijd gelukt om uit verwijten te blijven en me altijd kunnen richten op "er samen uit komen". Helaas is dat tot op de dag van vandaag niet gelukt. Ik heb zelfs op verzoek van mijn ex de relatie verbroken met die vriendin en ben twee jaar alleen geweest. Zonder resultaat, want ik mocht alleen terug komen naar hen en dat ik alleen ben maakte niet uit. Inmiddels ben ik terug bij die vriendin en woon ik met haar samen. Als mijn ex me ziet gaat ze sneren ook als de jongens (18-16-14 inmiddels) erbij zijn. Ik stuur ze wekelijks een of meerdere mailtjes enzo met vragen over wat ze bezig houdt. Van de oudste twee hoor ik niks terug, de jongste soms. Ik erken echt dat ik dingen niet goed gedaan heb in het proces van scheiden, heb van alles geprobeerd maar heb mijn kinderen in die vijf jaar misschien drie keer gesproken. Ik ga iedere zaterdag bij de voetbal kijken en naar ouderavonden enzo, maar heb eigenlijk nooit de kans gehad ze te spreken, ze zeggen dat ze me haten en geen contact meer willen. Hebben jullie tips voor me hoe hiermee om te gaan? Stoppen met mailtjes, geduld hebben? Alvast bedankt voor jullie reacties

Hallo, Ik ben moeder van 3 kinderen 14,15 en 17 ik lig momenteel al maanden in scheiding en mijn man houd de kinderen bij mij weg. Af en toe lukt het om zonder zijn medeweten af te spreken en dan vertellen ze mij dat ze ook bij willen zijn thuis worden er echter alleen leugens verteld en dan kan ik weken lang niet in contact komen met mijn kinderen. Voordat deze scheiding speelde heb ik altijd een hele hechte band met mijn kinderen gehad hoe kunnen wij weer bij elkaar komen? Bedankt voor jullie advies Anna

Mijn dochter van 9 geeft aan moeite te hebben met mijn de vrouw waarmee ik ben getrouwd. Hierdoor wilt zij alleen met mij en mijn zoon ( zoon van nieuwe vrouw) afspreken en niet meer komen als mijn vrouw er is. Ik heb aangegeven dat dit niet kan wat zij wilt en dat wij eerst moeten praten met elkaar. Dit wilt zij niet en van haar moeder hoeft het niet. Nu heb ik inmiddels mijn dochter al 5 weken niet gezien en kan ik haar alleen zien op de voorwaarden die zij en haar moeder willen. Wat kan ik doen als vader?

Hallo. Ik ben mama van 2 prachtige kids. Meisje en jongen. Meisje is van een andere vader waar ik dus niet meer samen mee ben. Nu gaat ze dus 1 x in de 2 weken naar haar vader en ik heb het daar erg moeilijk mee zelf vind ze het wel erg leuk maar komt erg geprikkeld terug. Haar vader kijkt niet naar haar om als ze niet bij hem is en die mogelijkheid is er wel. Ook vaak houdt hij zich niet aan gemaakte afspraken en brengt of haalt haar op andere tijden op of wat ook nog wel eens voor komt is dat hij helemaal niet komt. of dan is het weekend bij hem en gaat hij naar zijn werk en blijft mijn dochter bij zijn vriendin zown 2uur..Ik vind het erg moeilijk om hier mee om te gaan het liefst hou ik haar dicht bij mij en heeft ze gewoon 1 gezin wat mij het beste lijkt maar het is zo als het is. Hoe kan ik hier het beste mee om gaan? erg lastig. super gek op mijn kids! Wil natuurlijk het beste voor allemaal. Hoop om wat tips.. Alvast bedankt

Hoi, Een korte sitatieschets: ons gezinnetje bestaat uit papa, mama, grote zus(10) en kleine zus(2). Grote zus komt uit een vorige relatie van de papa. Ik ben dus haar co-mama. Er is een week-week regeling in het schooljaar; in de vakantie wordt er onderling een regeling afgesproken. Op een paar details na loopt het co-ouderschap vrij vlot. In het schooljaar verloopt de wissel via school, in de vakanties aan de deur. Bij ons wordt er wel een kort praatje gemaakt aan de deur maar daar blijft het bij. We vragen de mama en co-papa nooit mee naar binnen en de gesprekken gaan bijna uitsluitend over de dochter. Hoewel het meisje dit niet letterlijk vraagt, merken we toch dat ze graag haar nieuwe kamer of haar nieuwe huisdier eens zou willen tonen aan haar mama. Omgekeerd merken we dat de mama en co-papa daar minder problemen mee hebben en is mijn vriend wel al eens tot in de tuin gegaan omdat zijn dochter hem iets wou tonen. Ik vraag mij af of dit belangrijk is voor een kind om dit wel te doen ook al hebben wij hier niet zoveel zin in. Ik vind het contact met de mama en co-papa nog steeds niet evident. Je bent geen vrienden van mekaar maar toch zit je héél dicht in mekaars leven. Ik denk hierover na en kan mij inbeelden dat het als kind moeilijk is om twee afgesloten levens te hebben (ondanks het feit dat er foto's verstuurd worden, dat ze zelf van de een naar de nader kan als ze dit wel en dat de ouders en co-ouders wel met mekaar praten en samen naar schoolvoorstellingen ed gaan). Dus mijn vraag: in hoeverre is het voor de kinderen belangrijk dat de ouders bij elkaar over de vloer komen?

Nog een vraag. Mijn man heeft een vriendin. Dat is uiteindelijk de reden dat we heel snel uit elkaar zijn gegaan. Vriendin woont in Australia. Hij gaat tijdens onze vakantie ( ik en de kinderen gaat hij daar naar toe). Kinderen zijn 9 en 11 ze weten van niets over zijn vakantie plannen ( net geregeld en ook niets van vriendin). Geeft het verwarring als de kinderen het weten of is het juist goed. vader wil liever niets vertellen ik wil liever alles vertellen maar ik wil ook niet dat de kinderen de duper van mijn boosheid worden of zijn ontkenning worden. Is er een tussen weg. Ik zie het even niet. Help!! Advies graag.

Ik heb een dochter van 9 jaar. die niet haar vader wilt bellen!ze is 3 wk bij me elke keer bonje erover.bel ik zijn nummer verbreekt ze de lijn.lopen we langs zijn huis bel even aan en papa even gedag zeggen.nee hij is te druk met andere dinge en loopt gewoon door! Papa belt mijn toch ook niet!Hoe kan ik dit toch beter krijgen!