Hallo allemaal, wat fijn dat jullie mee denken met (stief) ouders om zo goed mogelijk en vanuit het kind te handelen in moeilijke situaties zoals een scheiding. Ik zelf ben sinds twee jaar de stiefmoeder van drie meisjes (9,11,14 jaar) ik kan het erg goed met ze vinden en ze vertellen me van alles. We zien elkaar elke vrijdag. En om het weekend ook op zaterdag en zondag. Tenminste tot de vakantie periode. Net voor de vakantie bleek dat hun moeder dat niet meer wil. Zij wil vanaf na de vakantie ze hun vader niet meer op de vrijdag zien. Wij denken dat dat juist prettig voor ze is die wekelijkse regelmaat. Wij kregen allerlei signalen te horen van de kinderen dat ze dit nieuws niet leuk vinden. Bijvoorbeeld de jongste zei opeens " ik wil niet hoeven kiezen tussen jullie. 'Vervolgens vertelde ze me " ik wil naar BZT show een brief sturen met een serieuze wens, maar daar ben ik te jong voor. Dan vraag ik "wat is die wens dan? " Zegt ze dat ze graag liever om de week bij papa en dan bij mama wil zijn. En de middelste zegt opeens plompverloren na het eten. Ik wil wel dat we jou elke vrijdag blijven zien papa. Later vertelt ze me dat ze het niet eerlijk vind en dat haar moeder haar al vaker ziet. Ik heb gevraagd of ze dat ook met haar moeder deelt, maar dat durft ze nog niet zei ze. Ik vind dit heel verdrietig. Kortom hun moeder heeft al gedeeld zonder dat we hierover overeenstemming hebben. Wij hebben natuurijk aangegeven dit niet verstandig te vinden en wij willen graag deze discussie met een mediator aangaan. Dit ook omdat ze ook niet meer met ons wil spreken. En omdat we graag ook in de vakantie de meisjes in rust willen kunnen zien en daar voor de toekomst eenduidige afspraken over maken.Alleen wil de moeder zelf de mediator uitzoeken en dit kan nog veel te lang duren. Intussen hebben we de kinderen ook al 6 weken niet meer gezien. Kortom wij hebben het gevoel dat de moeder de kinderen bij ons weghoudt en dat niet in het belang van de kinderen is. Gelukkig zien we ze as week weer. Omdat de oudste dochter zelf een afspraak met ons heeft gemaakt en daar uiteindelijk goedkeuring van haar moeder van kreeg. Helaas mocht het maar heel even. Wat kunnen we het beste tegen ze zeggen over de vrijdagen want we zijn daar met de moeder dus niet over uit. We willen ze geen valse beloftes doen, eerlijk zijn , maar ze ook niet onrustig maken. Hoe kunnen we ervoor zorgen dat de kinderen hun vader wel in regelmaat kunnen blijven zien? Welke tips hebben jullie om met de kinderen dit onderwerp verder te bespreken ,zonder dat we hun moeder in een kwaad daglicht zetten? Wat kunnen we bespreken ook al zien we ze zo kort?

Hallo, Ik ben nu alweer 4 jaar gescheiden en ik heb een prachtige dochter van 13 jaar. Zij woont bij mij en sinds 2 jaar wilde ze niet meer naar haar vader. Zij miste haar vader maar kon niet zo goed opschieten met haar stiefmoeder. Na veel geregel is ze deze vakantie met haar vader mee gegaan op vakantie, zij wilde dit zelf en ik heb dit vooral gestimuleerd. Zij moet op dinsdag naar school en ze zijn nog steeds niet vertrokken uit Marokko. Omdat ze door de hele situatie het zwaar had is ze op school achteruit gegaan en gaat ze na de zomervakantie naar een andere school gaan. Haar vader ziet dit niet zo zitten en nu komt hij met dat hij wil dat ze naar een priveschool gaat. Dat kost bijna 20.000 per jaar en ze moet nog 2 jaar. Ik heb een gewone baan dus dat ga ik niet kunnen betalen. Maar hij heeft dit nu tijdens de vakantie bij haar ingeprent. Ik merk dat ik ook boos word op mijn dochtertje omdat ze bijna niets van zich laat horen. Ik snap dat omdat ze haar vader zo gemist heeft ze weinig reageerd maar voel me wel een beetje in de zeik genomen. Daarnaast ben ik ook gewoon heel erg boos op haar vader omdat hij haar nu in een hele lastige situatie plaatst door niet op tijd in Nederland te zijn. Van de jongeren hoor ik graag hoe ik in deze situatie het beste kan reageren naar mijn dochter.

Een vraag over vakantietijd. Mijn zoontje van 7 komt morgen weer thuis na twee weken vakantie bij zijn vader. We zijn al anderhalf jaar uit elkaar en hebben niet echt goed contact maar als we communiceren zeker waar ons zoontje bij is gaan we beleefd met elkaar om. Vader heeft zelfs verjaardag van ons zoontje bij ons gevierd. De situatie is zo dat wij erg dicht bij elkaar wonen, om de hoek maar vader heeft nieuwe vriendin en het hele uit elkaar gaan was en is voor mij pijnlijk. Nu hebben we op mijn verzoek omdat ik denk dat het voor mijn zoontje maar ook voor mezelf beter te handelen is afgesproken dat ons zoontje niet tussentijds thuis komt. Ik denk dat het verwarrend is en hanteer zolang hij nog zo jong is de regel als je bij pappa bent ben je daar en als je bij mamma bent ben je hier. Ons zoontje is om het weekend bij zijn vader voor de duidelijkheid. Nu probeer ik steeds te bedenken of dit echt het beste is voor mijn zoontje en informeer bij vrienden etc. En nu dus bij jullie. Eergisteren gebeurde het volgende mijn zoontje en vader waren paar dagen weg geweest met de tent die bij mij thuis lag en ik had meegegeven. Op de terugweg belt vader op de speaker naar mij dus sprak ik mijn zoontje even. Ik denk omdat mijn ex er geen gevoel meer bij heeft en het hem niks uitmaakt stelde voor om de tent morgen even thuis te brengen en dan voel ik me erg voor het blok gezet. Ik wil dolgraag mijn zoontje zien twee weken hem niet zien vind ik verschrikkelijk. Maar even de tent binnenbrengen hallo zeggen en weer weg vind ik zo raar. En ik denk dat dit voor mijn zoontje ook raar is. Je mist elkaar hij mij ook dat merk ik als ik hem over de telefoon spreek en dan zie je elkaar even is hij ook even thuis en dan moet hij weer weg. Het is nl niet zo dat ik en mijn ex zo goed zijn met elkaar dat we dan kletsen en koffiedrinken ik hoop dat ik dat ooit kan nu niet daarvoor heeft hij teveel nare dingen gedaan. Ik heb dus ijden het gesprek nee gezegd had ook wel een goede reden omdat ik die dag moest werken. Als ik bij mijn ex navraag of ons zoontje het niet vervelend vond zegt hij dat hij er niks van maakt en het hem niks uitmaakt. Dit geloof ik niet ik ken mijn zoontje maar denk eerder dat hij zijn gevoel voor zich houdt. Maar laat het verder discussies over gevoel ga ik niet aan met mijn ex dat wil hij niet hij voelt zich snel aangevallen dus we houden de communicatie zakelijk en neutraal. Concreet wil ik jullie ervaringen horen en ook hoe het voor jullie in zo n situatie zou zijn zou je toch liever even hallo willen zeggen en daarna weer weg if zo als ik het me voorstel liever duidelijk afgebakend om het gemis niet erger te maken. Alvast bedankt voor het antwoord!

Hallo, Vorig jaar in september ben ik gescheiden en alleen gaan wonen. Ik heb 2 zoons en een dochter. Mijn dochter woonde al niet meer thuis en mijn zonen (destijds 23 en 17) bleven bij hun vader wonen. De reden voor de scheiding was dat ik verliefd ben geworden op iemand anders. We houden heel veel van elkaar en willen graag samen gaan wonen. Mijn oudste zoon en dochter hebben na een paar maanden kennis gemaakt met mijn vriend en dat gaat heel goed. Mijn jongste zoon wil echter ábsoluut niets te maken hebben met mijn vriend. In zijn ogen is hij de reden van de scheiding tussen mij en zijn vader en hij neemt dat hem heel erg kwalijk. Ik ben hier verdrietig om. Nu lukt het nog om met hem af te spreken als mijn vriend er niet is, maar ik maak me zorgen over hoe dat moet als we gaan samenwonen. Ik zou het heel fijn vinden om advies te krijgen hoe en wat ik dkan doen aan deze situatie. Dank!

Mijn dochter van 13 jaar wil niet meer bij haar vader slapen, dit speelt al een hele tijd maar nu toch maar tegen haar vader gezegd. Hij was uiteraard teleurgesteld, maar zij vindt het gewoon niet leuk bij hem en zijn nieuwe vrouw. Ze vindt de sfeer niet leuk en voelt zich daar niet op haar gemak. Bij mij is ze gelukkig wel zichzelf en dat gaat prima ook met haar stiefvader. Ik weet even niet hoe ik verder moet en er voor kan zorgen dat ze hem wel blijft zien, al heeft ze daar zelf op dit moment heel weinig behoefte aan....iemand tips?

Als je bij je moeder opgroeit en je vader al bijna tien jaar niet gezien hebt, zouden jullie je vader dan nog wel willen zien? En hoe zouden jullie dat aanpakken om weer contact met hem te krijgen?

Hoe kan vader weer met moeder praten? Net na de zomervakantie 2013 hebben we (ouders)samen besloten dat het (na twee jaar therapie) helaas beter was om te gaan scheiden. Samen hebben we een mediator uitgekozen om ons te helpen bij de scheiding. Na twee gesprekken heeft moeder de mediation gestopt en een advocaat genomen. Hierdoor heb ik heb ook een advocaat moeten nemen. Beide advocaten kennen elkaar, en hebben een gesprek met z'n vieren voorgesteld om de scheiding te regelen. Dit hebben ze vaker samen gedaan. Moeder wil geen gesprek met z'n vieren. Vader en zijn advocaat hebben moeder gevraagd wat/hoe ze verder wil, maar geen reactie/voorstel van moeder of haar advocaat vernomen. Mei 2014 is moeder met onze zoon en haar dochter naar het naastgelegen dorp verhuisd. Ik ben blijven wonen. Moeder en haar zwager (ook gescheiden) en vader en zijn zwager hebben in juli 2014 twee gesprekken gehad en geprobeerd om een ouderschapsplan op te stellen. Moeder heeft de gesprekken gestopt. NIM Maatschappelijk werk heeft aangeboden om een gesprekken met ons samen te hebben, maar moeder wil geen gesprekken met iemand van het NIM erbij. Tot en met de herfstvakantie (oktober) 2014 kwam mijn zoon om het weekend vrijdags uit school bij mij tot zondag 's avonds en soms tussendoor met een vriendje. Omdat, ondanks vragen hoe verder met de scheiding, steeds geen reactie kwam, is op advies van mijn advocaat eind oktober 2014 een verzoek tot scheiding ingediend bij de Rechtbank. Vanaf dat moment kwam mijn zoon niet meer.... 15 januari 2015 heeft de rechtbank een voorlopige omgangsregeling en alimentatie vastgesteld en om een omgangsonderzoek gevraagd bij de Raad voor de Kinderbescherming. De voorlopig vastgestelde omgangsregeling is niet nagekomen. Heel soms is mijn zoon een paar uurtjes geweest na aandringen van de raadsonderzoekster. Op 1 mei 2015 is onze zoon, met onze toestemming, onder toezicht gesteld (OTS) van de jeugdbescherming (JB)om te proberen het contact met beide ouders te herstellen/ verbeteren. JB heeft beide ouders uitgenodigd voor een gezamenlijk gesprek, maar moeder wil dat niet. Als ik moeder mail, reageert ze niet. Als ik bel, neemt ze meestal niet op. Hoe kan ik weer zo normaal mogelijk met moeder in gesprek komen? Mijn zoon zegt moeite te hebben om bij mij te komen, omdat we daar als gezin gewoond hebben en hij daar ruzies tussen ons heeft meegemaakt en daar gehoord heeft dat we gingen scheiden. Vanaf juni 2015 is er begeleide omgang, en haalt iemand van JB mijn zoon op, en zie ik hem 1 uurtje per 2 weken bij een café. Hoe kan mijn zoon (11 jaar) het bij mij weer fijn gaan vinden en weer regelmatig (spontaan) komen? Ik hoor graag jullie ervaringen en tips!

Hoe kan ik best vakanties regelen met onze dochter. Deze zomer is de eerste sinds mijn vrouw en ik uit elkaar zijn en mijn dochter vind het veel te druk en dat zij is te weinig gevraagd over wat zij wil. Hoe kunnen wij als ouders dat beter regelen?

Vakantie moet de mooiste tijd van het jaar zijn. De eerste drie weken met ons waren dat voor mijn dochter ook. Ik vraag jullie mening: Als er wordt afgesproken dat je kind drie weken bij de ene ouder verblijft en drie weken bij de andere ouder verblijft of het dan normaal is dat vader op vakantie gaat met het hele gezin en mijn dochter achterlaat voor twee weken bij haar oma? Dat vader schermt met het feit dat ik als moeder, niet bepaal hoe hij die tijd indeeld? Hoe kan het dat mijn dochter aangeeft bij zowel Veilig Thuis als bij een nog nietswetende gezinscoach van het CJG, oma, vader en bij mij dat zij niet bij oma wilt zijn maar bij mij wilt blijven zolang vader op vakantie is, dat het nu toch zo is dat ze bij oma verblijft? Maandag was vader er niet op de wisseldag. Ik heb mijn dochter bij me gehouden. Hij is gister van z'n vakantieadres teruggekomen om het met de mevrouw van het CJG voor elkaar te krijgen en is na het gesprek direct weer vertrokken naar de rest van zijn gezin op Texel! Mijn dochter is alle vertrouwen in hulpverlening weer verloren. Haar verdriet is inmens groot want ze vind (terecht) dat er niet naar haar geluisterd wordt. Ze is 13 jaar en weet zich geen raad. Ze is in mei uit huis gezet door haar stiefmoeder en woont sinds die tijd zonder mijn toestemming bij oma maar dan is haar vader bij haar. Althans dat gaat na de vakantie ook niet meer het geval te zijn. Dan zal vader deels bij haar zijn en deels bij zijn gezin bij hem thuis. Een situatie die mijn dochter ook niet wil. Met vader valt niet te praten en volgt geen adviezen van proffesionals op. Bij Veilig Thuis loopt een onderzoek naar aanleiding van een melding ivm de uit huisplaatsing van mijn dochter. De gesprekken met alle betrokkenen hebben plaatsgevonden en zal na de vakantie verder besproken gaan worden. We hebben beide gezag maar hoofdverblijf is bij vader. Wat kan ik doen? Is jullie advies, afwachten en de professionals hun werk laten doen? Of toch juridisch ingrijpen? Alvast bedankt voor je tijd en gedachte.

Hoi. Ik lig nog niet zo lang in scheiding. Maar zit met een vraag. Mijn schoonouders willen na een aantal weken geen contact nu ineens een gesprek met me aan gaan. Wat moet ik hier mee ? En hoe ga ik er mee om ??